கே.பாலமுருகன்

தமிழ் எழுத்துகள் அறிமுக வாரம் 2012

2012-02-16T00:15:00.001+08:00

எழுத்துகளை நேசிக்க வைப்பதன் மூலம் அவனுடைய மொழியைக் காப்பாற்ற முடிகிறது

மாணவர்களுடன் இன்றுதான் இந்த எழுத்துகளைத் தரிசிப்பது போன்ற உணர்வு ஏற்பட்டது

எழுத்துகளைக் கண்டு மிரளும் ஒரு மனநிலையை மெல்ல தகர்க்க முடிகிறது

மாணவர்கள் ஆர்வமுடன் மணலில் எழுத்துகளை எழுதினர்

இரண்டாம் நாள்: தமிழ் எழுத்துகளை மணலில் எழுதி பழகினர்.
தமிழ் எழுத்துகள் அறிமுக வாரம் 2012

மூன்றாவது நாள்: எழுத்துகளின் மீது பருப்புகளை ஒட்டுதல்

ஒரு எழுத்தை அழகுப்படுத்தி முடித்தவுடன், அவர்களின் முகமெல்லாம் எழுத்தாகியிருந்தன

எழுத்துகளை ஆர்வத்துடன் தொட்டு அதனை அழகாக்குவதில் மாணவர்கள் ஆர்வம் காட்டினர்

pictures by
K.Balamurugan

மலாய்ப்படம்: songlap

2012-02-12T22:52:00.001+08:00

மலேசிய வாழ்வை எந்தப் பாசாங்கும் இல்லாமல் பேச முயன்றிருக்கும் மற்றொரு முக்கியமான திரைப்படம் இது. சட்டத்திற்கு எதிராகக் குழந்தைகளை விற்கும் வியாபாரத்தைப் பற்றி படத்தில் விரிவாகச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். சமூகப் பிரச்சனையாகக் கருதப்படும் குழந்தையை விற்கும் நடவடிக்கைகளைப் பிரச்சாரத்தனமிக்க முறையில் மீட்டெடுக்கும் எந்த வேலையையும் மேற்கொள்ளாமல், கதையின் நகர்ச்சியோடு உறுத்தலில்லாமல் இப்பிரச்சனை படத்தில் கையாளப்பட்டிருக்கிறது.

மாமா எனும் ஒரு வயதான பெண்மனியே இந்தக் குழந்தைகளை விற்கும் தொழிலை நடத்தி வருகிறாள். நகரத்தின் ஒதுக்குப்புறத்தில் தனியான வீட்டில் பெண்களைக் கடத்தி வந்து அவர்களைக் கர்ப்பமாக்கி, குழந்தையைப் பெற்றெடுக்கும்வரை முறையாகப் பாதுகாத்து, பிறகு மருத்துவர் உதவியுடன் பொய்யான பிறப்புப்பத்திரமும் தயார்செய்யப்படுகின்றது. மேலும் திருமணத்திற்கு முன்பாகவே முறைச்சாரா பாலியலின் வழி பெற்றெடுக்கப்படும் குழந்தைகளும் இந்த வியாபாரத்தில் ஈடுப்படுத்தப்படுகின்றன.

இப்படத்தை ஒரு மலேசியத்தன்மை கொண்ட படம் என அழுத்தமாகச் சொல்வதற்கு முக்கியமான காரணமே இந்தக் கதைக்களம் நகர்ந்து செல்லும் பன்முகச் சூழலே. இந்தக் குழந்தை வியாபாரத்தில் சீனர்கள் பெருமளவு அதிகாரத்தை நிறுவி வைத்திருப்பதாகவும் அவர்களுக்கு உடந்தையாக சில மலாய்க்கார இடைத்தரகர்கள் பணியாற்றுவதுமாக சொல்லியிருக்கிறார்கள். நகரத்தின் இருண்ட முகத்தின் இரண்டு பக்கங்களும் படத்தில் முதன்மையாகப் பேசப்படுகின்றன. ஒன்று குழந்தை விற்பனை எப்படிச் சட்டவிரோதமான முறையில் முன்னெடுக்கப்படுகிறது என்பதும் மற்றொன்று எப்படி அதற்கு உடந்தையாக இருக்கும் இடைத்தரகர்களான மலாய்க்கார இளைஞர்கள் அந்தக் கட்டமைப்பிலிருந்து தன் இருப்பைத் தகர்க்க முடியாமல் சிக்கிக்கிடக்கிறார்கள் என்பதையும் படத்தின் மூலம் அறிய முடிகிறது.

சொங்லாப் என்றால் அனுமதியில்லாமல் ஒன்றை அபக்கரிப்பது ஆகும். தாயிடமிருந்து யாருடைய அனுமதியும் இல்லாமல் குழந்தையை அபக்கரித்து அதனை விற்பதைத்தான் அப்படிக் குறிப்பிடுகிறார்கள். விளிம்புநிலை வாழ்விடமிருந்து கட்டாயப்படுத்தி அபகரிக்கப்படும் அனைத்துமே பெரும் முதலாளிகளின் வியாபார மூலதனமாக ஆகிவிடும் துயரத்தைக் கதைக்குள்ளிருந்து நுகர முடிகிறது. விளிம்புநிலை மனிதர்களான பாலியல் தொழிலாளிகளும் இப்படத்தில் ஆங்காங்கே கவனம் பெறுகிறார்கள். பாலியல் தொழிலுக்கும் குழந்தை விற்பனைக்கும் அந்தரங்கமான ஒரு இணைப்பு இருப்பதைப் போல ஓர் உணர்வை அடைய முடிகிறது. சமூகத்தின் ஒழுக்கம், வளர்ச்சி, மேன்மை எனக் கருதப்படும் மூலக் கட்டமைப்பிலிருந்து விலக்கப்பட்டவர்களான பாலியல் தொழிலாளிகளும் முறைச்சாரா பாலியலின் வழி பிறந்து வியாபாரமாக்கப்படும் குழந்தைகளும் ஒடுக்கப்பட்டவர்களே.

படத்தின் துவக்கக் காட்சியில் குழந்தை ஒன்றைக் கையில் எடுத்துக்கொண்டு தம்பதியர் ஒருவருக்குக் கொடுப்பதற்காக வருகிறான் அட். இவன் இந்தத் தொழிலில் ஒரு எடுப்பிடியாக வேலை செய்யும் ஆம் என்பவனின் தம்பி. இருவருக்கும் பெற்றோர்கள் இல்லை. ஆகையால் அண்ணனால் வளர்க்கப்படும் அட்-க்கு இந்த சட்டவிரோத தொழிலில் எப்பொழுதும் ஆர்வம் இருப்பதில்லை. அறுவறுப்பு உணர்வுடனே அவன் இதைச் செய்து முடிக்கிறான். அவனுக்கும் அவன் அண்ணனுக்குமான மனப்போராட்டம் கதையின் மையப்பிரச்சனையை அவ்வப்போது களைத்துப்போடுகிறது.

விடப்பட்ட ஒரு குடும்பத்தின் இரு சகோதரர்கள் எப்படி வாழ்க்கையை எதிர்க்கொள்ள முடியாமல் விளிம்புநிலைக்கு தள்ளப்பட்டு அதிலிருந்து தப்பிக்கவும் முடியாமல் அதனோடு இயங்கவும் முடியாமல் தவிக்கிறார்கள் என விவாதிக்கப்படுகின்றன. விவாதத்தின் இறுதியில் மாமா என்ற முதலாளிய பெண்ணிடமிருந்து தப்பித்து ஓடிவிடுகிறார்கள். தம்பி குழந்தையைப் பெற்றுக்கொடுக்க வந்த ஒரு பெண்ணை அழைத்துக்கொண்டு அவளுடைய அக்காவைத் தேடி அங்கிருந்து கிளம்பிவிடுகிறான். அண்ணன் ஆம், தம்பியைப் பின் தொடர முடிவெடுத்தும் எதிரிகளின் தாக்குதலினால் தடம் மாறி சென்று பேருந்தைத் தவறவிடுகிறான். கதை ஏதோ ஓர் அர்த்தமற்ற அர்த்தமுள்ள பயணத்திற்கிடையே சிக்கி சட்டென முடிந்துவிடுகிறது. இவ்வளவுத்தான் வாழ்வின் பரப்பளவு. நம் புலன்களால் தரிசிக்க முடிந்த எல்லை எனக் கதை தீர்ந்துவிட்டாலும் மனம் அதனைக் கடந்து விரிகிறது.

நகரம் எனும் மையம் எப்படி மனிதர்களை வகைப்படுத்தி, சிதைத்து, உறிஞ்சி, பிறகொருநாள் வெளியே கக்கிவிடுகிறது எனும் ஒரு தொழில்நுட்பத்தைக் கற்றுக்கொள்ள முடிகிறது. சொங்லாப் எப்படி ஒரு சாரார் அதிகாரமாகி, விளிம்புநிலை மனிதர்களிடமிருந்து அனுமதியில்லாமல் ஒன்றைப் பறித்து தன் வயிற்றை வளர்த்துக்கொள்கிறார்கள் என்பதைப் பதிவு செய்கிறது. மேலும் இந்தத் தொழிலில் மலாய்க்காரர்கள் ஏதோ ஒரு சந்தர்ப்பவசத்தால் மட்டுமே ஈடுபடுகிறார்கள் என்பதைப் போலவும் சீனர்கள் இதை ஒரு தொழிலாக மட்டுமே செய்கிறார்கள் என்பதைப் போலவும் ஒரு சர்ச்சைக்குரிய விசயத்தையும் கண்டறிய முடிகிறது.

கே.பாலமுருகன்

கலை இலக்கிய விழா 4 – நூல் வெளியீடு

2012-02-09T00:59:00.000+08:00

5ஆம் திகதி கோலாலம்பூரில் வல்லினம் ஏற்பாட்டில் 4ஆவது கலை இலக்கிய விழா 4 நூல்களின் வெளியீட்டுடன் மிகச் சிறப்பாக நடந்து முடிந்தது. வல்லினம் ஆசிரியர் ம.நவீன், யோகி, சிவா பெரியண்ணன் மேலும் பல நண்பர்களின் ஒத்துழைப்புடன் விழாவை முன்னெடுக்க முடிந்தது. 2மணியைப் போல விழா ம.நவீனின் வரவேற்புரையுடன் தொடங்கியது. வல்லினம் பதிப்பகத்திற்கும் மற்ற பதிப்பகத்திற்குமான வித்தியாசத்தை முன்வைத்து, மற்ற மலேசிய எழுத்தாளர்கள் அதிகாரத்தின் முன் கூனி குறுகி நின்று புத்தகம் போடும் அவலத்தை அழுத்தமாகச் சொன்னார். புத்தகம் எழுதும் எழுத்தாளர்களுக்கு ரோயல்டி வழங்குவதைப் பற்றியும் அவர் குறிப்பிட்டுப் பேசினார். அரசியல்வாதிகளை நம்பி புத்தகம் போடும் எழுத்தாளர்களின் நூல் வெளியீட்டு விழாவை எப்படி அரசியல்வாதிகள் தங்களின் பிரச்சார மேடையாகப் பாவித்துக்கொள்கிறார்கள் என்றும் எடுத்துரைத்தார்.

அடுத்ததாக வழக்கறிஞரும் சமூக ஆர்வலருமான பசுபதி அவர்கள் தலைமையுரை ஆற்றினார். பள்ளியில் யாராலும் கவனிக்கப்படாத பின் தங்கிய மாணவர்களைக் கவனப்படுத்த வேண்டிய கட்டாயம் நம்மிடம் இருப்பதாகப் பேசினார். மேலும் கலை இலக்கிய விழா தொடர்ந்து வெற்றிப்பெற வேண்டுமெனவும் கேட்டுக்கொண்டார். தொடர்ந்து முதலாவது அமர்வில் யோகியின் “துடைக்கப்படாத இரத்தக் கரைகள்” பத்தி தொகுப்பு வெளியீடப்பட்டது. யோகியின் நூலை பூங்குழலி விமர்சித்துப் பேசினார். யோகியின் பத்திகளைப் பூங்குழலி விரிவாகவே விமர்சனம் செய்தார். அவருக்கும் யோகிக்குமான நட்பைச் சொன்ன இடம் மிக சுவார்ஷ்யமாக இருந்தது.

யோகி தன்னுடைய உரையில் அவருக்கு எழுத்துலகில் உற்சாகமும் ஆதரவும் அளித்த அனைவருக்கும் நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொண்டார். உலகில் பிறந்த நாங்கள் எல்லோரும் இலக்கியத்தினால் மட்டுமே ஒன்றிணைந்துள்ளோம் என வல்லினம் நண்பர்களைச் சுட்டிக்காட்டி பேசியது மனதிற்கு நெருக்கமாக இருந்தது. அடுத்ததாக என்னுடைய கட்டுரை தொகுப்பான “தீர்ந்துபோகாத வெண்கட்டிகள்” வெ:ளீயிடு கண்டது. பால்ய நண்பர் காளிதாஸ் அவர்களே என் நூலை விமர்சித்துப் பேசினார். அவருக்கு உலக சினிமாவுடன் ஆழமான பரிச்சயம் உண்டு. ஆகையால் அவருடைய விமர்சனம் தெளிவான சினிமா கோட்பாட்டை முன்வைத்து வழங்கப்பட்டது. நான் என்னுடைய உரையில் இலக்கியத்திற்கும் சினிமாவுக்குமான தொடர்பையும் எனக்கும் சினிமாவுக்கான தொடர்பையும் முன்வைத்துப் பேசினேன். நான் என் வாழ்நாளில் எதிர்க்கொண்ட சிறுவர்களுக்கும், நான் பார்த்த சிறுவர் சினிமாக்களுக்கும் எப்பொழுதும் தேசம் கடந்த ஓர் ஒற்றுமையை உணர முடிந்ததைக் கூறினேன்.

தொடர்ந்து ம.நவீன் அவர்களின் பத்திகளான, “கடக்க முடியாத காலம்” தொகுப்பு வெளியீடு கண்டது. இசை ஆய்வாளரும் எழுத்தாளருமான அகிலன் அவர்கள் நூலை விமர்சித்துப் பேசினார். இதுவரை நான் கேட்ட விமர்சனங்களிலேயே அகிலனுடையது மிக வித்தியாசமாகத் தெளிவாக அமைந்திருந்தது. அவர் கட்டுரை எழுதி வாசித்ததால் அதுவே நேர்த்தியான குறை நிறைகளை ஆராய்ந்த விமர்சனமாகவும் அமைந்திருந்தது. நவீன் பேசுகையில் அவருக்கு எது கலை எனும் தேடல் காலம் முழுக்கவும் இருந்ததைப் பற்றி கூறினார். அவர் வாழ்நாளில் சந்தித்த மனிதர்கள் தாங்கள் எது கலையென நம்பியிருந்தார்களோ ஏன் அந்தக் கலை அவர்களைச் சமரசம் செய்ய வைத்துத் தோல்வியடையச் செய்கிறது என்ற கேள்வியும் மனதைப் பாதிப்பதாகக் கூறினார். தொடர்ந்து சிவா பெரியண்ணனின் கவிதை நூலான, ‘என்னை நாயென்று கூப்பிடுங்கள்” வெளியீடு கண்டது. டாக்டர் சண்முக சிவா அந்த நூலை விமர்சனம் செய்து பேசினார். அதுவே ஓர் இலக்கிய உரையாகவும் அமைந்திருந்தது. சிவாவின் கவிதையை ஆய்வு மனதுடன் அதன் அரசியல் பின்னணியையும் மேற்கோள்காட்டி சண்முக சிவா அவர்கள் விமர்சனம் செய்திருந்தார். சிவா பேசுகையில் இலக்கியத்தின் தேவையைப் பற்றி குறிப்பிட்டுப் பேசினார். சிவாவின் உரை மாணவர்களை நோக்கியதாக இருந்தது.

நிகழ்ச்சியின் அடுத்த அங்கமாக நூலாசிரியர்களுக்கு ரோயல்டி பணம் வழங்கப்பட்டது. இது ஒரு முக்கியமான முயற்சி மேலும் எழுத்தாளர்களைக் கௌரவிப்பதுடன் அல்லாமல் அவர்களுக்கான முக்கியத்துவத்தையும் முன்னிறுத்துகிறது. இதை மேற்கொண்ட வல்லினம் பத்திப்பகத்திற்கு மனமார்ந்த வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். தொடர்ந்து குழந்தை போராளி எனும் நாவலைத் தமிழில் மொழிப்பெயர்த்த எழுத்தாளர் தேவதாஸ் அவர்கள் உரையாற்றினார். புலம் பெயர் இலக்கியத்தைப் பற்றி கூறிய தேவதாஸ் இலங்கைக்கு அப்பாற்பட்டு மலேசியா மிக முக்கியமான புலம் பெயர் இலக்கியத்தைக் கொண்டிருக்கும் நாடு எனக் குறிப்பிட்டார். தொடக்கக் காலத்தில் யாழ்பானத்திலிருந்து மலேசியாவில் வந்து வேலை செய்த படித்தப் பிரிவினர் இங்கு ஓர் அதிகார இடைத்தரகர்களாக நடந்துகொண்டமைக்கு சபையோர் முன் அவர் மன்னிப்புக் கேட்டுக்கொண்டது மனதை என்னமோ செய்தது.

அடுத்ததாக பேராசிரியர் அ.மார்க்ஸ் அவர்கள் இலக்கிய உரையாற்றினார். அவருடைய உரை மிகச் சிறப்பாகவும் இலக்கியப் பரப்பை ஆழமாக சென்றடையக்கூடிய வகையில் இருந்தது. அ.மார்க்ஸ் அவர்களின் அப்பா மலேசியா தொழிற்சங்கத் தலைவரும் போராட்டவாதியுமான கணபதியின் மிக நெருங்கிய நண்பர் ஆவார். சுங்கைப்பட்டாணிக்கு வந்திருந்தப்போது அவருடைய அப்பாவும் கணபதியும் இணைந்து எடுத்துக்கொண்ட புகைப்படத்தை என்னிடம் காட்டியிருந்தார். தொடர்ந்து ஆதவண் தீட்சண்யா அவர்கள் உரையாற்றினார். இதுவரை இங்கு உரையாற்றப்பட்ட சில முக்கியமான விசயங்களைக் குறிப்பிட்டுப் பேசினார். மேலும் மாணவர்களுக்கு இலக்கியத்தில் ஆர்வம் ஏற்படும் வகையில் அவருடைய பேச்சு அமைந்திருந்தது.

7மணியைப் போல முடிவுற்ற நிகழ்ச்சி இம்முறை பெரும் பார்வையாளர்களைக் கொண்டிருந்தது. 130க்கும் மேற்பட்டோர் கலந்துகொண்டு விடைப்பெற்றனர். விழா முடிந்து 4 மணி நேரம் நானும் நண்பர் மணிஜெகதீசும் ஒன்றாகக் கெடாவை நோக்கி காரில் பயணம் செய்தோம். விழாவை மீட்டுணரும் வகையில் எங்கள் உரையாடல் அப்பொழுதும் தொடர்ந்தது.

கே.பாலமுருகன்

ஈழச் சிறுகதைகள் ஒரு மீட்டுணர்வு... 2 - ஆற்றல் மிகு கரத்தில் – கே. டானியல்

2012-02-07T23:41:00.000+08:00

அறிமுகம்: யாழ்ப்பாணத்தில் 1927-இல் பிறந்தவர் டானியல். இலங்கைத் தமிழர்களின் போராட்டத்தில் பங்கு கொண்டு 11 மாதங்கள் சிறைப்பட்டார். தமிழகத்திற்கு வந்து தஞ்சையில் தங்கினார். இலங்கையில் தீண்டாமை ஒழிப்பு வெகு ஜன இயக்கத்தின் அமைப்பாளராகவும், மக்கள் கலை இலக்கியப் பெருமன்றத்தின் தலைவராகவும் இருந்தவர். தஞ்சையில் மார்ச்சு 1986-இல் மரணமடைந்தார். ஈழத்து பஞ்சமர் மக்களுக்காகத் தோழர் டானியல் தன் இலக்கிய இயக்கப் பணிகளை அர்ப்பணித்தவர். தமிழ் இலக்கியத் துறைக்கு நாவல், குறுநாவல், சிறுகதை என பல வடிவங்களில் தம் பங்களிப்பைச் செய்துள்ளார்.

கே. டானியல் எனும் கதைச்சொல்லி

கே. டானியல் என்ற பெயரை 'பஞ்சமர்' நாவல் பற்றிய அதிகமான பேச்சுக்களின் வழியே அறிந்திருக்கிறேன். 'பஞ்சமர்' நாவலை மையப்படுத்தி நாவலின் முக்கியத்துவம் குறித்து நிறைய விமர்சகர் சொல்லவும் கேட்டதுண்டு. தமிழ் இலக்கியச் சூழலில் ஒடுக்கப்பட்ட போர் சமூகத்தின் மனசாட்சியை இலக்கியமாக்கியதில் கே.டானியலின் பங்கு மிக முக்கியமானதாகும். ஈழ இலக்கியம் என்ற உரையாடலை கே.டானியலை நீக்கிவிட்டு நம்மால் தொடர முடியாத அளவிற்கு ஈழத்துத் தலித் இலக்கியத்திற்குப் பெரிதும் பங்காற்றிய கதையாசிரியர். ஈழ தலித் இலக்கியத்தின் முன்னோடியாகவே கே.டானியல் கருதப்படுகிறார்.

அ.மார்க்ஸ் முன்னுரையுடன் தொக்குக்கப்பட்ட ஈழத்துத் தலித் சிறுகதைகள் தொகுப்பிலிருந்து வாசிக்க நேர்ந்த 'ஆற்றல் மிகு கரத்தில்' எனும் சிறுகதையின் மறுபார்வை இது. சமீபத்தில் ரியாஸ் குறானாவை வல்லினத்துக்காக நேர்காணல் செய்தபோது, தமிழில் குறிப்பிட்டு சொல்லப்பட்ட நல்ல விமர்சகர்கள் இருந்தும் ஏன் கே.டானியலின் 'பஞ்சமர்' நாவல் தொடர்ந்து கவனிக்கப்படவில்லை என்ற கேள்வியை முன்வைத்திருந்தோம். ஒரு நாவல் ஒரு சமூகத்தில் எப்படியெல்லாம் வாசிக்கப்பட்டிருக்கக்கூடும்? எந்தக் காலக்கட்டத்தில் ஒரு பிரதியின் மீது நிகழ்த்தப்பட்ட வாசிப்பு அப்பிரதியின் முக்கியத்துவங்களை மீட்டுணர்ந்திருக்கும் என விரிவாகக் கவனிக்க வேண்டியிருக்கிறது. ரியாஸ் குறிப்பிட்டிருப்பதைப் போல அனைத்துப் பிரதிகளையும் வாசிப்புக்கு உட்படுத்த வேண்டும் என்ற ஒரு வாசகநிலை 'பஞ்சமர்' நாவல் வந்த காலக்கட்டத்தில் இருந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. எண்பதுகளுக்குப் பிறகுத்தான் தலித் இலக்கியம் என்ற ஒரு பிரக்ஞை தமிழ் இலக்கிய சூழலுக்குள் வலுப்பெறத் துவங்குகிறது. இதை அ.மார்க்ஸ் தன்னுடைய முன்னுரையில் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

ஆகவே, தலித் இலக்கியமே தாமதமாகத்தான் தலித் அரசியல் கட்சிகளின் செயல்பாட்டின் மூலம் பெற்ற உந்துததால் தமிழுக்குள் வருகிறது. அதனைச் சார்ந்த விமர்சனமும் கவனமும் பரவலாகப் போய்ச்சேர மேலும் காலம் பிடித்திருக்கும். இந்தக் கால வித்தியாசத்தைப் புரிந்துகொண்டால், ஏன் ஈழ இலக்கியம் பஞ்சமர் நாவல் வந்த காலக்கட்டத்தில்கூட சரியான கவனம் பெறவில்லை என்ற கேள்விக்குப் பதில் கிடைக்கும் என நம்புகிறேன்.

‘ஆற்றல் மிகு கரத்தில்’ – கதை பின்புலம்

இக்கதை வேலன் என்ற இளைஞனின் அடிமை வாழ்க்கையைப் பதிவு செய்கிறது. வேலன் கமக்காரன் எனும் கிராம முதலாளிக்கு அடிமையாக ஒப்படைக்கப்படுகிறான். கமக்காரனும் கமகாரச்சியும் அவனை வீட்டில் ஒரு வேலைக்காரனாக வளர்க்கிறார்கள். அடித்தட்டு நிலையில் சோற்றுக்காகப் போராட வேண்டிய நிலை இந்தப் சாதிய பொருளாதார சமூகத்தால் தலித் மக்களுக்கு உருவாக்கப்பட்டிருக்கும். அல்லது சாதிய ரீதியில் அடிமையாக முதலாளிக்குக் கீழ் ஒடுக்கப்பட்டிருப்பார்கள். இதுதான் தலித் அனுபவிக்கக்கூடிய வாழ்க்கை. அவர்களுக்கு அளிக்கப்படும் இடம். இந்த சமூக அரசியல் இன்று பலதரப்பட்ட கருத்தியல் தளங்களில் வைத்து விவாதிக்கப்பட்டாலும் கே.டானியல் இக்கதையை எழுதியக் காலக்கட்டத்தில் தலித் சமூகத்தின் அவலங்களைப் பதிவு செய்ததில் முக்கியத்துவத்தைப் பெறுகிறது.

வேலன் என்ற தலித் சிறுவயதில் தன் அம்மாவால் அங்கு வந்து ஒப்படைக்கப்படுகிறான். கதையின் துவக்கத்தில் அம்மாவை டானியல் சித்தரித்திருப்பது வித்தியாசமான பகுதியாகும். ‘அறிவு என்ற ஒன்று தெரிந்த பருவத்தில் கந்தப்புக் கமக்காரன் வீட்டில், ‘தாய்’ என்ற ஒரு உருவம் அவனை இட்டுச் சென்றதாக ஞாபகம்.’ மிகச் சுருக்கமாகத் தலித் சமூகத்தின் மீதான ஒடுக்குமுறையால் தாய், குடும்பம் போன்ற மேல்தட்டு புனித வியாக்கியானங்கள் பொருட்படுத்தாத ஒரு சூழலை அடைந்திருக்கின்றன. தாய் என்பவளை வழிப்படும் ஒரு பிம்பமாகக் கருதப்படும் ஒரு காலக்கட்டத்தில் அவளை ஒரு உருவமாக மட்டும் பாவித்திருப்பது, தலித் வாழ்க்கை எப்படிச் சமக்காலத்திய புனிதங்களையும் கொண்டாட்டங்களையும் தவிர்த்திருக்கிறது எனப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.

கமக்காரனும் கமக்காரச்சியும் அவனைத் தொடர்ந்து கொடுமைப்படுத்துவது கதையில் சொல்லப்படுகிறது. கமக்காரன் பிடரியில் அடிப்பான் என்றும் கமக்காரச்சி முதுகில் குத்துவாள் என்றும் விவரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. உடல் ரீதியில் கொடுமைப்படுத்தப்படுவதே அடிமையின் மீதான அதிகாரமாக முதலாளிய சமூகம் நிறுவியிருக்கிறது. சுடுத்தண்ணீர் ஊற்றி வேலைக்காரிகள் கொடுமைப்படுத்தப்படுவது மலேசியா போன்ற நாட்டிலும் நடக்கின்றது. இஸ்த்திரி பெட்டியைக் கொண்டு உடலில் சூடு வைப்பது, கட்டையால் அடித்துத் துன்புறுத்துவது, சூடான எண்ணையை மேலே ஊற்றிக் காயப்படுத்துவது, பழைய உணவைக் கொடுப்பது, அளவுக்கு அதிகமாக வேலை வாங்குவது என வேலைக்காரர்கள் மீது முதலாளிகள் நடத்தும் கொடுமைகள் எல்லாம் நாடுகளிலும் வன்மையானவையாகும்.

வேலனை கமக்காரனின் பிள்ளைகள், முகத்தில் எச்சில் துப்பி அவமானப்படுத்துகிறார்கள். அந்த வீட்டின் குழந்தை குட்டிகள் என அனைவரும் அவனை ஆளுக்கொருப் பக்கம் கொடுமைப்படுத்துகிறார்கள். அதிகாரங்களின் பலத்திற்கேற்ப அவன் அவதிக்குள்ளாகுகின்றான். பிறகு கொடுமை தாங்காமல் அங்கிருந்து தப்பித்து ஓடப்பார்க்கிறான். ஆனால் ஊர் மக்களாலேயே மீண்டும் பிடித்து கமக்காரனிடம் ஒப்படைக்கப்படுகிறான். இதுதான் அடிமை வாழ்க்கை என்பது. அடிமைகளால் தப்பிக்கவே முடியாது. குறிப்பாக வேலைனைப் போன்ற தலித்துகள் இறுதிவரை ஒரு வேலைக்காரனாகவும் தீண்டத்தகாதவனாகவும் வாழ்ந்து சாக வேண்டும் எனும் ஒரு கொடூரத்தைக் கதையாசிரியர் காட்டுகிறார்.

கமக்காரன் வீட்டில் இல்லாதபோது கமக்காரியின் கள்ள உறவைப் பற்றி வேலன் அறிந்துவிடுகிறான். அவனை அங்கிருந்து கமக்காரி தப்பிக்க உதவி செய்கிறாள். கமக்காரனின் வேட்டி சட்டைகள் சிலவற்றையும் 10 ரூபாயையும் கொடுத்தனுப்புகிறாள். அங்கிருந்து தப்பித்து வேலன் சொந்தக் கிராமத்திற்கு வந்து சேர்கிறான். கதையின் பின்பகுதியில் கிராமம் எப்படிச் சாதிய ரீதியில் தளம் பிரித்துப் பாதுகாக்கப்படுகிறது என்பதை விரிவாகத் தெரிந்துகொள்ள முடிகிறது. வேலன் ஒரு பள்ளன் என்பதைக் கதையிலேயே குறிப்பிடுவதன் மூலம் அக்கிராமத்தில் பள்ளர்கள் மிகவும் மோசமாக அடக்குமுறைகளுக்கு ஆளாகி அடிப்பணிந்து வாழ்கிறார்கள் என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள முடிகிறது.

வேட்டியைக் கட்டிக்கொண்டு அழையும் வேலைனை மேல்சாதிக்காரர்கள் அசூசையுடன் பார்க்கிறார்கள். அவனுடைய தோற்றத்தைக் கண்டு வெறுக்கிறார்கள். தலித் மக்களின் மீது எந்த நேரத்திலும் எப்படியும் அதிகாரத்தையும் வன்முறையையும் அவிழ்த்துவிடலாம் என்பதை, அந்த மேல்சாதிக்காரர்கள் வேலனை அடித்து அவனுடைய வேட்டியை அவிழ்த்து நிர்வாணமாக்குவதன் மூலம் அர்த்தப்படுத்திக்கொள்ளலாம். இது ஒரு சிறு நடவடிக்கை மட்டுமே. மேல்தட்டு சாதிய முதலாளிகளின் அதிகாரத்தின் வேர்கள் அடர்த்தியாகச் சமூகத்தைப் பின்னியிருக்கின்றன.

அதன் பிறகு வேலனைப் பலவகைகளில் எல்லோரும் சிறுமைப்படுத்துகிறார்கள். அடித்துத் துன்புறுத்துகிறார்கள். தலித்துகளின் இருப்பை எப்படியெல்லாம் துயரத்துக்குள்ளாக்கியிருக்கிறார்கள் என்பதை வேலன் எனும் கதைப்பாத்திரத்தின் வாயிலாக டானியல் முன்வைக்கிறார். சமூகத்திற்குள் ஒரு தலித்தின் இருப்பின் முக்கியத்துவம் எக்காலக்கட்டத்திலும் கவனப்படுத்தப்படவில்லை என்பதே இந்தத் தலைமுறையின் சாபம்.

ஆதவன் தீட்சண்யா நேர்காணலில் குறிப்பிட்டிருப்பதைப் போல, இந்து மதம் என்பதே சாதியக் கட்டமைப்பால் உருவானது. சாதியின் மூலன் ஒரு குழுசார் மக்களை ஒடுக்கி ஆள்வதற்கு எல்லாம் வசதிகளையும் அளிக்கக்கூடியவையாக இந்து மதத்தைக் குறிப்பிடலாம்.

தன் மீதான கொடுமைகளைப் பொறுக்கமுடியாத வேலன் தன்னுடைய அனைத்துச் சொந்தகளும் காலமானதற்குப் பிறகு சுடுக்காட்டுப் பக்கமாக இருக்கும் ஆலடி வயிரவன் கோவிலுக்கு வந்து சேர்கிறான். ஒரு தலித்தின் கடைசி இயலாமையாக இதைக் காட்சிப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. வயிரவன் கோவிலில் உருண்டு புரண்டு கண்ணீர்விட்டு அழுகிறான் வேலன். இந்தச் சமூகத்திலிருந்து தான் தனிமைப்படுத்தப்பட்டதன் அவலத்தைச் சொல்லியும், தன்னை மேல்தட்டு வர்க்கம் துன்புறுத்தியதன் வலியை வெளிப்படுத்தியும் புலம்புகிறான். அது ஒரு ஈன பேரோசையாகக் கோவில் முழுக்க ஒலிக்கிறது.

வயிரவன் சாமி கோவில் சுடுக்காட்டுப் பக்கமாக இருப்பதாகச் சொல்லும் இடத்திலேயே டானியல் சிறுதெய்வமும் ஒருவகையில் ஒடுக்கப்பட்ட நிலையில்தான் அங்கு அமர்த்தப்பட்டிருப்பதாகக் காட்டுகிறார்.

வேலன் இறுதியில் அவன் மீதான எல்லாம்விதமான புறக்கணிப்புகளையும் எதிர்க்கொள்ள அசாத்தியமான சக்தியை வயிரவன் கோவிலில் வைத்துப் பெறுகிறான். இது ஒரு வகையான எதிர்ப்புணர்வின் மூலம் உருவாகும் உந்துதல். கோவிலை விட்டு வெளியேறுபவன் ஆக்ரோஷமாகக் காணப்படுகிறான். தலையில் தலைப்பாகை கட்டிக்கொண்டு திமிருடன் நடந்து வருகிறான். அவனை துன்புறுத்த வருபவர்களை திருப்பியடித்து ஒரு சண்டியராக மாறுகிறான். வன்முறைக்கு வன்முறையே சரியானது என உணர்ந்து அதன் வழியே தன்னுடைய அதிகாரத்தை எதிர்க்கும் அதிகாரத்தைக் கண்டடைகிறான்.

சாதியம்: உடலின் மீதான பாசிசம்

பிற உடலை ஒடுக்குவது அடக்குவது என்பது போர் காலத்திய ஒரு பாரம்பரிய கொடுமையாகவே அடையாளப்படுத்த முடிகிறது. போரில் தோற்றவர்களை உடல் ரீதியில் இம்சைப்படுத்தி எதிரியின் ஆளுமையைக் காட்டுவது ஒரு மரபாகும். இன்று இலங்கையில் போரில் தோல்வியுற்ற ஒரு சமூகமாக இராணுவத்திடம் சிக்கிக்கொண்டிருக்கும் பொதுமக்கள் உடல் ரீதியில் அடக்கப்படுகிறார்கள். அவர்களை வெளியிலிருந்து யாரும் சந்திக்க முடியாது. அவர்களின் உடல் அந்த எல்லையைக் கடந்து வெளியேற முடியாது. வன்கொடுமை, பசி, கொலைகள் என அவர்களின் உடல் மீது நிகழ்த்தப்படும் வன்முறைகள், இராணுவத்தின் உடல் வதை செயலாகும். இன்று போர் சமூகங்களாக, போரினால் பாதிக்கப்பட்டவர்களாக, அதே இராணுவ வதைகளை மீளுருவாக்கம் செய்து பிரயோகிக்கும் ஒரு சூழலுக்கு நம் சமூகங்கள் ஆளாகியுள்ளன.

வரலாற்றின் வழி இராணுவத்திடமிருந்து பெற்றுக்கொண்டு பாசிச உணர்வை இன்றைய சமூகங்கள் பிரதியெடுத்து அமல்படுத்துகின்றன. சாதியத்தின் அடிப்படையில் குடியியல் பெருமையை அடையும் ஓர் குழு, அந்தச் சமூகத்தில் இராணுவ நடவடிக்கைகளைத் தலித் மக்கள் மீது பாவிக்கின்றன. அவர்களின் உடலை வதைக்கின்றன. அவர்களின் உடலைத் தன் முதலாளிய தன்மைகளுக்குப் பலியாக்கின்றன. தனக்குக் கீழான சாதியைச் சேர்ந்த மக்களின் உடலை இம்சைப்படுத்துவதன் மூலமும் அந்த உடலைத் தன் ஆளுமைக்கு உட்பட்டவையாக மாற்றியும் அல்லது அவ்வுடல்களை ஆட்சி செய்யும் அதிகாரமாக உருவெடுத்தும் ஒரு சாதி சார்ந்த முதலாளிய அமைப்பு தன்னைப் பாசிச உறுப்பினராக மாற்றிக்கொள்கிறது.

தலித்துகளை ஒடுக்கியும் அவர்களை இம்சித்தும் தன்னுடைய மேட்டுக்குடி பெருமைகளை நிருபித்துக்காட்டிய அனைத்தையுமே எளிய மக்களின் உடல்களின் மீதான அதிகாரமாகவே பார்க்கிறேன். இதுவொரு இராணுவ மரபார்ந்த செயல்களாகும் என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

அடிமையின் அரசியல்

அடிமை என்றதும் எனக்கு இரண்டு விசயங்கள் நினைவுக்கு வருகின்றன. ஒன்று அடிமை தான் அடிமையாக இருப்பதில் கடமைப்பட்டிருப்பதாகக் கருதி பணியாற்றுவதும், விசுவாசமாக இருப்பதும் என இயங்குவான். அல்லது வற்புறுத்தி அடிமையாக்கப்பட்டிருப்பான். தலித் சமூகத்தின் பெரும்பாலான பகுதியினர் இப்படி வற்புறுத்தி அடிமையானவர்களே. உத்தபுரம் தொடர்பான பிரச்சனை இதற்கு ஓர் உதாரணமாகும். உத்தப்புர சுவர் தலித்துகளுக்கு என்றுமே தடையாக இருந்தது. அது அவர்களைச் சிறுமைப்படுத்துவதாகவே உணர்ந்தார்கள். ஆகையால் அதற்கு எதிராக தலித்துகள் போராட்டம் நடத்தினார்கள். இதுவே பெரும் அரசியல் மாற்றுக்கருத்துகளை உருவாக்கின. இக்கதையில் கே.டானியல் உருவாக்கும் வேலனும் வற்புறுத்தி அடிமையாக்கப்பட்டவனே. அவனால் தன் எதிர்ப்புணர்வைக் காட்ட முடிகிறது. கதையின் இறுதியின் தன்னைத் தானே மீட்டுக்கொள்ள அடிமை சிந்தனையிலிருந்து வெளியேறுகிறான். அடிமைக்குள்ளிருந்து வெளிப்பட்டவன் ஒரு பாசிட்டிவ் அதிகாரமாக மாறி கடும் எதிர்வினை ஆற்றுகிறான்.

இதுடான் கே.டானியலின் தலித் அரசியல். தன் புனைவுகளின் மூலம் அவர் நிறுவும் அரசியல் கருத்துகளுக்கான ஒரு நல்ல உதாரணம் இக்கதை. தலித்துகளின் மீதான அனைத்துவிதமான சுரண்டலுக்கும் எதிர்வன்முறை மட்டுமே சரியான வழிமுறை என டானியல் முன்வைக்கிறார். அதனால் அவருடைய வேலன் கதைமாந்தர் ஒரு வலுப்பெற்று தன் முரண் உணர்வை வெளிப்படுத்துகிறார்.

கே. டானியலின் மீட்பும் பெருங்கனவும்

தலித் இலக்கிய முன்னோடி கே.டானியல் இக்கதையின் இறுதியின் வேலனின் கோபமும் எதிர்ப்புணர்வும் ஓர் இயக்கமாக மாறுவதாகச் சொல்லியிருப்பார். ஒட்டுமொத்த இலங்கை உரிமை போராட்டம் எப்படி இயக்கங்களாக மாறுகின்றன என்பதை விவரிக்கும் வகையிலான ஓர் அனுபவத்தைப் பெற முடிந்தது. தனிமனிதர்கள் கூட்டுச் சக்தியாக ஒன்றிணைந்து ஓர் ஆயுதப் போராட்டத்தின் மூலமாகத்தான் ஈழத் தலித் சமூகத்தை அதிகாரத்தின் பிடியிலிருந்து மீட்க முடியும், அதற்கு இயக்கம் அவசியம் எனும் அரசியல் புரிதலை வலுவாகக் கொண்டிருக்கிறார் டானியல். அதன் தொடர்பாகத்தான் கதைகளும் அதே வகையில் படைக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

இயக்கம் உருவாக்கம், மாற்றுப் பாசிச எதிர்ப்புணர்வு என அனைத்தையுமே நியாயப்படுத்தும் ஒரு வாழ்க்கை டானியல் வாழ்ந்திருக்கக்கூடும். அதன் வழியே தன் கதைகளைப் படைக்கிறார். வேலன் இலங்கையில் உருவான போராளிகளின் குறியீடு. வேலனை முன்வைத்து இலங்கையின் பாசிசத்திற்கு எதிரான உருவான முக்கியமான பிம்பங்களையெல்லாம் நினைவுப்படுத்திக்கொள்ள முடிகிறது. டானியல் சிறுகதைகளைவிட நாவல்(பஞ்சமர்) அனைவராலும் பேசப்பட்டவை. இக்கதையிலும் கூட கதை இறுதியை நோக்கி நகர நகர கதையின் மீதுள்ள பிடிப்பை இழந்து வருவதாகத் தோன்றியது. கடைசியில் கதையை அவசரமாக முடித்ததாகத் தெரிந்தது.

கே. டானியல் எழுதத் துவங்கிய காலக்கட்டத்தில் அவருடைய இலக்கியச் செயல்பாடுகள் வலுவான அரசியல் கருத்தாக்கங்களைக் கொண்டிருந்தன. அதைக் கொண்டு அவரால் ஒரு படைப்புலகை அரசியல் நிலத்துடன் சிருஷ்டித்துக்கொள்ள முடிந்தது.

கே. பாலமுருகன்
thanks vallinam January

போராளி : மனநோய் சித்திரம்

2012-02-01T19:25:00.001+08:00

“இந்தச் சமூகத்தில் ஆளுமைகளுக்கு இரண்டு வகையான தண்டனைகள் மட்டுமே தரப்படுகின்றன. ஒன்று அரசியலுக்கு அவர்களை அடிமையாக்கி அவர்களின் அறிவை அடகு வைப்பது அல்லது அதிகம் படித்தப் பைத்தியம் என மனநோயாளியாகச் சித்தரிப்பது”

மனநோய் என்பது எப்படிப்பட்டது? அதன் உக்கிரம் என்ன? அதை இந்தச் சமூகம் ஒவ்வொரு காலக்கட்டத்திலும் எப்படிக் கையாண்டு வருகிறது? மனநோய் பற்றிய விசயங்களைச் சினிமாவும் மற்ற கலை வடிவங்களும் எப்படிப் பதிவு செய்திருக்கின்றன? என்ற கேள்விகளுடன் இப்படத்தை அணுக வேண்டியுள்ளது. இதன் மூலமே போராளி படத்தின் முக்கியத்துவம் பலவீனம் என உரையாடலை நீடிக்க வாய்ப்பாக இருக்கும்.

சமீபக் காலமாக சமுத்திரக்கனி - சசிக்குமார் கூட்டணி தமிழ் சினிமா சூழலில் உருவாகி நிலைக்கொள்கின்றன. சசிகுமார் இயக்கத்தில் சமுத்திரக்கனி நடிப்பதும், சமுத்திரக்கனி இயக்கத்தில் சசிக்குமார் நடிப்பதும் என அந்தப் பாரம்பரியம் தொடர்கிறது. இருவருமே அந்தந்தப் படங்களில் கச்சிதமாகப் பொருந்துவதால் அதை ஒரு முரணாகவும் பார்க்க முடியவில்லை. தமிழ் சினிமா சூழலில்

ஒரு சில கூட்டணிகள் இப்படி உருவாகி பல படங்களைத் தந்து கொண்டிருப்பதைப் பார்க்க முடிகிறது. வெங்கட் பிரபு குழுவை இதற்கு உதாரணமாகச் சொல்லலாம். இருப்பினும் இவர்களின் கூட்டணியில் உருவான சுப்ரமணியபுரம், ஈசன் போன்ற படங்கள் அரசியல் சமூகத்தின் அதிகார முனைகளைச் கீறிப் பார்க்கவே செய்கின்றன. சுப்ரமணியபுரம் படம் 80களின் அரசியல் வாழ்க்கையையும் அரசியல் அதிகாரங்களுக்குப் பலியான அக்காலக்கட்ட இளைஞர்களின் வாழக்கையையும் பதிவு செய்கின்றது. ஈசன் எப்படி ஒரு சமூகம் அரசியல் சமூகமாக மாறி அதிகாரத்திடம் ஒப்படைக்கப்படுகிறது என்பதையும் சாமான்யன் எப்படி அந்த அதிகாரத்தை எதிர்க்கொள்கிறான் என்பதையும் சொல்லிச் சென்றது.

மனநோயும் வெகுசனமும்

போராளி படம் மனநோய் பற்றிய விரிவான ஆய்வாக இல்லாமல் அதனைச் சார்ந்த ஒரு வெகுசன பார்வையைக் களைத்துப் போடும் அளவிற்கே முயற்சி செய்துள்ளது. பெரும்பாலும் இப்போதைக்கான மனநோய் பற்றிய விமர்சனங்கள் அல்லது மதிப்பீடு என்பது நகரம் சார்ந்ததாகவும், அறிவாளிகளின் மனப்பிரச்சனையாகவும், மேல்தட்டு குடும்பச் சிதைவின் மூலம் உருவாகக்கூடியதாகவும் எனப் பொதுவில் கவனப்படுத்தப்படுகிறது. மனநோய் என்பது அதிகம் கற்றவன் அடையும் மனம் சார்ந்த சிக்கலாகவும், குடும்ப அமைப்பு தோல்வியடையும்போது எழும் மன உளைச்சலாகவும் பார்க்கப்படும் ஒரு சூழல் பரவிவரும் சமக்காலத்தில் அதை ஒரு கிராமப் பின்புலத்தில் வைத்து அங்கிருந்து வளர்த்து ஒரு கருத்தாக்கமாக முன்வைக்கும் பணியைப் போராளி படம் செய்துள்ளது.

கிராம வாழ்க்கை என்பதை இருவகைகளில் சினிமாவில் அவதானிக்கப்பட்டிருப்பதை நாம் கவனிக்கலாம். ஒன்று, முதலாளியத்துவத்திற்குக் கீழ் அடிமையான சமூகம் எப்படி அடிமைகளை உற்பத்தி செய்து அதனை வாழ்க்கையாக மாற்றி வெகுசனத்திற்குள் திணித்தது என்பதாகும். எஜமான் படம் தொடங்கி சின்ன ஜெமின் படம் வரை, மேலும் பல படங்களை இதற்கு உதாரணமாகச் சொல்லலாம். முதலாளித்துவத்தை ஒரு புனிதமாகக் கொண்டாடியதில் எஜமான் படம் முக்கியத்துவம் பெற்றதென்றால் கடைசிவரை போராடி முதலாளித்துவத்தை அழித்ததில், ‘சின்ன ஜெமின்’ படத்தை உதாரணமாகச் சொல்லலாம்.

இப்படி முதலாளித்துவக் கொள்கைகளைப் பரப்புவதிலும் அதனை எதிர்ப்பதிலும் பல படங்கள் கவனம் செலுத்தியதைப் பார்க்கலாம். ஆனால் இது போன்ற படங்களில் ஏதோ ஒரு கதைப்பாத்திரம் கோமாளியாகவும், மனப்பிரச்சனை உடையதாகவும், பைத்தியக்காரனாகவும் காண்பிக்கப்பட்டிருக்கும். மனைவி செத்ததால், தாலியைக் கையில் வைத்துக்கொண்டு “எனக்குக் கல்யாணம் எனக்குக் கல்யாணம்” எனக் கத்தும் பைத்தியம் முதல் வீட்டின் அறை இருளுக்குள் தலைவிரித்தாற்கோலமாய் பயங்கரமாக முறைத்துப் பார்க்கும் பைத்தியம்வரை தமிழ் சினிமாவில் காட்டப்பட்டிருக்கும். இவர்கள் யாவரும் ஓர் ஊனமான கதைப்பாத்திரமாக மட்டுமே படைக்கப்பட்டிருப்பார்கள். அவர்களின் அகச் சிக்கல்கள் குறித்து ஒரு சமூகமும் அந்தச் சமூகத்தின் அரசியல் கட்டமைப்பு, சாதியக் கட்டமைப்பு, போன்ற விசயங்கள் எப்படிப் பெரும்பாதிப்பாக மாறுகின்றன என விரிவான ஆய்வு இல்லாததை உணர முடியும். எதிர்பாராத ஓர் இழப்பின் வழியும், அல்லது கீழே விழுந்து தலை அடிப்பட்டதன் வழியும் உருவான ஒன்றாகவே மனப்பிரச்சனைகளைக் காட்டி வந்திருக்கின்றன. உளவியல் சார்ந்து ஒரு மிகப்பெரிய ஆரம்பக்கால தேக்கநிலை இது.

அடுத்ததாக, சாதியப் பிரச்சனையும் அதன் பால் உருவாகும் போராட்டமும் கிராம வாழ்க்கையின் முக்கிய அங்கமாகப் பல படங்களில் காட்டப்பட்டிருக்கின்றன. சாதிய பிரச்சனையை மையமாக வைத்துப் பேசுவதற்கு அப்பொழுது காதல் மட்டுமே பேசும்பொருளாகப் பாவிக்கப்பட்டது. காதலைப் பிரிப்பதிலிருந்து ஒரு சாதிய சமூகம் தன்னையும் தன் சாதிய செயல்பாடுகளையும் உக்கிரமாக நடைமுறைப்படுத்துவது போல பாவனைகள் செய்யப்பட்டிருக்கும். ஆக சமூகத்தின் ஒரு தீவிரமான விசயத்தைப் பற்றி பேசுவதற்குச் சினிமாவில் காதல் மட்டுமே காலம் முழுக்க மையப்பொருளாகப் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. அதுவும் கிராமம் மட்டுமே சாதிய அமைப்பால் வேறுன்றி இருப்பதைப் போல ஒரு பொதுவான பார்வையும் தமிழ் சினிமாவின் மூலம் நிறுவப்பட்டிருக்கிறது.

சாதியப் பிரச்சனைகளுக்கு நடுவே அதனால் பாதிக்கப்படாமல், சாதியத்தின் உச்சத்தைக் காட்ட உபயோகப்படுத்தப்பட்ட காதலின் வழி பாதிப்புற்று மனச்சிதைவானவர்களையே தமிழ் சினிமாவில் நம்மால் பார்க்க முடியும். அப்படியென்றால் ஒரு சமூகத்தைப் பிரித்தாளும் சாதியத்தின் பாதிப்புகள் அதனால் உருவாகும் மனப்பிரச்சனைகள் தீவிரமாக எங்கும் பதிவுச் செய்யப்படவில்லை என்றே சொல்ல வேண்டும். இந்திரா படம் கொஞ்சம் விதிவிலக்காக சாதிய பிரச்சனைகளை வேறு வழியில் பார்த்தது. ஆனால் அதுவும் இரு வேறு நிலங்கள் சாதிய வித்தியாசத்தால் பிளவுக் கண்டு போனதால் அங்கு வசித்தவர்களின் மனநிலையையும் அவர்களின் மனப்பாதிப்புகளையும் மேலோட்டமாகக்கூட பதிவு செய்யவில்லை. இதுதான் தமிழ் சினிமாவில் மனச்சிதைவுக்குள்ளானர்களின் மீதான போதாமை.

செல்வராகவன் படம் பற்றி பெரியதாக ஒன்றும் சொல்வதற்கில்லை. காதலை மையப்படுத்தியே உலகில் மனம் சிதைகிறார்கள் என்பது போல உளவியல் சிக்கலைச் சுருக்கிக் காட்டக்கூடியவர். இன்றைய சூழலில் மனநோய் என்பதை ஒரு வெகுசன கிளுகிளுப்புக்காக மட்டுமே அல்லது பரிதாபத்தைக் கூட்டிக் காட்டுவதற்காக மட்டுமே தமிழ் சினிமாவில் திணிக்கப்பட்டிருப்பதாக உணர்கிறேன். ஆக போராளி படம் மனச்சிதைவு என்பது நகர் பின்புலத்தில் அறிவாளி குழுக்களிடையே பரவும் ஒரு நோய்க்கூறு மட்டும் அல்ல, கிராமத்திலும் மனநோய்கள் பலத்தரப்பட்ட நிலையில் உருவாக்கப்படுகிறது என்பதன் அரசியலைக் காட்டிச் செல்கிறது. அதைக் காட்டுவதில் வழக்கமான காதலையோ காவியத்தையோ துணையாக எடுத்துக்கொள்ளாமல் வேறொரு முறையில் அதனை நேர்மையாகப் பதிவு செய்திருப்பதாகவே தோன்றுகிறது.

குடும்ப அமைப்புகளும் மனநோய்களும்

பெரும்பாலான மனநோய் பிரச்சனைகளைக் குடும்ப அமைப்பே உற்பத்தி செய்வதாக சமூக ஆய்வுகள் கூறுகின்றன. வெறுமனே சூழல் பாதிப்பும் பரம்பரை மனப்பதிவுகளும் இதற்குக் காரணம் என்பதைவிட குடும்பத்தில் ஒரு உயிர் வளர்க்கப்படும் விதத்திலிருந்தும் இந்தப் பிரச்சனை உருவாக்கப்படலாம். மனநோய்க்கு மருத்துவ ரீதியிலும் உளவியல் ரீதியிலும் பல காரணங்கள் முன்வைக்கப்படுகின்றன.

1. சிந்தனைத்திறனைக் கட்டுப்படுத்தும் தலைமையகமான மூளைக்குள் நரம்பு பாதிப்புகள் உருவாவதன் மூலம் மனச்சிதைவு ஏற்படலாம் என்றும்,
2. மன அழுத்தம் அதீதமாக உருவாகும்போது சிந்தனை பாதிக்கப்பட்டும் மனநோய் உண்டாகலாம் என்றும்
3. தூக்கமின்மை காரணமாகவோ அல்லது போதைப்பொருள் மூலம் மூளை நரம்புகள் பாதிக்கப்பட்டோ மனநோய் ஏற்படலாம் என்றும் சொல்லப்படுகிறது.

உளவியல் ரீதியில் மனநோய் உருவாவதற்கான பல காரணங்கள் கொடுக்கப்பட்டிருப்பினும் அதை மேலும் மேலும் வெவ்வேறு மாதிரி விவாதிக்கவோ கலந்துரையாடவோ முடியும். நம் நினைவுகளின் அடுக்கில் நமக்கு உச்சமான அதிர்ச்சையையும் கோடுரமான சம்பவத்தைப் பார்த்த பாதிப்பும் கொண்ட நினைவுகள் தனியாகத் துண்டிக்கப்பட்டு சுயேச்சையாக இயங்குவதன் மூலம் , அவை நனவு மனதில் ஊடுருவி நோய்க்குறிகளை வெளிப்படுத்தும். இந்த நோய்க்குறி அதாவது மனச்சிதைவு என்பது சாலையில் சட்டையைக் கிழித்துக் கொண்டு ஓடும் பைத்தியநிலை அல்ல. அதிர்ச்சிகரமான அந்தச் சமபவம் நனவு மனதிலிருந்து மறக்கப்பட்டும்கூட திடீரென ஒருநாள் அந்த மறக்கப்பட்ட பகுதி மையம் கொண்டு நனவு மனதிற்குள் நுழைந்து நினைவுவெளியைச் சிதைக்கும் என உளவியல் கூறுகிறது.

அது ஒரு மனிதனின் ஆளுமையை இரண்டாகப் பிளந்து, ஒன்று அன்றாட கடமைக்கு உட்பட்ட ஒருவனையும், இன்னொன்று சுயேச்சையாக இயங்கும் சிதைந்த பகுதியிலிருந்து வெளிப்படும் நோய்க்குறிகளுக்கு உட்பட்ட ஒருவனையும் ஒரே சமயத்தில் சாமர்த்தியமாக இயங்க வைக்கும். இதுதான் மனச்சிதைவு. இப்படி மனச்சிதைவிற்கு ஆழமான விளக்கங்களும் உதாரணங்களும் அடையாளங்களும் இருக்க, இன்னமும் எதிரில் ஒருவர் இருப்பதைப் போல கற்பனை செய்து உரையாடும் ஒரேவகை நோய்குறியைக் கையாண்டு இப்படிப்பட்ட படங்களை எடுப்பது சலிப்பை ஏற்படுத்தாதா? இதைதான் செல்வராகவன் தன் படங்களில் அதிகமாகப் பாவிக்கிறார். மனநோய் என்பது எங்கிருந்து உருவாகிறது என்பதன் பின்னணியை முழுவதுமாகத் தெரிந்துகொண்ட பின் அந்தக் கருவைச் சினிமாவில் கையாள்வது மிகவும் முக்கியமாகும். அப்படியொரு முயற்சியும் தேடலும் தமிழ் சினிமாவில் குறைந்து காணப்படுவதால்தான் மனச்சிதவையும் பைத்தியநிலையையும் ஒன்றாகக் கற்பித்து பெரிய குழப்பத்தையும் வேடிக்கையையும் உருவாக்குகிறார்கள்.

ஆக மனநோய்க்கான பல சாத்தியங்கள் இருப்பினும் அதனுடைய பின்புலத்தை வலுவாக ஆராயாமல் அல்லது முன்வைக்காமல் மிகவும் தட்டையான காரணங்களை மட்டும் முன்வைத்து மனநோயைச் சினிமாவில் காட்டுவது அபத்தமாகும். மனநோயாளிகளைப் பேய்ப்பிடித்தவர்கள் போல காட்டி வெகுசன மக்களை ஏமாற்றியது போதும். போராளி படம் எப்படி ஒரு மனநோய் குடும்பத்தின் வழி ஒரு சிறுவனுக்குள் திணிக்கப்படுகிறது என்ற விசயத்தை மேலோட்டமாகப் பேசுகிறது.

ஒருவன் முதலில் வன்முறையைக் குடும்பத்திலிருந்துதான் கற்றுக்கொள்கிறான். முதலில் தன் அதிகாரத்தை தன் அக்காவிடமும், தங்கையிடமும், மனைவியிடமும் எனப் பரிசோதித்துவிட்டப் பிறகே சமூகத்திற்குள் அதைப் பயன்படுத்தி வன்முறைகள் நிகழ்த்துகிறான். எப்படி வன்முறையையும் பிறரைக் காயப்படுத்தும் செயலையும் குடும்பம் என்ற நிறுவனத்திலிருந்து பழகிக் கொள்கிறானோ அதே போல மனப்பிரச்சனைகளுக்கான சாத்தியங்களையும் அங்கிருந்துதான் பெறத் துவங்குகிறான். அது உக்கிரத்தையும் உச்சத்தையும் அடைவது வேண்டுமென்றால் சமூகமும் அரசியல் சூழலும் அடுத்தக்கட்ட காரணமாக இருக்கக்கூடும்.

பாலியல் சித்ரவதைகள் மூலம் மனதையும் சிந்தனையையும் சிதறடிப்பது, பயத்தின் மூலம் மனதை ஒடுக்குவது, உடலின் மீதான வன்முறையின் மூலம் எண்ணங்களைச் சாகடிப்பது என இது போன்ற கொடுமைகளின் மூலம் மனம் சிதறுண்டவர்கள் இருக்கிறார்கள். பெரும்பாலும் குடும்ப அமைப்பு பாதிப்புக்குள்ளாகும்போது அந்தக் குடும்பத்திலுள்ள பிள்ளைகளின் மனம் சிதைவதை எந்தச் சினிமாவும் இதுவரை தீர்க்கமாகச் சொல்லியதில்லை. அடூர் கோபாலகிருஷ்ணனின் ஒரு முக்கியமான படம்(பெயர் ஞாபகத்தில் இல்லை) இதைப் பற்றி மிகத் துல்லியமாக ஆராய்ந்து பதிவுச் செய்திருக்கிறது. ஆனால் அப்படம் பாதிக்கப்பட்ட குடும்பத்தில் பெரியவர்களின் மனம் எப்படிச் சுருங்கி சுயவதைக்கு ஆளாகின்றது என்பதைத்தான் ஆழமாகப் பதிவு செய்கிறது. ஒரு ஏழ்மையான குடும்பத்தில் பிறக்கும் உடல் ஊனமுற்ற குழந்தையைப் பராமரிக்க முடியாமல் அந்தக் குடும்பத்தைச் சார்ந்தவர்களே அக்குழந்தையைக் கொன்றுவிடுவதைக் காட்டும் படம் இது. மிகுந்த உளவியல் போராட்டத்தை முன்வைக்கும் இப்படம் எப்படி அந்தக் குழந்தையின் பிறப்புக்குப் பின் அனைவரும் மனம் பாதிக்கப்படுகிறார்கள் என்பதைக் காட்சிப்படுத்தியிருக்கிறது. மேலும் படத்தின் உக்கிரமான பகுதி என்னவென்றால் கடைசிவரை ஊனமாகப் பிறந்த அக்குழந்தையைத் திரையில் காட்டவேமாட்டார்கள். அக்குழந்தையின் பிளவுப்பட்ட ஒரு ஒலி மட்டும் படம் முழுக்கக் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கும். அந்த ஒலி அக்குழந்தையின் இருப்பைக் காட்டிக்கொடுப்பதாக வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கும். இறுதியில் அக்குழந்தை கொலை செய்யப்பட்டதை அந்த ஒலி நின்றுவிட்டதன் மூலம் காட்டி முடித்திருப்பது நம் மனதையும் இறுக்கமாக்கி வேதனையிலும் அதிர்ச்சியிலும் ஆழ்த்துகிறது.

போராளி படம் அப்படியில்லாமல் எப்படிச் சுயசிந்தனையுடன் இருக்கும் ஒரு குழந்தையை ஒரு குடும்பமும் கல்வி அமைப்பும் பைத்தியமாக்க முயல்கிறது என்பதைப் படமாக்கியிருக்கிறது. இது ஒரு முக்கியமான அரசியலைப் பேச முயலும் பகுதியாகும்.

அறிவை அடக்குவது அல்லது அடிமையாக்குவது

போராளி படத்தில் குமரன் என்ற சிறுவன் தன் கிராமத்தில் வைத்து ஒடுக்கப்படுவதைப் படத்தின் சிறு பகுதியாக மட்டுமே காட்டியிருக்கிறார்கள். அந்தப் பகுதியே படத்தின் மையக்கதை. ஆனால் நம் தமிழ் சினிமாக்களில்தான் எப்பொழுதும் ஆளுமைகளைக் குறைவாகவே சிந்திக்கிறார்கள் அல்லது இருப்பதேயில்லை. அதனால் முக்கியமான பகுதிகளைப் பலவீனமாக்கிவிட்டு அதனைச் சமூக பொது இரசனை, வெகுசன மக்களின் மனம், பொருளாதார சமன்பாடு என்றெல்லாம் சொல்லி தப்பித்துவிடுவார்கள்.

குமரன் கிராமப் பள்ளியில் பயில்கிறான். அவனுடைய சிந்தனையாற்றல் எல்லோருக்கும் பெரும் சவாலாக அமைந்துவிடுகிறது. அவன் முன்வைக்கும் கேள்விகள் ஆசிரியரைத் திணறடிக்கிறது. ஆகையால் அவனை அடித்துத் துன்புறுத்தி அவனுடைய ஆரோக்கியமான சிந்தனைமுறையைத் தடை செய்கிறார்கள். உலகத்திலேயே குழந்தைகளுக்கு எதிரான பயங்கரமான வன்முறை இதுவாகத்தான் இருக்க முடியும். ஆனால் அதைப் படத்தில் மொண்ணையாக மட்டுமே கையாண்டுள்ளார்கள். அறிவு என்பதே அதிகாரத்திற்கு ஒவ்வாத ஒரு விசயம். அறிவின் பேராற்றலை எதிர்க்கொள்வதில் ஆளுமையற்ற அதிகார அமைப்பைச் சேர்ந்தவர்கள் அதனை அடக்குவதற்கு பல முயற்சிகளை மேற்கொள்வார்கள். ஒன்று அந்த அறிவை விலைப் பேசி தனதாக்கிக் கொள்வார்கள். அறிவுத்துறையைச் சேர்ந்தவர்கள் பலர் தன் மூளையை அதிகாரத்திடமும் முதலாளிகளிடமும் அடகு வைத்துவிடுவதைச் சமக்காலத்தில் பார்க்க முடிகிறது.

அடுத்ததாக சமாளிக்க முடியாத அறிவையும் ஆளுமையையும் சிதைத்து ஒடுக்குவதை அதிகாரங்கள் நிறைவேற்றுகின்றன. போராளி படத்தில் குமரனின் அறிவாற்றலைக் கண்டு மிரளும் பள்ளி ஆசிரியர்கள் அவனை எதிர்க்கொள்ள இயலாமல் தடுமாறுகிறார்கள். ஆகையால் அவனை உடல் ரீதியில் துன்புறுத்துவதன் வழியாக அவனுடைய அறிவை ஒடுக்குகிறார்கள்.
யார் போராளி?

போராளி என்பதற்கான பொதுவான அடையாளம் ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்திற்காக உரிமை அல்லது சுதந்திரம் கேட்டுப் போராடுவது. அதிகாரத்திற்கு எதிராகப் போராட்டத்தை முன்னெடுப்பவர்கள் என்றும் சொல்லலாம். ஆனால் இப்படத்தில் போராளிக்கான அர்த்தத்தை வேறொரு தளத்தில் வைத்து மாற்றியமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஒரு சமூகத்தால் குடும்பத்தால் புறக்கணிக்கப்பட்டு அல்லது பைத்தியம் என அடையாளப்படுத்தப்பட்டவர்கள் எப்படித் தன்னை அதிலிருந்து மீட்டெடுத்து வாழ முயல்கிறார்கள் எனப் படத்தில் காட்டியிருக்கிறார்கள். அவர்களின் அப்போராட்டத்தை முன்வைத்து போராளி என்றும் அழைக்கப்படுகிறார்கள். அப்படிப்பட்ட ஒரு போராளியாகத்தான் குமரன் கதைப்பாத்திரம் இப்படத்தில் படைக்கப்பட்டுள்ளது.

குமரன் அவனுடைய குடும்பத்தாரால் கடுமையாக நிராகரிக்கப்படுகிறான். அவர்களிடமிருந்து தப்பி வரும் அவன் சமூகத்தில் தன்னை அர்த்தமுள்ளவனாகக் காட்டப் போராடுகிறான். தன் அறிவையும் ஆற்றலையும் அங்கீகரித்துக்கொள்ள ஒரு களத்தைத் தேடி அலைகிறான். இது படத்தின் ஆரம்பம் முதல் பல கட்டங்களில் கவனப்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றது. ஆனால் ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தால் அல்லது குடும்பத்தால் மனநோயாளி என்றழைக்கப்பட்ட ஒருவன்தான் தெளிவானவன் என நிரூபிக்க பல நன்மைகளையும் சமூகச் சேவையும் செய்ய வேண்டியிருப்பதை ஒரு அவசியமாகப் படத்தில் நுழைக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

நன்மைகளின் ஒரு பக்கத்தை மட்டும் பற்றிக்கொண்டு இந்த உலகிற்கு முன் நம்மால் எதை நிரூபிக்க முடியும்? வெறுமனே அவையனைத்தும் (நற்செயல்கள் என நாமே கற்பித்துக்கொண்டவை) ‘நல்லவனுக்கான’ அல்லது ‘தெளிவான சிந்தனையாளனுக்கான’ அடையாளத்தையும் கௌரவத்தையும் கொடுத்துவிடும் என்பது எந்தவகையில் நேர்மையான புரிதல்? தீமையின் இருப்பை மறுபுனைவு செய்து நன்மையின் இல்லாமையை வழியுறுத்தும் பிரச்சார நடவடிக்கைகளின் ஒரு பகுதியாக மட்டுமே குமரனின் நற்செயல்கள் உறுத்தல்களாக வந்து போகின்றன. உலகத்திலேயே மிக நல்லவன் குமரன் எனும் ஒரு கொண்டாட்ட மனச்சாய்வை நிறுவவே சமுத்திரக்கனி உழைத்துள்ளார். தீமையைக் கடுமையாக மறுப்பதே நன்மையை ஒரு பாடமாக மட்டும் நுழைப்பதற்கான ஒரு நன்னெறி நடவடிக்கையாகும். அதில் ஒரு கறாரான ஆசிரியர்த்தன்மையே எஞ்சியிருக்கும். தீமையுடன் உரையாடி அல்லது செயல்களின் எவ்வித போதாமையிலிருந்து தீமை என்ற அடையாளம் உருவாக்கப்படுகிறது என்ற தீவிரத் தேடல், சமூகத்தின் ஆழமன உருவாக்கத்தில் எதெல்லாம் தீமை என்று வகைப்படுத்தப்படுகின்றது என்ற கவனமும் ஒருவனுக்கு மிக முக்கியமானது. இது போன்ற தேடல்களும் ஆய்வும் இல்லாமல் வெறுமனே நன்மைகளைப் பிரச்சாரம் செய்து அதைக் கட்டளையாகப் பின்பற்றுதல்களாக நுழைப்பதில் அர்த்தம் இருக்கப் போவதில்லை.

போராளி என இப்படத்தின் மூலம் சமுத்திரக்கனி முன்வைக்கும் அந்த அடையாளத்தின் சிக்கல் என்ன? மனநோய் எனும் உளவியல் சார்ந்த பிரச்சனையிலிருந்து தப்பிக்க குமரன் என்ன செய்கிறான்? ஓரிடத்திலிருந்து தப்பித்து வேறொரு இடத்திற்கு வந்து தன்னை மீட்டுக்கொள்கிறான்? அத்துனை எளிதான ஒரு தீர்வா? தன்னை ஒரு நல்லவனாகச் சித்தரித்துக்கொள்ள சமூகத்தில் சில போதாமைகள் நிரம்பிய மனிதர்கள் தேவை. அவர்களுக்கு உதவுவதன் மூலம் தன் மீதான இரக்கத்தையும் அன்பையும் பெற்றுக்கொள்கிறான். இவ்வளவுத்தானா படத்தின் வேலை? தன் குடும்பத்தினரால் தொடர்ந்து பல வருடங்கள் கொடுமைப்படுத்தப்பட்டு அறிவும் ஆற்றலின் சாத்தியங்களும் மழுங்கடிக்கப்பட்டு ஆளுமை சுருக்கம் பெற்றவன் எப்படி இத்தனை எளிமையான ஒரு தப்பித்தலின் வழி சீரான மனநிலைக்குத் திரும்புகின்றான்?

மேலும் மனநோய் தொடர்பான ஒரு சில மேலோட்டமான பிரச்சாரக் கருத்தாக்கங்களே படத்தில் முன்வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. உடல் நோய்க்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கும் நாம் மனம் தொடர்பான பிரச்சனைகளைத் தள்ளி வைத்துதான் பார்க்கிறோம் என மருத்துவர் கூறுகிறார். இது ஒரு வகையில் உண்மையாக இருந்தாலும், மனம் தொடர்பான பிரச்சனைகளை அடையாளங்கண்டுகொள்ளவும் அதனை அணுகுவதிலும் இந்தச் சமூகம் இன்னும் தேர்ச்சிப்பெறாததே முதண்மையான காரணம் என நான் கருதுகிறேன். மனநோய் என்பதன் அளவுக்கோல் என்ன? மனத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் அடிப்படை தேவை என்ன? போன்ற விசயங்களில் நாம் உடனடியாக இன்னொரு தரப்பினரையும் அல்லது மனநல மருத்துவத்தையும் நாடும் ஒரு சூழல்தான் சமூத்தில் இருக்கிறது. மனம் சம்பந்தப்பட்ட விசயத்தில் இந்தச் சமூகத்தின் போதாமையையும் மனநலம் குறித்த நம்முடைய தேக்க மனநிலையையும் எப்படிச் சீரமைக்க முடியும் என்பதுதான் அடுத்தக்கட்ட முக்கியமான உரையாடலாக இருக்க முடியும்.

இன்றைய தொழில்மையமாகிவிட்ட நம் வாழ்க்கைமுறை, நிறுவனமாகிவிட்ட சமூகம், சாதிக்குள் உழன்றுகிடக்கும் மனநிலை, வர்க்க வேறுபாட்டினால் பொருளாதார பின்னடைவைச் சந்தித்து ஒடுங்கிப் போயிருக்கும் வாழ்க்கை நிலை, குடும்ப அமைப்பின் பிளவுகள் என மனநோய்க்குப் பல விசயங்கள் காரணமாகின்றன. ஒவ்வொன்றின் மூலமும் உருவாகும் மனப்பாதிப்பு என்பது வெவ்வேறானதாகும். இது சார்ந்து இன்னும் விரிவாகப் பேசுவதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம் உள்ளன. இருப்பினும் ஜெயகாந்தன் எழுதிய ‘அவர்கள் உள்ளே இருக்கிறார்கள்' என்ற கட்டுரையை மீட்டுணர்ந்து விமர்சனத்தை முடித்துக்கொள்கிறேன்.

“நமக்கும் அவர்களுக்கும் என்ன வித்தியாசம்? நாம் கோபத்தின் போது பொருள்களை உடைக்கிறோம், அவர்கள் அறியாமலேயே பொருள்களை உடைக்கிறார்கள். நாம் நான்கு சுவருக்குள் நிர்வாணமாக இருக்கிறோம், அவர்கள் எல்லோர் முன்னிலையிலும் தன்னை நிர்வாணமாக்கிக்கொள்கிறார்கள், நாம் வெறுப்படையும்போது இன்னொருவரை புன்படுத்துகிறோம், அவர்கள் அவர்களை அறியாமலேயே பிறரைக் காயப்படுத்துக்கிறார்கள். அவர்களுக்கும் நமக்கும் என்ன வித்தியாசம்? நாம் வெளியே சுற்றிக்கொண்டிருக்கிறோம், அவர்கள் உள்ளே இருக்கிறார்கள்'- ஜெயகாந்தன்.

கே. பாலமுருகன்

நான் ஏன் அவர்கள் போல பிறக்கவில்லை?

2012-01-24T13:41:00.000+08:00

“நான் ஏன் அவர்கள் போல பிறக்கவில்லை?
அவர்களாகப் பிறந்திருந்தால் எனக்கு எல்லாமும் கிடைத்திருக்குமே?
அவர்களைப் போல பிறக்காத ஒரே குற்றத்துக்காக இங்கே இப்படி மூலையில் தலைக்கவிழ்ந்து அமர்ந்திருக்கிறேன்.
அவர்களிடம் எல்லாமும் இருக்கின்றன
முடிவுகள் எடுக்கிறார்கள், சிரிக்கிறார்கள், நடமாடுகிறார்கள்
பெருமிதம் கொள்கிறார்கள், கவனிக்கப்படுகிறார்கள்.
என்னிடம் வெறும் கையும் சில கற்பனைகளும் மட்டுமே.
கொட்டுகள் வாங்கிய தலையை எப்பொழுதாவது தூக்குகிறேன்
வெண்கட்டிகளை என் மேல் தூக்கியெறிந்த ஆசிரியரைப...் பார்ப்பதற்கு.
யார் கண்களையும் நேருக்கு நேர் சந்திக்கமுடியாத என் அவமானங்களிடம்
ஒவ்வொருநாளும் நான் கேட்பது ஒன்றே ஒன்றைத்தான்
நான் ஏன் அவர்கள் போல பிறக்கவில்லை?

கே.பாலமுருகன்

தமிழ் சமூகத்தை காட்டிக்கொடுத்த கொலைவெறி பாடல்

2012-01-14T23:34:00.000+08:00

குறிப்பு:கொலை வெறி பாடலுக்கு ஆதரவு தெரிவித்து எழுதப்பட்ட எதிர்வினை அல்ல. எனக்கும் தமிழ் சினிமாவின் மீதும் தமிழ் பாடல்களின் மீதும் கடுமையான எதிர்ப்புகள் உள்ளன. ஆனால் அவை வெறுமனே கொலைவெறி மீதானதல்ல. அது ஒரு முழுமையை நோக்கியது.

2 மாதங்களுக்கு முன்பு பினாங்கு கடைத்தெருவில் நடந்துகொண்டிருக்கும்போது ஏறக்குறைய எல்லாம் கடைகளிலும் இந்தக் கொலைவெறி பாடல் ஒலிப்பரப்பப்பட்டுக் கொண்டிருந்ததைக் கேட்டேன். கடைக்கு வெளியில் நின்றிருந்த கடைத்தரகர்கள் அப்பாடல் பதிவிடப்பட்ட டீவிடிக்களைக் கையில் வைத்துக்கொண்டு பரப்பரப்பாக விற்றுக்கொண்டிருந்தனர். நண்பரிடம் கேட்டப்போதுதான் தெரிந்தது அப்பாடல் ‘3’ என்கிற தனுஷ் படத்தின் அவரே பாடியப் பாடல் என. சமீபத்தில் மயக்கம் என்ன படத்தில்கூட தனுஷ் சொந்தமாகச் சிலப் பாடல்கள் எழுதி பாடியுமிருந்தார். (அப்பாடல் திருட்டுத்தனமாக வெளியீடப்பட்டிருந்தது)

பிறகு, அப்பாடல் மிகப் பிரசித்திப்பெற்ற பாடலாகவும், சீனம், ஆங்கிலம் எனப் பல மொழிகளில் ரீமேக் செய்யப்பட்டுப் பாடப்பட்டு வருவதாகவும் கேள்விப்பட்டேன். யூ டியூப்பிலும் கேட்க நேர்ந்தது. இதுமாதிரி சிம்பு படப்பாடல்களும் இளைஞர்கள் மத்தியில் முக்கியமான இடத்தைப் பெறுவது வாடிக்கையாக நடந்து வரும் ஒன்றுதான். ஆனால் கொலைவெறி பாடலுக்கு உலகின் பல மூலைகளிருந்து கடுமையான எதிர்ப்பு வருவது ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது.

“எவண்டி உன்னைப் பெத்தான் பெத்தான்.. கையில கெடைச்சான் செத்தான் செத்தான்” போன்ற பாடல் வெளிவந்த போது எந்தக் கிளர்ச்சியும் ஏற்படாத சூழலில், கொலைவெறி பாடலுக்கு ஏன் இத்தனை மூர்க்கத்தனமான எதிர்ப்பு என்ற கேள்வி மட்டுமே இந்த எதிர்வினையை எழுதுவதற்கான சந்தர்ப்பத்தை உருவாக்கிக் கொடுத்திருக்கிறது.

1. இதுவரை தமிழில் வெளிவந்த பாடல்கள், ‘கொலைவெறி’ பாடல் அடைந்த எல்லையையும் புகழையும் எட்டியதில்லை

தமிழில் அதுவும் ஒரு கமர்சியல் படத்திலிருந்து வரக்கூடிய பாடல் இத்தனை தூரம் தனித்துவமான வரவேற்பை அடைந்ததால் யாரெல்லாம் இதனால் சலனப்பட்டிருப்பார்கள்? இந்தக் கேள்விக்கான பதிலை என் அனுமானத்தின் வழி விவரிக்க முயல்கிறேன். தமிழ் உணர்வாளர்கள், தமிழ் சங்கத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் இதனைக் கவனித்திருக்கக்கூடும். தமிழில் வெளிவரும் பெரும்பாலான பாடல்கள் ஆபாசமாகவும், இரட்டை அர்த்தங்களோடும், ஆங்கிலக் கலப்புகளிலும் வந்துகொண்டுத்தான் இருக்கின்றன. இப்படி எல்லாம் பாடல்களுக்கும் எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கத் துவங்கினால் காலம் முழுக்க எதிர்ப்புத் தெரிவித்தே சலித்துப் போகும் அவலநிலை உண்டாகலாம். ஆகையால் இப்படி எப்பொழுதாவது தங்களின் தமிழ் உணர்வை வெளிப்படுத்துவதற்காக உலகப் புகழ் பெற்ற ஒன்றை எதிர்ப்பதன் மூலம் பொதுமக்களின் கவனத்தைத் தன் பக்கம் திருப்ப ஏதுவாக அமைந்துவிடுகிறது.

‘டா வின்சி கோட்’ படம் வெளியானபோது, அப்படம் எப்படி மதவாத அரசுகளையும், தீவிரமான மதப்பற்றுடைய மனிதக் கூட்டங்களைக் காட்டிக்கொடுக்க நேர்ந்ததோ அதே போலத்தான் இன்று கொலைவெறி பாடல் அபத்தமான வெறுமனே ஆண்டு நடவடிக்கைகளுக்காக எதிர்ப்புத் தெரிவித்துக் கலாச்சாரத்தைக் காக்கும் பாவனையில் சமூகத்திற்குள் ஒளிந்திருப்பவர்களையும் காட்டிக்கொடுத்திருக்கிறது. கொலைவெறி பாடலில் ஆங்கில சொற்கள் இருப்பதற்காக மட்டுமே தமிழ் சங்கங்கள் எதிர்ப்புத் தெரிவித்திருக்கிறது. ‘3’ படக்குழு எங்கேயாவது இது முழுக்கத் தமிழ் பாடல் என அறிவித்திருக்கிறார்களா அல்லது தமிழ் மொழியைக் காக்கும் நடவடிக்கைகளில் எங்கள் படக்குழு இறங்கியுள்ளது என உறுதிமொழி அளித்து அதை மீறியுள்ளார்களா? சினிமா என்பதே மிக மோசமான பொழுது போக்கு அம்சமாகிவிட்ட சமூகத்தின் ஆழ்மனதையும் இரசனையின் அடிப்படையையும்கூட புரிந்துகொள்ள முடியாதவர்கள்தான் இப்படி எதிர்ப்புத் தெரிவித்திருப்பார்கள். முதலில் சினிமா என்பதைக் கலை வடிவம் என்றும் சினிமாவுக்கும் மொழிக்குமான தொடர்பின் முக்கியத்துவம் என்ன என்பதையும் சினிமாக்கும் சமூகத்திற்குமான ஒப்பந்தங்கள் என்ன என்பதையும் பார்வையாளர்களுக்கும் நுகர்வாளர்களுக்கும் புரிய வைத்துவிட்டு, ஒரு தமிழ் சினிமாவின் பாடலிலுள்ள ஆங்கிலக் கலப்புகளைப் பற்றி பேசினால் அது நியாயமாக இருக்கும்.

ஒட்டுமொத்தமாகக் கிழிந்து நாசமாகிவிட்ட ஒரு துணியின் சிறு ஓட்டையைப் பற்றி கவலைப்பட்டுக்கொண்டிருப்பதில் என்ன அர்த்தம் இருக்கிறது? கொலைவெறி பாடல் சிறந்த பாடல் என நான் விவாதிக்கவில்லை. கொலைவெறி பாடல் அடைந்த புகழ்ச்சியின் மீது ஏன் சமூகத்திற்கு இத்தனை பதற்றம்? மூலை முடுக்குகளில் அப்பாடல் ஒலிக்கத் துவங்கியதன் மூலம் அதனைப் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாமல், சீரழிவின் ஒட்டுமொத்த சுழற்சிக்குள் இருந்துகொண்டு அதில் உருவான ஒரு குமிழியைப் பற்றி பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம். தமிழ் சங்கங்கள் சமூகப் பிரச்சனைக்கான தீர்வுகளை முன்னெடுப்பதில் அப்படியென்ன தீவிரமான உரையாடல்களை நடத்திவிட்டன? சமூகப் பிரச்சனைகளின் வேர்களுக்குள் நுழைந்து அதனைத் தீவிரமாகவும் நேர்மையாகவும் மையப்படுத்தி புத்திஜீவிகளை அழைத்து கலந்துரையாடியிருக்கின்றனவா? சமூகப் பிரச்சனைகளைத் தலைப்புகளாக்கி பட்டிமன்றங்களும் சொற்போர்களும், அரட்டை அரங்குகளும் நடத்தி மக்களை மகிழ்வித்து அனுப்பிவிடுகின்றன. அல்லது தன்முனைப்பு பயிலரங்குகள் செய்து, கனநேர கிளர்ச்சியை அளித்து, அதிர்ச்சி வைத்தியம் கொடுத்து அனுப்பிவிடுகின்றன.

இம்மாதிரியான ஆண்டு நடவடிக்கைகளின் வழி மட்டும் தன்னைப் புதிப்பித்துக் காட்டிக்கொள்ளும் சங்கங்களும் அமைப்புகளும், ஒரு பிரச்சனையின் ஒட்டுமொத்தப் பரப்பளவின் எல்லாம் சாத்தியங்களையும் உட்படுத்தி சிந்தனைப் போக்கை மறுபரிசீலனை செய்து விவேகமாகச் செய்லபடுவதற்கான முயற்சிகளை வெளிப்படுத்தியது கிடையாது. (விதிவிலக்குகள் இருக்கக்கூடும்). உணர்வு உண்மையெனில் எதிர்ப்பு ஒட்டுமொத்த பரப்பளவை நோக்கியதாக இருக்க வேண்டும். அது ஒரு தீவிரமான உரையாடலாக மாற வேண்டும். அதைவிடுத்து உலகப் புகழ் பெற்றக் குற்றத்திற்காக ஒரு பெரும் கூட்டத்திலிருந்து வரும் ஒரு கொலைவெறி பாடல் மீது மொத்த வெறுப்பையும் காட்டுவது அபத்தமாகும்.

2. பெண்களை இழிவுப்படுத்தும் பாடல்

கொலைவெறி பாடல் பெண்களை இழிவுப்படுத்துதாகக் கடுமையான எதிர்ப்பைச் சந்தித்துள்ளது. பெண்கள் இயக்கம் அப்பாடலுக்கு எதிராக போராடுவதாகக் கேள்விப்பட்டேன். மயக்கம் என்ன படத்தில் “அடிறா அவளை, வெட்டுரா அவளை.. தேவையே இல்லை” என்ற பாடலை இதுபோன்ற பெண் இயக்கங்கள் கேட்கவில்லை என நினைக்கிறேன். அல்லது மயக்கம் என்ன படத்தில் வந்த அப்பாடல் உலகப் புகழ் பெறாதது ஒரு காரணமாக இருக்கலாம். ஆக, தமிழ்நாட்டின் எல்லையைக் கடக்காமல் இருக்கும் பாடல் எப்படியிருந்தாலும் மன்னிக்கப்படும். தமிழ்நாட்டில் உருவாகி உலக எல்லைகளை அடையும் பாடல் மிதமாக இருந்தாலும் குற்றம் சாடப்படும் என்ற ஒரு பொதுபுத்தியை அவதானிக்க முடிகிறது.

நமக்கு வசதியான ஒன்றின் மீது மொத்த எதிர்ப்பையும் காட்டி இதற்கு முன் இருக்கும் அனைத்துவிதமான சூழலையும் கக்கத்தில் வைத்துக்கொண்டு நாட்டாமை பேசுவது அபத்தம் எனச் சொல்லாமல் என்னவென்று கருத்துரைப்பது? பெண்களை இழிவுப்படுத்தாத தமிழ்ப்படம் ஏதேனும் உண்டா? இரட்டை அர்த்தங்களோடு பேசி பாலுறுப்புகளையும் பெண்களையும் ஆபாசமாக்காத ஒரு நகைச்சுவை தமிழ்ப்படங்களில் இருக்கின்றனவா? இதையெல்லாம் மீறி கொலைவெறி பாடல் அப்படி என்ன சாதித்துவிட்டது அல்லது சீரழித்துவிட்டது? அல்லது இதுநாள்வரை மௌனமாக இருந்துவிட்டு, தமிழ் சமூகத்தில் பெரும்பாதிப்புகளை ஏற்படுத்திய தமிழ் சினிமாவின் ஒரே பிரதிநிதியாகக் கொலைவெறி பாடல் பலியாக்கப்பட்டுள்ளதா?

மக்களைச் சென்றடையாத ஒன்றின் மீது தன் எதிர்வினையைக் காட்டுவதைவிட உலகையே சென்றடைந்த ஒன்றின் மீது எதிர்ப்பைக் காட்டுவதன் மூலம் ஒரு கவன ஈர்ப்பையும் முக்கியத்துவத்தையும் பெற முடியும் என்ற மிக அடிப்படையான அரசியலையே தமிழ் சங்கங்களும் பெண்ணிய இயக்கங்களும் புரிந்து வைத்துக்கொண்டு பக்குவமாக நடந்துகொண்டிருக்கின்றன. எதிர்ப்பே இருக்கக்கூடாது எனச் சொல்ல வரவில்லை. ஆனால் அந்த எதிர்ப்பும் விமர்சனமும் மரத்தின் இலைகளை நோக்கியதாக இருக்கக்கூடாது. மரத்தின் வேரை நோக்கியதாக இருக்க வேண்டும். அதுதானே ஒரு முழுமையான பார்வை.

கொலைவெறி பாடல் காதலில் தோல்வியுற்ற ஓர் இளைஞனின் புலம்பல். ஒரு தமிழ் இளைஞன் காதலில் தோல்வியடையக்கூடாதா? அல்லது தோல்வி அடையவே மாட்டானா? தோல்வி அடைந்த ஒரு மனம் எப்படிப் புலம்பும்? தமிழ் இலக்கணப்படியா? அல்லது வேற்றுமொழி கலப்புகள் இல்லாமலா? காதலில் தோல்வியுற்ற ஒருவனின் புலம்பல் எப்படி ஒலிக்கும்? எந்தத் தொனியில் இருக்கும்? கோபமும் சோகமும் ஒரூங்கே இணைந்து புன்பட்ட வார்த்தைகளால் கோர்க்கப்பட்டிருக்கும். ஒரு சாதரண கமர்சியல் படத்தில் ஒரு இளைஞன் இப்படிப் புலம்பாமல் சங்கத் தமிழிலா புலம்புவான்?

ஒரு சங்கப் பாடல் இசையமைக்கப்பட்டிருக்கும் பாடலில், ராகமும் சொற்களும் சரியாக வந்திருக்கின்றனவா எனப் பரிசோதிப்பது நியாயமான ஒரு விசயம். அப்படியொன்று மேற்கொள்ளப்பட்டே ஆக வேண்டும். ஆனால் தனுஷ் என்ன சங்கப் பாடலா பாடினார்? அல்லது திருக்குறள் எழுதப்போவதாகச் சொன்னாரா? தமிழ் சினிமா வெறும் வசூலுக்காகவும் வியாபாரத்துக்காகவும் என ஆகிவிட்ட சூழலை முதலில் நாம் மாற்றியமைக்க வேண்டாமா? தமிழ் சினிமாவுக்கும் மொழி பாதுகாப்புக்கும் என்ன ஆக்கக்கரமான தொடர்பு இருக்கிறது என விவாதிக்கப்பட்டிருக்கிறதா? செல்வராகவன் இயக்கிய ‘ஆயிரத்தில் ஒருவன்’ படத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட சோழக்காலத்து கல்வெட்டு பேச்சு மொழியைப் பற்றி எத்தனை தமிழ் இரசிகர்கள்/ தமிழ் அமைப்புகள் பொருட்படுத்தி விவாதித்துள்ளனா? குறைந்தபட்சம் எத்தனை தமிழ் அமைப்புகள் அதனைப் பொருட்படுத்தி விமர்சித்துள்ளன? சினிமாவின் ஆக்கப்பூர்வமான படைப்புகள் நோக்கி தன் கலை இரசனையை வளர்த்துக்கொள்ளாதவர்கள் தமிழ் சினிமாவின் தீய விசயங்களுக்குள் நுழைந்து கலாச்சாரம், மொழி எனச் சீராக இயங்குவதாகத் தன்னைத் தானே ஏமாற்றிக்கொள்கிறார்கள்.

இங்குச் சினிமாவுக்கான நல்ல பார்வையாளர்கள் இல்லாத சூழலில் நல்ல சினிமாவும் வருவது குறைந்துவிட்டது. எங்கே முதலில் எதைச் சீரமைக்க வேண்டும் எதைக் கவனப்படுத்த வேண்டும் என்ற சிந்தனை இல்லாதவரையில் சினிமாவுக்கும் சமூகத்திற்குமான இடைவெளியும் வெறுப்பும் எதிர்ப்பும் அர்த்தமற்று ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கும்.

கொலைவெறி பாடலின் மீது ஏன் இவர்களுக்கு இத்தனை கொலைவெறி?

கே.பாலமுருகன்

‘நண்பன்’ திரைப்படம் ஒரு பார்வை

2012-01-14T02:36:00.000+08:00

இந்தியில் வெளியாகி பெரும் பாதிப்பை ஏற்படுத்திய அமிர்கார் நடித்து ராஜ்குமார் இயக்கிய ‘3 idiots’ படத்தின் மறு ஆக்கம்தான் ‘நண்பன்’. ஷங்கரின் இயக்கத்தில் இப்படம் இரண்டு பாடல்கள் மட்டும் கூடுதலாகச் சேர்க்கப்பட்டு தமிழில் வெளியாகியுள்ளது. இந்தி மூலத்தையும் தமிழில் மறு ஆக்கம் செய்யப்பட்டதையும் ஒப்பிட்டுப் பேசத் தோன்றவில்லை. ஷங்கர் ‘நண்பன்’ பாடல் வெளியீட்டு விழாவிலேயே இப்படம் இந்தியிலிருந்து மறு ஆக்கம் செய்யப்பட்டு வருவதால் எதிர்பார்ப்புகள் ஏதும் இல்லாமல் இது remake செய்யப்பட்ட படம் என்ற மனநிலையுடன் வருமாறு கேட்டுக்கொண்டார். (மூலப் படைப்பை இரகசியமாகத் திருடிவிட்டு, தன்னுடைய சுயச்சிந்தனை என வியாக்கியானம் பேசும் பம்மாத்து எல்லாம் இனி எப்படியும் பொதுமக்களிடம் எடுப்படாது)

பள்ளிக்கூடங்களும் கல்லூரிகளும் எப்படிப் பெரும் அதிகார மையங்களாக மாறி மாணவர்களுக்கு மன அழுத்தத்தைக் கொடுக்கிறது என்பது தொடங்கி, கல்வி என்பது திணிக்கப்படும் ஒன்றல்ல விரும்பிப் பெற்றுக்கொள்வது என்பதுவரை இப்படம் பல முக்கியமான கருத்துகளை முன்வைக்கிறது. இந்தியில் அமிர் கான் இயக்கத்தில் வெளிவந்த Tare zameen paar படம் மையப்படுத்திய பிரச்சனையின் தொடர்ச்சியாகத்தான் ‘3 idiots’ மீண்டும் சமூகத்தைச் சிந்திக்க வைத்தது. அறிவை மனனமாகவும் அல்லது பரீட்சைக்காகவும் வழங்கி, அதனை அப்படியே பிரதியெடுத்துக் கக்கும் மனித யந்திரங்களை உருவாக்கும் கல்வி அமைப்பு முறைக்கு எதிராக விம்ர்சனங்களும் உரையாடல்களும் படத்தில் இடம்பெற்றுள்ளன.

மலேசியச் சூழலில்கூட பள்ளிக்கூடம் என்கிற பெயரில் 7A தொழிற்சாலைகள்தான் நடத்தப்பட்டு வருகின்றன. கல்வியில் இதுகாறும் எந்த மாற்றத்தைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல் புதிய புதிய உத்திகள் பற்றி அக்கறைப்படாமல், சோதனையில் மிக உயர்ந்த புள்ளிகள் பெறுவதற்கான திட்டங்களும் நடவடிக்கைகளும் மட்டுமே மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகின்றன. யூ.பி.எஸ்.ஆர் தேர்வுக்காக மாணவர்களைத் தயார்ப்படுத்துகிறோம் என்கிற பெயரில் அவர்களுக்கான எல்லாம் களங்களும் வாய்ப்புகளும் சுருக்கப்பட்டு அவர்களை ஒரு தலையாட்டிக் கழுதைகளைப் போல உருமாற்றி வைத்திருக்கிறோம். பொதிகளைத் தூக்கி வைத்தால் அதை ஏன் எனக் கேட்காமல் மறுக்காமல் சுமக்கும் கழுதையைப் போலத்தான் கல்வி சுமையாகி கனக்கின்றது. இதைப் பற்றிய விவாதமும் படத்தில் மேலோட்டமாகப் பேசப்பட்டுருக்கின்றன.

ஒரு மாணவனின் 7A முடிவுகளுக்குப் பின்னணியில் மிக வசதியாக ஒளிந்திருப்பவர்கள் யார் எனத் தெரியுமா? பள்ளியின் நற்பெயர் காப்பாற்றப்பற்ற மகிழ்ச்சியில் தலைமை ஆசிரியர்களும் ஆசிரியர்களும், பெற்றோர் ஆசிரியர் சங்கத் தலைவர்களும் தாவிக் குதிப்பார்கள். கல்வி இலாகாவில் அவர்கள் அவமானத்தையும் தலைகுனிவையும் சந்திக்க வேண்டியதில்லை. பெரிய அதிகாரிகளால் கேள்விக்கேட்கப்பட்டு அவதிக்குள்ளாக வேண்டிய அவசியமில்லை என்ற தப்பித்தல் மனநிலையில் அவர்கள் அதனைக் கடந்துவிடுகிறார்கள். ஆனால் அந்த பரீட்சை முடிவுகளைப் பெறுவதற்காக ஒரு மாணவன் எப்படியெல்லாம் சிரமப்படுத்தப்பட்டிருப்பான்? அவனுக்கு எல்லாமும் மறுக்கப்பட்டு வெறும் பரீட்சையில் சிறந்த புள்ளிகள் பெறுவதற்கான வழிமுறைகள் மட்டுமே நிரம்பத் திணிக்கப்பட்டிருக்கும். விளையாட்டு, இசை, ஓவியம் என அனைத்தையும் மறுத்து, மழுங்கடித்து ஒரு பக்க மூளையை ஊனமாக்கி, பெரும் சித்ரவதை செய்யப்பட்ட பிறகுத்தான் ஒரு மாணவன் பரீட்சையில் மிகச் சிறந்த புள்ளிகள் பெற்று சாதித்திருப்பான். அதுதான் சாதனையா?

இந்தச் சமூகத்திற்கு வேண்டியது படித்ததை மனனம் செய்து அப்படியே கக்கி சிறந்த மதிப்பெண்கள் பெற்று ஒரு மருத்துவராகவோ, பொறியியிலாளராகவோ ஆகும் ஒரு மாணவன். அவனுடைய சுய விருப்பங்களை, அவன் மனம் விரும்பும் தொழிலை, அவன் மனம் செயல்படும் துறையைப் பற்றி எந்த அக்கறையும் கொள்ளாத சமூகமும் அரசும் வழங்கும் கல்வியில் உயிர்ப்பும் உண்மையும் இருப்பதில்லை. மேலும் இப்படத்தில் அதிக எண்ணிக்கையில் தற்கொலை செய்து இறப்பது மாணவர்களே எனச் சொல்லப்படுகிறது. அவர்களின் மரணம் தற்கொலை என்றும் அவர்களின் மரணத்திற்குத் தொண்டையில் ஏற்பட்ட அழுத்தம்தான் காரணம் எனறும் சொல்லப்படுவதாக முதண்மை கதைப்பாத்திரம் சொல்கிறார். கல்லூரியைச் சிறைச்சாலையைப் போல நடத்தும் முதல்வரிடம், மாணவர்களின் மரணத்திற்குக் காரணம் தொண்டையில் ஏற்பட்ட அழுத்தம்தான் காரணம் எனச் சொல்லப்படுகிறது ஆனால் மூளையிலும் மனதிலும் அழுத்தம் ஏற்பட்டு அதைப் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாமல்தான் அவர்கள் இறக்கிறார்கள் என்ற உண்மை ஏன் சொல்லப்படுவதில்லை எனக் கேட்கிறார் விஜய்.

இன்னும் பல கோணங்களில் கல்வி அமைப்பும் அது கொண்டிருக்கும் தீர்க்கமான வரையறைகளும் யந்திரங்களைப் படைத்து வெளியே தள்ளுவதோடு தன் செயலை முடித்துக்கொள்கிறது. அதன் பிறகு அரைமனதுடன், வெறுப்புடன், திணிக்கப்பட்ட பிடிக்காத ஒன்றை வாழ்நாள் முழுக்கவும் புசித்துக்கொண்டு வாழ்ந்து கழிக்க வேண்டிய நிலையில் தனித்துவங்கள் அனைத்தையும் கொன்று புதைத்துவிட்டு செக்குமாடுகளாகி கிடக்கும் இளைஞர்கள் மீதி நாட்களைக் கடத்துகிறார்கள். ஒரு மாணவனிடம் காணப்படும் தனித்துவமான திறமையைக் கண்டறிந்து அவனுக்குப் பிடித்தத் துறையில் அவனை வளர்த்துப் பயிற்றுவித்து உருவாக்குவதே சிறந்த கல்வி எனப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.

all is well என்ற வசனம் படத்தில் மிக முக்கியமான ஒன்றாகப் பாவிக்கப்பட்டிருக்கிறது. உடனுக்குடன் பலவீனமடைந்துவிடும் அல்லது சலனப்பட்டுவிடும் நம் மனதைப் பிரச்சனைகளை எதிர்க்கொள்ளும்போது கொஞ்சம் ஏமாற்றி வைக்க வேண்டியிருக்கிறது. ‘எல்லாம் சரியாக நலமாக இருக்கிறது.. பயப்பட வேண்டியதில்லை..all is well” என மனதை நம்ப வைப்பதன் மூலம் பிரச்சனைகளைச் சமாளிப்பதற்கான வலிமையைப் பெற முடிகிறது. இப்படிப் பல பல கருத்துகள் படம் முழுக்கப் பிராசாரிக்கப்படுகின்றன. அதனை முழுக்கச் சுமந்து வரும் கதைப்பாத்திரம்தான் விஜய். அமிர்கான் செய்த கதைப்பாத்திரம் என்பதால் விஜய் சிரமப்பட்டு எளிமையையும் யதார்த்தத்தையும் முயன்றுள்ளார். இருப்பினும் படத்தில் ஜீவா,சத்யராஜ், சத்யன் போன்றவர்களின் நடிப்பு விஜயின் நடிப்பைக் கடந்து மனதில் நிற்கிறது.

விஜய் படத்தின் மையக்கருத்தைச் சுமந்து நிற்கும் ஒரு கருத்தாக்கம். அவரை ஒரு இளைய தளபதி என்றும் கமர்சியல் கதைநாயகன் என்றும் கவனப்படுத்த வாய்ப்பே இல்லை. சட்டென அவருடைய இருப்பை மறுத்து, அதற்குப் பதிலாகப் படம் கொண்டிருக்கும் மிக முக்கியமான கல்வியின் மீதான விமர்சனத்தைப் பற்றிக்கொள்ள முடிகிறது. அவருக்கு அளிக்கப்பட்ட கனமான கதைப்பாத்திரம் தமிழ் சினிமாவின் வழி நாமறிந்த விஜயைப் பற்றி மறக்கடிக்கிறது. அந்தக் கதைப்பாத்திரத்தில் வேறு யார் நடித்திருந்தாலும் இதுவே விளைவு. ஷங்கர் விஜயை அமிர்கான் கதைப்பாத்திரத்தில் நடிக்க வைத்தது எந்த நம்பிக்கையில் எனத் தெரியவில்லை. ஒருவேளை விஜய் அப்பாவிடமிருந்து இந்தப் படத்தை இயக்குவதற்கான அனுமதியை ஷங்கர் கேட்டுப் பெற்றதாகச் சொல்லப்படுவது உண்மை என்றால், அப்படத்தில் விஜய் நடிக்க வேண்டும் என அவரிடம் கேட்கப்பட்டு நுழைக்கப்பட்டிருப்பார் என்ற என்னுடைய அனுமானமும் சரியாக இருக்கக்கூடும்.

சத்யராஜ் தனக்கு வழங்கப்பட்ட கதைப்பாத்திரத்தை மிக அருமையாகச் செய்து முடித்திருக்கிறார். இந்தியைவிட தமிழில் கல்லூரியின் முதல்வர் கதைப்பாத்திரத்தில் சத்ய ராஜ் அவர்களின் முதிர்ச்சியும் திறமையும் வெளிப்பட்டுள்ளன. மேலும் ஒளிப்பதிவு மனதைக் கவர்கிறது. பின்னணி இசை கொஞ்சம் நாடகத்தனமாக மக்களை அழ வைக்க வேண்டும் என்ற சிறு பாவனையை முன்னெடுத்துளது. விஜயின் இரசிகர்களை மகிழ்விப்பதற்காகவும், ஷங்கரின் வாடிக்கையான மாயா ஜாலங்களைக் காட்டுவதற்காகவும் கூடுதலாக இரண்டு மசாலா பாடல்கள் இடம்பெற்றுள்ளன. அதில் ஒரு பாடலில் இலியானாவின் மெலிந்த தேகமும் தொப்புளும் மூலதனமாக வைக்கப்பட்டு எடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஒரு பாடலில் இரயிலுக்குச் சாயம் அடித்து ஷங்கர் ஓடவிட்டுள்ளார். அந்நியன் படத்தில் கிராமத்திற்குச் சாயம் அடித்ததைப் போலவே இதிலும் இக்காட்சி ஷங்கரின் பிரமாண்டத்தைக் காட்டுவதற்காக எடுக்கப்பட்டுள்ளது.

விஜய் அல்லது ஷங்கர் இந்தக் கூட்டணியைப் பற்றி மறந்துவிட்டு, “3 idiots” என்ற மூலச் சிந்தனையைக் கொண்டு மறு ஆக்கம் செய்யப்பட்டு தமிழ் மக்களுக்கும் பெற்றோர்களுக்கும் நல்ல கருத்துகளையும் விழிப்புணர்வையும் ஏற்படுத்த இயக்கப்பட்டுள்ள இப்படத்தை வரவேற்கலாம். கல்வியின் மூலம் சோதனையில் மிக உயர்ந்த மதிப்பெண்களைப் பெறுவதை மட்டும் கட்டாயப்படுத்தும் வரட்சியான ஒரு வியாபாரத்தைக் கேலி செய்யும் வகையிலான சிந்தனையை வழங்கிய ராஜ்குமார், அமிர்கான், அபிஜாட் ஜொசி, மற்றும் இப்படம் உருவாவதற்குக் காரணமாக இருந்த “ five point someone” நாவலை எழுதிய ஷேத்தான் பாஹாட் என அனைவருக்கும் நன்றியையும் பாராட்டையும் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.

குறிப்பு: மலேசியாவில் மிக சமீபத்தில் கல்வி அமைப்பு முறையில் புதிய பரிணாமமும் மாற்றமும் நிகழ்ந்துள்ளன. மாணவர்களின் தனித்தனி திறமைகளையும் தனித்துவங்களையும் கண்டறிந்து அதனை வளர்க்கும் விதமான ஒரு கற்றலை ஏற்படுத்தும் நோக்கத்துடன் கல்வி அமைப்பில் இந்த மாற்றம் நிகழ்த்தப்பட்டுள்ளது. Kurikulum standard sekolah rendah எனச் சொல்லப்படும் அந்தக் கல்வி அமைப்பு, தர அடிப்படையிலான கல்வியையும் தனித்தனி திறன்களை மகிழ்ச்சிக்கரமான சூழலில் கற்பித்துக் கற்க வைப்பதையும் மையமாகக் கொண்டு இயங்குகிறது. இதன் மூலம் சோதனைகளின் வழி மாணவர்களை மதிப்பீட்டு புள்ளிகள் வழங்கும் முறைமை கூடிய விரைவில் நீக்கப்படும். ஆகையால் கல்விக்கூடங்கள், பெற்றோர்கள் ஆசிரியர்கள் மத்தியில் சிறுக சிறுக இந்த மாற்றங்கள் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு, இதுநாள்வரை ஒரு சட்டமாக மட்டும் பின்பற்றப்பட்ட கல்வி பெறும் - வழங்கும் நடவடிக்கைகள், நேசித்து மனத்திருப்தியுடன் செய்யும் ஒன்றாக நிலைப்பெறும் என்று நம்புகிறேன்.

கே.பாலமுருகன்

தீர்ந்து போகாத வெண்கட்டிகள் நூலின் முன்னுரை

2012-01-13T00:28:00.000+08:00

நான் ஒரு கதை உருவாக்கி

எனக்கும் சினிமாவுக்குமான தொடர்பு மிகவும் நெருக்கமானது. என்னுடைய 5 ஆவது வயதில் என் ஞாபக சக்தியைச் சோதிப்பதற்கு அதிகமாகக் கேட்கப்பட்டது சினிமா தொடர்பான கேள்விகள்தான். கைகளைப் பின்னால் கட்டிக்கொண்டு அப்பா முன் நின்றாக வேண்டும். எந்தப் படத்தில் யார் நடிக்கிறார்கள், படக்காட்சியைச் சொல்லிவிட்டு படத்தின் பெயரைக் குறிப்பிடுவது என நான்

சோதிக்கப்பட்டேன். கதைகளைச் சுயமாக உருவாக்கி எல்லா கதாப்பாத்திரங்களாகவும் நடித்திருக்கிறேன். வீட்டிற்குப் பின்னாடியுள்ள மாங்காய் மரத்தினடியில்தான் நான் உருவாக்கிய படங்கள் ஒளிபரப்பாகும். நானே பார்வையாளனாக என்னை நானே மகிழ்விக்க இப்படியொரு பழக்கத்திற்கு ஆளாகியிருக்கிறேன்.

ரஜினியைப் போல இரண்டு சட்டைகளை மாட்டிக்கொண்டு திரிந்த காலத்தில் நான் ரஜினியாக மட்டுமே வாழ்ந்தேன். கமலைப் போல இரு கால்களையும் மடக்கி முட்டியில் நடந்து சிரமப்பட்டிருக்கிறேன். என்னுடன் ஒவ்வொரு காலக்கட்டத்திலும் சினிமாவும் வளர்ந்து அடர்ந்துள்ளது. 90களின் தொடக்கம் முதல் இறுதிவரை தமிழில் வெளிவந்த அனைத்துப் படங்களையும் வெறிபிடித்தவன் போல பார்த்து முடித்திருந்தேன்.

கல்லூரிக்குச் சென்ற காலக்காட்டத்தில்தான் எனக்கு உலக சினிமாவே அறிமுகம் ஆனது. முதலில் பார்க்கக்கிடைத்த அகிரா குரோசாவாவின் "ரஷொமோன்" படம் அதன் திரைகதையால் என்னைப் பிரமிக்க வைத்தது. அதன் தொடர்பாக நண்பர்களுடன் ஏற்பட்ட உரையாடல் என் சினிமா பார்வையை மாற்றியமைத்திருந்தது. காளிதாஸ், சுந்தரேஸ்வரன், விநோத் குமார், ஜெப்ரி போன்ற உலக சினிமா பற்றிய பரிட்சயம் இருந்த நண்பர்கள் வட்டத்தினால் தமிழ்ச்சினிமாவின் வணிக உற்பத்திக்குள் சிக்கிக்கிடந்த என் இரசனையை மீட்க முடிந்தது.

அதன் பிறகான என்னுடைய தேடல் உலக சினிமாவைச் சார்ந்திருந்தது. கோலாலம்பூர், பினாங்கு, சிங்கப்பூர் என நல்ல சினிமாவைத் தேடி நகரம் நகரமாக அலைந்திருக்கிறேன். ஒரு சினிமாவைப் பார்த்து முடிக்கும் தருணம் எனக்குள் புதிய கருத்தாக்கங்கள் உருவாகியபடியே இருந்தன. என் எல்லைக்கு அப்பாற்பட்ட ஓர் உலகத்தைப் புரிந்து கொள்ளத் துவங்கியிருந்தேன். சினிமாவின் மூலம் அடையாளம் கண்ட என்னுடைய சிந்தனையின் மையம் இலக்கியத்தில் செயலாற்றவும் படைப்புகளைத் தரவும் காரணமாக இருந்தது எனக்கூறலாம்.

புனைவுகளில் கவனம் செலுத்த நல்ல சினிமாவின் தாக்கம் அவசியம். ஒவ்வொரு சினிமாவும் அந்தப் பிராந்தியத்தின் ஆழ்மனதை வெளிப்படுத்தக்கூடியதாகவே உருவாக்கப்பட வேண்டும். சினிமா ஒரு மாற்றுமுயற்சி, கலை வடிவம். என்னைப் பொறுத்தமட்டிலும் சினிமா என்பது ஒரு பொழுதுபோக்கு அம்சம் கிடையாது. சினிமா அசாதரணமான பதிவு. நீண்டகால சேமிப்பு.

அவ்வகையில் எனது வலைத்தளத்தில் (http://bala-balamurugan.blogspot.com/) தொடர்ந்து நான் ரசிக்கும் சினிமா குறித்து அவ்வப்போது எழுதிவந்துள்ளேன். இந்நிலையில் 'வல்லினம்' அகப்பக்கத்தில் உலகத்திரைப்படங்களில் கனமான பாத்திரங்களை ஏந்தியிருக்கும் சிறுவர்களின் வாழ்க்கை, அக்கதாபாத்திரங்களின் அரசியல், அழகியல், மனோவியல் குறித்து தொடராக எழுத நண்பர் நவீன் கேட்டுக்கொண்டார்.

திரைப்படங்களில் காட்டப்படும் சிறுவர்களின் வாழ்க்கை நமது நுண்ணுணர்வுகளை விழிப்படையச் செய்யக்கூடியது. சட்டென நமது இறந்த காலத்தின் ஏதோ ஒரு பக்கத்தை புரட்டிக்காட்டும் தீவிரத்தை உந்தகூடியது. நாம் அனுபவித்து கவனிக்காத மிக குறுகிய தருணத்தில் கூறிய முள் கொண்டு குத்தி நினைவுகளில் வலியைச் சுமத்தக்கூடியது. இந்தத் தொடரை எழுதியத் தருணங்கள் நான் எனது வாழ்வில் மறந்த பல பகுதிகளைப் புரட்டிப்பார்ப்பதாகவே உணர்ந்தேன். இலக்கியங்கள் போலவே, திரைப்படங்களும் வாழ்வு இன்னும் எத்தனை விசித்திரமானது என்றும், இன்னும் எத்தனை விசாலமானது என்றும் நினைவுபடுத்துகிறது. அதுவே கலை இலக்கியங்களைத் தேடித்திரிய காரணியாகவும் ஆகின்றது.

கே.பாலமுருகன்
For books detail please contact me (016-4806241)

ஈழச் சிறுகதைகள் ஒரு மீட்டுணர்வு ...1 ( யோ.கர்ணன் சிறுகதை: ஆதிரையும் நாற்பது ஆமிக்காரரும்)

2012-01-02T19:37:00.000+08:00

பல வருடங்கள் நீடித்த ஈழப் போர் சூழலிலிருந்துதான் இன்றைய புலம் பெயர் வாழ்வதென்பது தீவிரமாகக் கவனிக்கப்பட்டது. 50களில் தலைகாட்டிய ஈழத்தமிழர் பிரச்சனை 80களில் உலகக் கவனத்தைப் பெற்றதோடு மட்டுமல்லாமல் சர்வதேச அளவில் ஆங்காங்கே உதவிகளும் ஆதரவுகளும் கிடைக்கப்பெற்றும் அரசியல் சூழ்ச்சியினால் ஆயுத உதவியினால் 2009இல் இறுதி நிலையை எட்டியது. போர் முடிந்துவிட்டதா அல்லது தமிழீழம் எனும் கனவு தகர்ந்துவிட்டதா எனும் கேள்வியே பேரோசையாக ஒலித்துக்கொண்டிருக்கின்றன. இலங்கையுடன் கைக்கோர்த்து பல விசயங்களைச் சாதித்துக்கொள்வதற்காகச் சீனாவைப் போல பல

அமைப்புகளும் நாடுகளும் இணைந்து தமிழ் இனத்தை அழிப்பதில் கூட்டுச் சேர்ந்து மிகப்பெரிய அதிகார சக்திகளாக உருவாகின. இவர்கள் கூட்டாகச் சேர்ந்து தமிழீழப் போருக்கு எதிராக உருவாகிய அனைத்தும் வன்மையானவை. சர்வதேச அளவில் பேசித் தீர்மானிக்கப்பட்ட பயங்கரவாதம். இலங்கை இராணுவத்திற்கு ஆயுத உதவியைச் செய்ததோடு மட்டுமல்லாமல் பக்கப்பலமாகவும் இருந்து புலிகளைத் துடைத்தெறிய பங்காற்றியதில் இந்தியாவும் இருப்பதை நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். அரசுக்கு எதிராக இயங்குவதுதான் பயங்கரவாதம் எனச் சொல்லப்படுகையில், அரசே பயங்கரவாத இயக்கமாகச் செயல்படுவதை எப்படி அழைக்கலாம்? உள்ளுக்குள் சகல பாதுகாப்புடனும் வளர்க்கப்படும் மிருகம்தான் அரசால் கையாளப்படும் பாசிசம்.

ஓர் அரசின் பாசிசத்தைப் பற்றி சொல்லும்போது அது தனக்குக் கீழாக இருக்கக்கூடிய சிறுபான்மை சமூகத்தை அடக்கியது முதல் அவர்களுக்கான வாழ்வாதார உரிமைகளைக் கொடுப்பதில் பெரும் தடைகளை ஏற்படுத்தியதுவரை கவனத்தில்கொள்ள வேண்டியது அவசியமாகும். ஒவ்வொரு ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்திலிருந்தும் எப்படி ஒரு போராளி உருவாகி தன்னை அர்ப்பணித்துக்கொள்கிறான்? அது வெறுமனே புகழ்ச்சியை நோக்கிய செயலோ அல்லது தன்னை ஓர் எதிர்வினையாகக் கட்டமைத்து அதன் மூலம் தன் பிம்பத்தை வியாபாரப்படுத்தும் செயலோ அல்ல என்பது உறுதி. அரசின் அணுகுமுறையின் மீதான வெறுப்புணர்வு ஆழ்மனத்தில் தீ மூட்டுகிறது. ஒவ்வொரு கணமும் அவனை இம்சிக்கிறது. இலங்கை தமிழர்களின் ஆழ்மனம் இப்படிப்பட்ட வெறுப்புணர்வால் ஒரு எதிர்வினையை வெளிப்படுத்துகிறது. பிறகந்த எதிர்வினை ஓர் அமைப்பாக/இயக்கமாக மாறி வளர்கிறது. பிரபாகரன் இன்னும் அக்காலக்கட்டத்தில் உருவான இளைஞர்கள் கூட்டம் என அனைத்துமே ஒடுக்குமுறைகளுக்கு எதிராக உருவான மனநிலையிருந்து வளர்க்கப்பட்டு களமிறங்கியவர்களே.

யோ.கர்ணன் போரில் தன்னை ஈடுப்படுத்திக்கொண்டு பல இழப்புகளைச் சந்தித்தவர். ஒரு போராளியின் இழப்பை தமிழில் எப்படி உணர்ச்சிவசப்படாமல் விவரிப்பது என்ற தயக்கம் இருக்கிறது. அழித்தொழிக்கபட்ட ஒரு நிலப்பரப்பின் ஆழ்மனக் குரல் யோ.கர்ணன் என அவரின் கதைகளின் வழி புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. ‘தேவதைகளின் தீட்டுத்துணி’ எனும் அவருடைய சிறுகதை தொகுப்பில் மொத்தம் 10 கதைகள் இடம்பெற்றுள்ளன. ஒவ்வொன்றும் பேசும் விசயத்திலிருந்து தனித்துவமான கதைச்சொல்லல் முறைமையைக் கடைப்பிடித்திருக்கின்றது. இந்தச் சிறுகதை விமர்சனத்தை எழுதுவதற்கு முன்பே யோ.கர்ணனுடன் அவரது சிறுகதைகள் குறித்து ஓர் உரையாடலை நிகழ்த்திவிட்டிருப்பதால் தொடர்ந்து விமர்சனம் சார்ந்து அவருடைய பிரதிகளை அணுகுவதில் விசாலமான ஒரு பார்வை கிடைத்திருக்கிறது. நாம் எப்படி ஒரு கதையைப் புரிந்துகொண்டோம், நம்முடைய புரிதலிலிருந்து பிறர் எப்படி ஒரு பிரதி சார்ந்து மாற்றுப் பார்வை கொள்கிறார்கள் எனக் கவனிப்பது ஒரு விமர்சகனுக்கு மிக முக்கியமான ஒன்றாகும். ஆனால் அதனையே அவன் முதன்மைப்படுத்தி தன் விமர்சனத்தைச் செம்மைப்படுத்தி உருவாக்குவது செயற்கையான ஒன்றாகிவிடும்.

யோ.கர்ணன் எனும் போராளி

தமிழீழம் என்ற ஒரு போராட்டம் நடந்தது என்பதையே ஒரு புனைவு வரலாறாக மாற்ற எல்லா அழித்தொழிப்பு வேலைகளையும் அடையாள மறைத்தல்களையும் தீவிரமாகச் செய்துகொண்டிருக்கும் இலங்கை அரசுக்கு எதிராக தன் கதைகளின் வழி தமிழீழப் போரையும் அதனைச் சார்ந்த உணர்வுகளையும் மறுகட்டமைப்பு செய்து போரின் அவலக் குரலை மீள்பதிவு செய்கிறார். இதுதான் யோ.கர்ணன் எனும் கதைச்சொல்லியின் உன்னத செயல்பாடு. தன் கதைகளின் வழி அவரை அவரே இன்னமும் சோர்ந்துபோகாத ஒரு போராளியாக மறுகண்டுபிடிப்பு செய்து கொள்கிறார்.

அவருடைய குறிப்பிட்ட சில கதைகளின் வழி யோ.கர்ணன் நம்பும் அரசியல், அவருடைய போர்ச்சூழல், இயக்கம் சார்ந்த அவருடைய மன உணர்வுகள், போர்ச்சூழல் குறித்த மறு விசாரணை, போருக்குப் பிந்தைய சமூக மாற்றம் எனப் பலவற்றை தொட்டுச் செல்கிறார். அவர் கதைகளின் வழி நாம் அடையக்கூடிய அனுபவம் மிகவும் ஆபத்தானதும் கூட. மிகவும் கவனமாக அவருடைய கதைவெளிக்குள் பிரவேசிக்க வேண்டியிருக்கிறது. நிலமெங்கும் கன்னி வெடிகளும் குண்டுகளும் புதைக்கப்பட்டிருப்பதைப் போல அவருடைய கதைப்பாத்திரங்கள் ஒளித்து வைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

ஆதிரையும் நாற்பது ஆமிக்காரரும்

தொகுப்பில் இடம் பெற்றிருக்கும் முதல் கதை இது. இராணுவ நடவடிக்கைகள் பற்றியும் சிங்கள இராணுவத்தினரைக் காட்டுக்குள் முன்னேறவிடாமல் அவர்களைத் தடுத்து விரட்டியடிப்பது அல்லது போர்ச்செய்து கொல்வது எனும் இயக்கத்தின் நடவடிக்கையை மையமாக வைத்து எழுதப்பட்டிருக்கிறது. இலங்கை போர் குறித்து வெறும் செய்திதாளைப் புரட்டி விவரம் அறிந்துகொள்ளும் பலரையும் அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கக்கூடிய அனைத்து வல்லமையும் பொருந்திய கதை இது.

இக்கதையின் மூலம் இயக்கத்தில் அடிக்கடி உபயோகிக்கப்படும் சில இராணுவ/போர்ச் சொற்களையும் ஆயுதத் தளவாடப் பொருள்களின் பெயரையும் அறிவதோடு கதையாசிரியர் அதற்குக் குறிப்பும் விளக்கமும் ஆங்காங்கே கொடுத்துள்ளார். இராணுவத்தின் ஆயுதத் திட்டங்கள், முறியடிப்பு நடவடிக்கைகள் போன்றவற்றை முதலிலேயே தெரிந்துகொள்வதன் மூலமே அங்கு நிலவி வரும் பல்லாண்டுகாலப் போரைப் பற்றி ஓர் அறிமுகம் கிடைக்கும் என நினைக்கிறேன். அந்த வகையில் ஆதிரை இராணுவப் பயிற்சிகளை மேற்கொண்டு இயக்கத்தின் அடுத்தக்கட்ட நடவடிக்கைக்காகக் காட்டுக்குள் அனுப்பி வைக்கப்படுகிறாள்.

ஆதிரை என்பவள் யார்? அவள் அனுப்பிவைக்கப்பட்ட அந்த இயக்கத்தின் நடவடிக்கை என்ன? போர் ஆதிரைக்கு என்ன கொடுத்தது? இதுதான் கதையின் முக்கியமான பகுதிகள். ஆதிரை எனும் ஒரு இளம் போராளியின் உணர்வலைகள் இப்பகுதிகளில் காட்சிகளை நிரப்பி ஆக்கிரமிப்பு செய்கின்றன. ஆரம்பக்காலத்தில் முல்லிவாய்க்காலில் இருக்கும்போது இயக்கத்தினர் போட்ட தெருக்கூத்தைப் பார்த்து அதன் மூலம் கவரப்பட்டவள்தான் ஆதிரை. கூட்டத்தின் முன் வரிசையில் அமர்ந்து தெருக்கூத்தைத் தன் வாழ்க்கையின் ஓர் அங்கமாகக் கருதி அதில் ஆழ்ந்து உண்மையாகி போகிறாள். தனக்கும் தன் சமூகத்திற்கும் நிகழ்ந்த கொடூரங்களின் மீது அவளுக்கொரு புரட்சி மனப்பான்மை எழுகிறது. அதன் பிறகே அவள் இயக்கத்தில் சேர்ந்து பயிற்சி பெற்று போராளியாகிறாள்.

இங்கு நாம் கவனிக்க வேண்டிய முக்கியமான விசயம் என்னவெனில் இயக்கம் வலுக்கட்டாயமாக ஆட்களைப் பிடித்துக் கொண்டு போய் பயிற்சி கொடுத்திருக்கிறது என்ற ஒரு குற்றச்சாற்றை நான் ஒரு சிலரின் கட்டுரையில் வாசித்திருக்கிறேன். தன்னால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டும் கிராமத்தில் குடும்பங்களில் வசித்த ஆண்களைக் கட்டாயப்படுத்தி இயக்கத்தில் இணைக்கும் ஒரு நடவடிக்கை மேற்கொள்ளப்பட்டதாகச் சொல்லப்படுகிறது. இது ஒரு புனிதமான செயலாகவும் கருதப்பட்டது. ஆனால் யோ.கர்ணன் தன் கதையில் வரும் ஆதிரையை அவளாகவே போராட்டம் குணமுடையவளாக மாறி இயக்கத்தில் சேர்வதாகக் காட்டியிருக்கிறார். போராளி வலுக்கட்டாயமாக உருவாக்கப்பட்டதில்லை என்பதே உண்மை. ஆள் சேர்க்கும் நடவடிக்கைகள் ஒரு பக்கம் நிகழ்ந்திருந்தாலும், ஒடுக்கப்பட்ட ஒரு சமூகத்திலிருந்து ஒரு போராளி தன்னை அர்ப்பணித்து போராட்டத்தில் ஈடுபட முன்வருவது மிகவும் சாத்தியமான நியாயமான ஒரு விசயமாகவே கருத முடிகிறது. வரலாறும் இதைத்தான் கற்பிக்கிறது.

யோ.கர்ணன் ஒரு ஆயுதப் போராளி

யோ.கர்ணன் ஒரு ஆயுதப் போராளியாவார். போரில் ஈடுபட்டு தன் ஒரு காலையும் இன்னும் பல இழப்புகளையும் சந்தித்தவர். ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்திலிருந்து உருவான ஒரு போராளி என்றே முதலில் அவரை நாம் அணுக வேண்டியுள்ளது. ஒரு போராளி உலகச் சமூகத்துடன் பேசும் வார்த்தைகள்தான் அவரால் படைக்கப்பட்ட கதைகள் என நான் நம்புகிறேன். இயக்கத்தில் ஈடுபட்டு போர் செய்து தமிழீழத்தை மீட்கும் பணியில் கர்ணனுக்கு அமைந்த அனுபவங்கள் எண்ணிலடங்காதவை. அதைப் பற்றி அவரே உரையாடலில் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

ஒரு காலக்கட்டத்திற்குப் பிறகு விடுதலை இயக்கத்திலிருந்து வெளியேறியவர் யோ.கர்ணன். அது குறித்து அவரிடம் கேட்டிருந்தேன். அவருக்கும் விடுதலை இயக்கத்திற்குமான முரண்கள் என்ன என்பதாக என் கேள்வி அமைந்திருந்தது. புலிகளிற்குள் நிலவிய ஜனநாயகமற்ற தன்மை காரணமாக அவரால் அங்குத் தொடர்ந்து தங்கியிருக்க முடியவில்லை எனக் கூறினார். அமைப்பு ரீதியாக சேர்ந்தியங்க முடியாவிட்டாலும், அதன் மீது விமர்சனங்களுடன் கூடிய ஆதரவாளனாகவே அவர் இருந்து வந்திருக்கிறார். ஏனெனில் அவர்களுக்கு அதனிலும் முக்கிய தேவையிருந்தது. அவர்கள் எல்லோரது பொது எதிரியை வெற்றி கொள்ள வேண்டியிருந்தது. புலிகள் அமைப்பக்களிற்குள் நிலவியதை விட ஆயிரம் மடங்கு மோசமான சூழலையே அரசு தமிழர் பகுதிகளில் ஏற்படுத்தி வைத்திருந்தது எனக் கூறிய கர்ணன், ஆயிரம் விமர்சனங்களிருந்த போதும் அது எங்கள் இயக்கம் என்ற மனோநிலையுடனேயேயிருந்தேன் எனவும் குறிப்பிடுகிறார். அவருடைய நண்பர்களில் பெரும்பாலனவர்கள் புலிகள் அமைப்பின் உறுப்பினர்கள்தான். தொடர்ச்சியான விமர்சன செயற்பாட்டின் மூலம் அமைப்புக்கள் நிலவிய குறைபாடுகளை சீர் செய்யலாம் என நம்பியிருந்திருக்கிறார். ஓரு கட்டத்தில் அவருக்கு நன்றாக புரிந்த விட்டது தமது முயற்சிகள் பலனற்று போகின்றன என. சதாம் உசைன் மீதான மரணதண்டனை தீர்ப்பளித்த நாளிலேயே “அமைப்பு இதே விதமான செயற்பாட்டையே தொடர்ந்தால். அது போன்றதொரு –சொந்த மக்களே அஞ்சலி செலுத்த முடியாத ஒரு சாவு வரலாமென்று” என அவர்ப் எழுதியிருப்பதாகச் சொல்கிறார்.

இலங்கையில் சமாதான சூழல் நிலவிய காலக்கட்டத்தையும் அதன் தீவிரமான பாதிப்புகளையும் பற்றியும்கூட யோ.கர்ணன் தன் கதைகளின் வழி முன்னெடுக்கிறார். போர், போருக்குப் பிந்தைய வாழ்வு, போர் குறித்துத் தீர்மானிக்கப்பட்ட சமாதானப் பேச்சு, சமாதானத்தின் மூலம் அரசு மேற்கொண்ட நடவடிக்கைகள் என அனைத்தையுமே தன் கதைகளின் மூலம் கவனப்படுத்துகிறார். சமாதானப் பேச்சுத் தொடங்கப்பட்டு சில காலம் அது தொடர்ச்சியான ஒரு சூழலை உருவாக்கியப்போது, அடையாளம் தெரியாத நபர்களால் பல கொலைகள் அங்கு நடக்கத்துவங்கியதை, ‘மன்னிக்கப்பட்டவனின் கைத்தொலைப்பேசி எனும் கதையின் மூலம் கர்ணன் குறிப்பிடுகிறார். இனம் தெரியாத சிலரால் தொடர்ந்து பல இளைஞர்கள் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள். இது புலிகளால் செய்யப்பட்ட கொலையா அல்லது அரசினால் செய்யப்பட்ட கொலைகளா எனும் சந்தேகம் எழுவதைக் கர்ணன் மறுக்கிறார். அதைப் புரிந்துகொள்வ்தற்கு அக்காலக்கட்டத்திய அரசியலை முழுமையாகத் தெரிந்து வைத்திருக்க வேண்டும் எனவும் சொல்கிறார். யோ.கர்ணன் கூற்றுப்படி அன்றைய சூழலைப் புரிந்துகொண்டவர்களால் இது அரசினால் செய்யப்படும் கொலைகள் என ஊகித்திருக்க முடியும் என்கிறார்.

மேலும் இயக்கத்திலிருந்து வெளியேறிய இளைஞர்களை இயக்கம்தான் கொலை செய்திருக்கக்கூடும் என நினைப்பது ஓர் ஆழமான புரிதல் கிடையாது என்கிறார். போராட்ட இயக்கங்களில் சேர்ந்தவர்கள் பெரும்பாலானவர்கள் இளவயதானவர்கள். அவர்கள் படிப்பைப் பாதியில் கைவிட்டவர்கள். இயக்கங்களில் இருந்து வெளியேறியவர்கள் எதிர்கொண்ட சிக்கல்கள் அதிகமும் இலக்கியத்தில் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கவில்லை. யாருக்கும் அது பற்றிய அக்கறையுமிருக்கவில்லை. வெளியேறியவர்களில் வசதி படைத்தவர்கள் வெளிநாடுகளிற்குச் சென்று விட்டனர். எஞ்சியவர்கள் அடிமாடுகளாயினர். மக்களிற்கும் அது பற்றிய அக்கறை அல்லது விழிப்பு இருக்கவில்லை. அதையும் மீறி இது பற்றிய பேச்சு வரும் போதெல்லாம் சுலபமாகத் தப்பித்து கொள்ள ‘துரோகி’ எனும் வசனத்தைக் கைவசம் வைத்திருந்தனர். இந்தச் சூழலை எதிர்கொள்ள முடியாதவர்கள் பலர் அரசுடன் ஒட்டிக் கொண்டனர். அரசின் அரசியல் தேவைகளை நிறைவேற்றுபவர்களாக, உளவாளிகளாக அவர்கள் பாத்திரமிருந்தது. இந்தப் பிரச்சனை முகத்திலறைந்தாற் போல் கிளம்பியது, புலிகளின் தோல்விக்கு பின். உண்மையில் வெட்கப்பட வேண்டியது, எந்த மக்களிற்காக அவர்கள் போராட புறப்பட்டார்களோ அந்த மக்களினாலேயே அவர்கள் கைவிடப்பட்டனர். தாம் கொண்டாடிய அமைப்பிலிருந்து தோல்வியின் பின் வீடு திரும்பும் ஆண்களை பிச்சைக்காரர்களாகவும் பெண்களை விபச்சாரிகளாகவுமே அந்தச் சமூகம் வைத்திருக்கிறது எனத் தீர்க்கமாகக் கூறுகிறார் யோ.கர்ணன் எனும் படைப்பாளி.

ஆதிரையும் போர் நடவடிக்கைகளும்

யோ.கர்ணன் தன் கதையில் காட்டும் ஆதிரையும் இராணுவ நடவடிக்கையை முறியடிப்பதற்காகக் காட்டுக்குள் குழுவோடு குழுவாக அனுப்பி வைக்கப்படுகிறாள். ஒன்றரை வருடம் நீடித்த ஜெயசிக்குறூ எனச் சொல்லப்படும் வன்னியை இரண்டாகப் பிளப்பதற்காக இலங்கை இராணுவத்தால் மேற்கொள்ளப்பட்ட நடவடிக்கைகள் இயக்கத்தால் முறியடிக்கப்பட்டப்போது, இராணுவம் அடுத்தத்தாக மேற்கொள்ளத் திட்டமிடப்பட்ட நடவடிக்கைத்தான் ‘றிவிபல ஓப்பெரேசன்’ என்பதாகும். இந்த இராணுவ நடவடிக்கையை உடைப்பதற்காக இயக்கத்தைச் சேர்ந்த பல குழுக்கள் அம்பகாமம் காட்டுக்குள் செல்கிறார்கள். அந்த ஒரு குழுவில் ஆதிரையும் உடன் அனுப்பப்படுகிறாள்.

18 நாட்கள் காட்டில் முகாமிட்டு காத்திருக்கிறார்கள். பதினெட்டாம் நாள் மேலிடத்திலிருந்து இராணுவம் காட்டுக்குள் முன்னேறத் தொடங்கியுள்ளனர் எனும் தகவல் வந்து சேர்கிறது. எல்லாம் குழுக்களும் வெவ்வேறு கட்டங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டு அமர்த்தப்படுகின்றனர். ஒரு குழுவைக் கொன்று இராணுவம் முன்னேறினாலும் அவர்களைத் தடுக்க அடுத்தக் குழு போரிடத் தயாராக இருக்கும் என்பதே அவர்களின் ஒப்பரேசன். அதன்படி ஆதிரை தனக்கு வழங்கப்பட்ட முகாமில் கையில் 120 ரவுண்ஸ் வகை துப்பாக்கி ரவையுடன் காத்திருக்கிறாள். ஆமிக்காரர்களின் துப்பாக்கி வெடி மெல்ல கேட்கத் துவங்குகிறது. உடனே ஆள் இருக்கும் இடம் தெரியாமல் சுடுவது ஆயுதத் தந்திரம் கிடையாது. குறைந்தபட்சம் அவர்கள் முன்னேறி வரும் திசையைச் சரியாகக் கணிக்க முடிந்தாலும் துப்பாக்கியைத் தயார்ப்படுத்தலாம். ஆகையால் ஆதிரை துப்பாக்கி வெடியை நோக்கி காதுகளைக் கூர்மையாக்குகிறாள். இந்தக் காட்சிகளும் கணங்களும் சராசரி ஒரு வாசகனின் மனதைப் பெரும் பதற்றத்திற்குள்ளாக்குகிறது. வாசகனான நம்மை நோக்கி இராணுவப் படை வருவது போன்ற ஓர் உணர்வை வழங்குவதில் கதையாசிரியர் மிகவும் துல்லியமாக கதைக்கான காட்சிகளைப் படைத்திருக்கிறார்.

பயங்கரமான ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்தி ஆமிக்காரர்கள் ஒவ்வொரு கட்டமாக முன்னேறி வந்துகொண்டிருப்பதை உணர்கிறாள். ஆதிரை இருக்கும் இடத்தை இராணுவத்தினர் பொக்ஸ் அடித்ததும் சூழல் மேலும் பரப்பரப்புக்குள்ளாகின்றது. பொக்ஸ் என்றால் நாலா பக்கமும் எதிரிகளால் சுற்றி வளைக்கப்பட்ட நிலை. ஆமிக்காரனிடம் உயிருடன் பிடிப்படுவது புலிகளின் கொள்கையல்ல. ஆமிக்காரன் பெண்களைப் பிடித்துச் சென்றானென்றால் அவர்களைச் சீர்குலைத்துவிடுவான். ஆகையால் நாலாப்பக்கமும் சுற்றி வளைக்கப்பட்ட ஆதிரையுடன் பிற மூவரும் அங்கேயே போராடிப் பார்க்கலாம் இல்லையென்றால் இறந்துவிடலாம் என முடிவெடுத்தனர். எல்லா குண்டுகளும் தீர்ந்து கடைசியில் ஒரு குண்டு மட்டும் எஞ்சியிருக்க இராணுவம் மேலும் அவர்களை நெருங்கி வந்துவிட்டிருந்தது. வேறு வழியில்லாமல் அந்த ஒரு குண்டின் மூலம் நால்வரும் வீர மரணத்தை எய்துவதாக முடிவெடுக்கின்றனர்.

ஆதிரை குண்டைக் கையிலெடுத்து அதன் கிளிப்பைக் கழற்ற தயாராக இருக்கிறாள். அவர்களின் தலைவி வாக்கிடோக்கியில் தாங்கள் தற்கொலை செய்யவிருப்பதாகத் தகவல் சொல்லிவிட கிளிப் கழற்றி நால்வருக்கும் மத்தியில் போடப்படுகிறது. ஒரு கணம் வாசகனின் மனம் பீதியடைகிறது. கதைக்குள் அந்த நால்வருடன் சேர்ந்து நாமும் குண்டு வெடித்துத் துண்டு துண்டாகச் சிதறப்போவதைப் போன்ற ஒரு படப்படப்பு உருவாகுவதைத் தடுக்க முடியவில்லை. மறுமுனையிலிருந்து அவர்களைக் காப்பாற்ற உதவி அணி நெருங்கிவிட்டதாகவும் இன்னும் சிறிது நேரத்தில் அவர்களைக் காப்பாற்றப்போவதாகும் அறிவிப்பு வருகிறது. அதனைக் கேட்ட நால்வரும் குண்டு வெடிப்பதற்கு எத்தனையோ விநாடிகள் மட்டுமே இருக்கும் இடைவெளியில் அதிர்ச்சியில் உறைகின்றனர். சட்டென தாமதிக்காமல் ஆதிரைக் குண்டின் மீது பாய்ந்து உடல் சிதறி வெடித்து மடிகிறாள். மற்ற மூவரும் காப்பற்றப்படுகின்றனர்.

யோ.கர்ணனின் இக்கதையின் முடிவு எந்தக் கவித்துவமான சாயலையும் கொண்டிருக்கவில்லை. அதிர்ச்சியில் உறைய வைக்கும் ஒரு முடிவை ஆதிரை எடுப்பதாகச் சொல்லி நிறைவடைகிறது. இது ஒருவகையில் திருப்பத்தைக் கொடுப்பதாக நினைக்கப்பட்டாலும் பல்லாண்டுகால மரணமும் வீரமும் நாம் விதிக்கும் புனைவு விதிகளுக்குக் கட்டுப்படாத ஒரு மீறலையே நிகழ்த்திக் காட்டுகின்றன. இதை எப்படிப் புரிந்துகொள்வது? ஆதிரைப் போல ஆயிரம் கணக்கில் உயிரைத் தியாகம் செய்தவர்கள் இருக்கவே செய்கிறார்கள். அப்படியொரு மரணத்தின் முன் நம்மைக் கொண்டு போய் நிறுத்துகிறார் கதையாசிரியர். அந்த வீரத்தைக் கண்டு மிரள்வதா அல்லது பீதியடைவதா அல்லது கவலைப்படுவதா என உலகிலுள்ள மாறுப்பட்ட பல வாசகர்கள் தடுமாறக்கூடும். பேராசிரியர் தமிழவன் குறிப்பிடுவது போல எல்லா சூழலிலும் தமிழர்களின் மூலப்படிம உணர்வென்பது செயல்படக்கூடியதே. அது எப்படி ஒரு குவிமயமாக மாறும் என்பதைக் கவனிக்க முடியாவிட்டாலும் வரலாறுதோறும் அப்படியொரு மையப்படுத்தப்பட்ட உணர்வு ஒவ்வொரு தமிழனுக்குள்ளும் மூலப்படிமமாக உருவகித்திருக்கும். இக்கதையை வாசித்து முடிக்கும் எந்தத் தமிழனுக்கும் தன்னுடைய இனம் இப்படித்தான் கொன்றொழிக்கப்படுகிறது என்றும் போராளிகள் இப்படித்தான் வீர மரணத்தை அடைகிறார்கள் என்ற கொந்தளிப்பும் உருவாகவே செய்யும்.

இக்கதையில் வரும் ஆதிரையை உணரும்போது எனக்கு சந்தோஷ் சிவன் இயக்கிய “தீவிரவாதி” எனும் படத்தின் ஞாபகம் வருகிறது. மனித வெடிக்குண்டாகப் பயிற்சி எடுத்து அதற்குத் தேர்வாகும் ஒரு பெண், புலிகளின் தலைவர் பிரபாகரனுடன் ஒரு நாள் உரையாடி, உணவருந்திச் செல்ல அனுமதிக்கப்படுகிறாள். அதன் பிறகு அவர்களின் திட்டப்படி ஒரு வயதான பிராமணனின் வீட்டிற்கு வாடகை விருந்தாளியாக அனுப்பப்படுகிறாள். இன்னும் சில நாட்களில் மனிதக் குண்டாக மாறி மரணிக்கப்போகும் அந்தப் பெண் அங்குத் தங்கியிருக்கும் காலக்கட்டத்தில் உயிர் வாழ்தலுக்கான நியாயங்களையும் வாழ்வின் இரசிக்கத்தக்க பகுதிகளையும் கண்டுணர்ந்து அவளுடைய நோக்கத்தின் பால் பலவீனமடைகிறாள். தான் பயிற்சியளிகப்பட்ட மனித வெடிகுண்டு மட்டுமல்ல தனக்குள் ஒரு பெண் இருக்கிறாள் என்ற உணர்வை அடைகிறாள். ஒரு போராளியாகச் சாவதற்கும் அல்லது ஒரு பெண்ணாக வாழ்வதற்கும் மத்தியில் அவள் பெரும் தர்க்கம் செய்து உணர்வு போராட்டத்திற்கு ஆளாகுவதை மிகத்திறமையாகக் காட்சிப்படுத்தியிருப்பார் சந்தோஷ் சிவன்.

யோ.கர்ணம் காட்டும் இடம் போர்க்களம். இரண்டு மூன்று விநாடியில் ஆதிரையால் ஒரு வீரமிக்க முடிவை எடுக்க முடிகிறது என்றால் அவள் வீரத்தை வெறும் கிளர்ச்சிக்காக உருவாக்கியவள் அல்ல என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. இன்றும் ஒவ்வொரு இலங்கை தமிழருக்குள்ளும் விதைக்கப்பட்டிருப்பது இந்த வீரம் மட்டுமே. இது வரலாறு அவர்களுக்கு அளித்த வழி. இதனை எப்படிக் கேள்வியெழுப்பது? அல்லது கேள்வி எழுப்ப முடியும்? ஆதிரையின் அந்த மரணத்திற்கு விலையே இல்லை. யோ.கர்ணன் இப்படிப் பல கதைகளின் வழி அழித்தொழிக்கப்பட்ட இலங்கை போர் பூமியை மீட்டெடுக்கவே செய்கிறார்.

கே. பாலமுருகன்
thanks to vallinam december issue

இந்தியப் பயணம்-5 –ஆதவன் தீட்சண்யாவுடன் மோட்டார் பயணம்

2012-01-01T15:03:00.000+08:00

திண்டுக்கல் பேருந்து நிலையத்தில் என்னைப் பேருந்து ஏற்றிவிடுவதற்காக செல்மா வெகுநேரம் காத்திருந்தார். அவர் வீட்டுக்குச் சென்று மிகவும் அவரசர அவசரமாகச் சாப்பிட்டுவிட்டு வரவேண்டிய சூழல். செல்மா குழந்தைகளிடம் அதிகம் பேசவும் முடியவில்லை. அதுவே மிகுந்த வருத்தமாக இருந்தது. ஒரு சகப் பயணியைப் போலவே என்னுடன் செல்மா இந்தியா பயணம் முழுக்கவும் அவ்வப்போது உடன் இருந்தார். சரியாக 10.45க்கு வரவேண்டிய பேருந்து மேலும் தாமதமாக்கியது. எங்களுடன் செல்மா காருக்கு டிரைவராக வந்த தோழர் ஒருவர் அங்கு இருந்ததால் செல்மாவை வீட்டுக்கு அனுப்பிவைத்தேன். தோழர் முன்பு கம்னியுஸ்ட் கட்சியில் இருந்து வெளியேறியவர். அவரிடம் வெறும் மௌனம் மட்டுமே இருந்தது. திண்டுக்கல் பற்றி மட்டும் கொஞ்சம் விசாரித்துக்கொண்டேன்.

இங்கிருந்து ஓசூருக்குச் செல்வதாகத் திட்டம். அண்ணன் ஆதவன் தீட்சண்யாவைச் சந்தித்தாக வேண்டும் எனப் பிடிவாதமாகவே இருந்தேன். 5ஆம் திகதி அவர் மதுரைக்கு வருவதாக இருந்தது. அம்பேத்கார் நினைவு தினத்தை முன்னிட்டு உரையாற்ற ஆதவன் மதுரைக்கு வரும் அந்த 5ஆம் திகதி என் பயணத்திட்டத்தின்படி நான் பாண்டிச்சேரியில் இருக்க வேண்டும். ஆகையால் முன்னதாகவே பயணத்தை ஓசூருக்கு மேற்கொள்ள முடிவு செய்திருந்தேன். ஆதவனைப் பார்க்க எத்துனைத் தூரம் வேண்டுமென்றாலும் பயணிக்க அப்போதைய மனம் தயாராக இருந்தது.

எழுத்தாளர் ஆதவன் தீட்சண்யாவை இரண்டு வருடமாகத்தான் பழக்கம். ஆனால் 2008ஆம் ஆண்டிலேயே அவருடைய சிறுகதைகளை வாசிக்கத் துவங்கியிருந்தேன். ஒருமுறை உயிர் எழுத்து இதழில் அவருடைய சிறுகதைகளைப் பாராட்டி பிரபஞ்சன் “ஒரு நூற்றாண்டின் சிறந்த கதை” எனும் கட்டுரையை எழுதியிருந்தார். ஆதவன் கதை மீதான பிரபஞ்சனின் விமர்சனம் அவருடைய கதைக்குள் அரசியல் பிரக்ஞையுடன் நுழைய வாய்ப்பைக் கொடுத்தது. சமக்கால கூர்மையான அரசியல் உணர்வுடன் தன் கதைகளின் வழி ஆதவன் முன்வைக்கும் மாற்றுப் புனைவுலகம் என்பது மேல்தட்டுவர்க்கத்தையும் அரசியல் போலிகளையும் பயங்கரமாக இம்சிக்கக்கூடியதாகும். அதன் விளைவாக வல்லினம் இதழுக்காக அவருடன் ஒரு சிறுகதை கலந்துரையாடலை நடத்திப் பிரசுரித்திருந்தேன். அது மலேசிய வாசகர்களுக்கு ஆதவனின் கதை உலகத்தை அறிமுகம் செய்யும் வகையில் அமைந்திருந்தது.

வழி நெடுக அவ்வளவாகத் தூக்கம் இல்லை. இடத்தைத் தவறவிட்டுவிடுவேன் என்கிற பயமே தொல்லையாக இருந்தது. என் சீட்டுக்கு முன் அமர்ந்திருந்த இரு வயதான தம்பதிகளை அவ்வப்போது ஓசூர் வந்துவிட்டதா எனக் கேட்டுக்கொண்டே வந்தேன். ஓசூர் வந்ததும் தெரிவிப்பதாகவும் அதுவரை அமைதியாக இருக்கும்படியும் அவர்கள் சொல்லும்வரை என் இம்சை நீடித்திருந்தது. விடியற்காலை 6மணியைப் போல ஓசூரை வந்தடைந்தேன். பேருந்தைவிட்டு இறங்கியதும் குளிர் உடலை நடுங்கச் செய்தது. ஓசூர் பங்களூருக்கு அருகில் இருப்பதால் குளிர் அதிகமாகவே பரவியிருந்தது. ஆதவன் 5மணிக்கெல்லாம் எழுந்து எனக்காகப் பேருந்து நிலையத்தில் காத்திருந்தார்.

பொது தொலைப்பேசியின் வழியாக அவருக்கு அழைத்து சேர்ந்துவிட்டதைத் தெரிவித்தேன். அவர் என்னையும் நான் அவரையும் தேட 5 நிமிடத்தில் இருவரும் சந்தித்துக்கொண்டோம். ஒரு மணி நேரம் காத்திருந்த எந்தச் சிறு சலிப்பும் இல்லாமல் வழக்கமான அன்புடன் பயணத்தைப் பற்றி விசார்த்தார். மேம்பாலத்தைக் கடந்து இருவரும் அவர் இல்லத்தை நோக்கி நடந்தோம். இதற்கு முன் இந்தியாவில் எங்கெல்லாம் சென்றேன் எனச் சொல்லிக்கொண்டே ஆதவன் பணியாற்றும் பி.எஸ்.என்.எல் தொலைப்பேசி அலுவலகத்திற்கு முன் வந்துவிட்டிருந்தோம். அதையொட்டிய அடுக்குமாடியில்தான் ஆதவனின் வீடு. அங்கு வேலை செய்பவர்கள் அனைவருக்கும் அதுவே குடியிருப்பு. வீட்டுக்குள் நுழைந்ததும் ஆதவனின் மனைவி, அவரின் மைத்துனன், ஆதவனின் மகள் தீட்சண்யாவும் இருந்தார்கள். எல்லோரும் மிகுந்த அன்புடனே பழகினார்கள். குறிப்பாக ஆதவனின் மைத்துனர் மிக இயல்பாக என்னுடன் உரையாடினார். மலேசிய அரசியல், கல்வி, இலக்கியம் என அவரிடமிருந்து நிறைய கேள்விகள் எழுந்தன. இந்தியா வந்து அதுதான் நான் மலேசிய பற்றி அதிகமாக விளக்கங்கள் கொடுத்தத் தருணமாக அமைந்திருந்தது.

பிறகு நானும் ஆதவனும், தீட்சண்யாவைப் பள்ளிக்கு அனுப்பி வைக்கக் கிளம்பினோம். அவருடைய மகள் அங்குத்தான் அருகாமையில் ஒரு பள்ளியில் படிக்கிறார். பொதுசாலைக்கு வந்து அவரைப் பேருந்தில் ஏற்றிவிடவேண்டும் எனக்கூறினார். ஏதோ ஒரு குறுக்குச் சந்தின் வழியாக மூவரும் நடக்கத் துவங்கினோம். விடிந்தும் குளிர் என்னைவிட்டு அகலவே இல்லை. அங்குள்ள சூழலும் கொஞ்சம் மந்தமாகத்தான் இருந்தது. வண்ணநிலவன், வண்ணதாசன், கி.ராஜநாரயணன் போன்றவர்கள் தங்களின் கதைகளின் வழி வாழ்வின் துயரங்களையும் தடைகளையும் கடந்து போவதன் அழகியலையே முன்வைக்கிறார்கள் எனப் பேச்சுத் துவங்கியது. ஆதவன் அதற்கு எழுத்தாளர்களின் சாதியப் பின்புலம் அவர்கள் எங்கிருந்து எக்காலக்கட்டத்தில் எழுத வருகிறார்கள் என்பதாக மிக விரிவாக இருந்தது. எழுத்துலகமும் சாதியத்தால் கட்டமைக்கப்பட்டிருப்பதையும் உணர முடிந்தது. ஏன் அது போன்ற கதைச்சொல்லிகள் அல்லது இடைச்சாதியைச் சேர்ந்த கதைச்சொல்லிகள் அவர்களின் மிகவும் நடுத்தரமான பிரச்சனைகளையும் அவர்களுக்கு உருவான வறுமையையும் முன்வைத்து அதைக் கடந்து போவதன் அல்லது அதை ஏற்றுக்கொள்வதன் அரசியலை ஒட்டுமொத்த நிலப்பரப்புக்கான விடுதலையாக முன்வைத்தார்கள் என்பதாகப் பேச்சு மேலும் தொடர்ந்தது.

தலித்துகள் குறித்த பிரக்ஞை இடைச்சாதியைச் சேர்ந்த எழுத்தாளர்களின் கதைகளில் முக்கியம் பெற்றதே இல்லை. அவர்களுடைய வாழ்க்கையின் வழி எல்லாவற்றையும் கடப்பதற்கும் கடத்துவதற்கும் வாசகர்களைப் பழக்கப்படுத்துகிறார்கள். அந்த வாழ்வின் மையப்புலம்பல்களாக அவர்களின் சமூகமே நிலைத்துவிட, அது மிதவாத போதனைகளை கதையுலகம் முழுக்கவும் பரப்பியிருக்கின்றன. அதில் வந்து சேரும் ஒரு வாசகனாகவே எனக்குள் ஏன் எனக்கு நேர்ந்த துயரங்களை, அதற்குள் இயங்கும் ஒடுக்குமுறைகள், அரசியல் சூழ்ச்சிகள், அதற்குள் இருக்கும் மதவாதம், சாதியம் என எதையுமே ஆராயாமல் அதனைக் கடந்துபோகும் பக்குவம் தேவையாக இருக்கிறது என்ற கேள்வி எழுகிறது. துயங்கரங்களையும் அடக்குமுறைகளையும் கண்டு, அதன் மீது எந்தக் கேள்வியும் எழுப்பாமல் இவையனைத்தும் கர்மா என்றும் அல்லது மனதைப் பக்குவப்படுத்தும் விசயங்கள் என்றும் வெறுமனே இருந்துவிட முடியாது என்றே தோன்றியது.

பிறகு இருவரும் அவர் வேலை செய்யும் அலுவலுகம் சென்றோம். அங்குக் கொஞ்ச நேரம் பேசியிருந்துவிட்டு காய்க்கறிகள் வாங்க ஓசூர் சந்தைக்கு அழைத்துச் சென்றார். பழைய ஓசூர் இருந்த நடைப்பாதையின் வாயிலாக இருவரும் நடந்துகொண்டிருந்தோம். ஆட்களின் நடமாட்டம் கூடியிருந்தது. காய்க்கறிகளை வாங்கிவிட்டு அங்குள்ள ஒரு உணவகத்தில் சாப்பிட்டோம். அவருடன் இருக்கும் அந்தத் தருணங்கள் மகிழ்ச்சியாகவே கடந்து சென்றது. ஓசூரின் நகரத்தைச் சுற்றி காட்ட ஆதவன் என்னை மோட்டாரில் ஏற்றிக்கொண்டார். அங்கிருந்து கிளம்பி முதலில் மலைக்கோவிலுக்குச் சென்றோம். பெரிய பெரிய பாறைகள், சுற்றுப்பாதை என அந்த மலைக்கோவில் எனக்கு விநோதமான ஒரு குளிர்ச்சியில் உறைந்ததிருந்தது.

கோவிலுக்குள் படம் பிடிக்க அனுமதி மறுக்கப்பட்டிருந்தது. நான் அதையெல்லாம் பொருட்படுத்தபவன் இல்லை. ஆகையால் கோவிலின் முக்கியமான பகுதிகளைப் படம் பிடித்தேன். கோவில் முழுக்கவும் தூண்கள். இத்தனை தூண்களைக் கொண்டிருக்கும் கோவிலை இதுவே முதல்முறையாகப் பார்க்கிறேன். இருவரும் பேசியிருந்துவிட்டு மீண்டும் மலையிலிருந்து கீழே இறங்கி ஆதவனின் நண்பர்கள் சிலரைச் சந்தித்தோம். அவர்கள் ஓசூரில் வியாபாரம் செய்பவர்கள். ஓசூர் கடைத்தெருக்கள் பரப்பரப்பாக இருந்தது. ஆனால் மற்ற இடங்களைவிட ஓசூர் சுத்தமாக இருந்தது. அசுத்தம் எனக்கொரு பிரச்சனை இல்லைத்தான். இந்தச் சுத்த வேறுபாட்டினை ஒரு பொதுப்பார்வையாகக் குறிப்பிட்டேன். மீண்டும் ஆதவன் வீட்டுக்குச் சென்றதும் எனக்கு பிரியாணி பறிமாறப்பட்டது. சாப்பிட்டுவிட்டு மீண்டும் ஆதவனின் அலுவலுகம் சென்றோம்.

பிறகு இரவில் புதுவிசை ஆசிரியர் குழுவிலுள்ள நண்பர் சம்பூ வந்திருந்தார். மூவரும் ஆதவனின் அறையில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தோம். ஆதவன் புதுவிசை இதழ்களில் சிலவற்றை எனக்குக் கொடுத்தார். ஏறக்குறைய 30 இதழ்கள் இருக்கும். மலேசியாவில் புதுவிசை கிடைக்காது. முன்பு சிங்கப்பூர் நண்பர்களின் வழி ஒரு சில இதழ்களை வாசித்திருக்கிறேன். பறை இதழ் பற்றியும் வல்லினம் பற்றியும் எல்லாரும் உரையாடிக்கொண்டிருந்தோம். ஓர் ஆசிரியனாக என்னுடைய மலேசிய கல்வி சூழலைப் பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்தேன். இரவில் மீண்டும் பேருந்து ஏறி தஞ்சாவூர் செல்ல வேண்டும். ஆகையால் இரவு உணவுக்குப் பிறகு ஆதவன் குடும்பாத்தாரிடம் விடைப்பெற்றுக்கொண்டேன். தீட்சண்யா மிகவும் நல்ல மாணவி. அப்பாவுடன் அவர் அன்பாக இருப்பதும், எல்லோரிடமும் சுட்டியாகப் பேசுவதும் எனக்குப் பிடித்திருந்தது. அவரிடம் அவர் பள்ளியைப் பற்றி ஏற்கனவே விசாரித்திருந்தேன். அவர்களிடமிருந்து விடைப்பெறும் முன் தீட்சண்யாவிடம் நன்றாகப் படிக்கும்படி சொல்லிவிட்டுப் படியிறங்கினேன். மனம் பாரமாக இருந்தது.

திருச்சி செல்லும் விரைவு பேருந்துக்காக இருவரும் தேடி அலைந்தோம். எல்லாம் டிக்கெட்டுகளும் விற்றுத் தீர்ந்திருந்தன. மீண்டும் பொது பேருந்து நிலையத்துக்கு விரைந்தோம். சேலம் செல்லும் அரசு பேருந்தில் ஆதவன் என்னை ஏற்றிவிட்டார். இந்தியா பயணம் முழுவதும் இப்படிப் பலர் என்னை வழியனுப்பி வைத்தார்கள். ஆதவன் அண்ணனிடம் ஏதோ ஒன்றைச் சொல்ல மறந்துவிட்டதைப் போலவே தோன்றியது. அதற்குள் அரசு பேருந்து நிலையத்தைவிட்டு வெளியேறி மேம்பாலத்துக்குக் கீழ் செல்லத் துவங்கியது. பேருந்தின் கதுவுக்கு ஓரமாக அமர்ந்திருந்தேன். சட்டென ‘பாலமுருகன்’ என்ற குரல். திரும்பிப் பார்க்கும் தருணமும் ஆதவன் சாலையில் என் பார்வையிலிருந்து மறையும் தருணமும் சட்டென நிகழ்ந்து மறைந்தது. அவர் கையசைத்ததாக ஞாபகம். அவர் குரலைச் சேமித்துக்கொள்ள எனக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால் அது கொடுத்த அன்பு மனதில் நிரம்பியிருந்தது.

-தொடரும்-

கே.பாலமுருகன்

இந்தியப் பயணம்-4 அம்மாயும் கல்லநேந்தல் கிராமமும்

2011-12-30T12:27:00.000+08:00

தஞ்சாவூர் பேருந்து நிலையத்திற்கு நானும் விஷ்ணுபுரம் சரவணனும் வந்து சேர்ந்தோம். பேராசிரியர் வெற்றிச்செல்வனிடமிருந்து விடைப்பெற்று புதுக்கோட்டைக்குப் பயணப்பட்டேன். தங்சாவூரிலிருந்து மேலும் ஒரு 3 மணி நேரம் பயணம். தஞ்சை பெரிய கோவிலைத் தரிசித்த பிரமிப்புகள் மனதில் மீண்டும் மீண்டும் தோன்றின. புதுகோட்டை பேருந்து நிலையம் பரப்பரப்பாகவே காணப்பட்டது. பேருந்திலிருந்து இறங்கியதும் நீண்ட சாக்கடை. வரிசையாக ஐவர் நின்று சிறுநீர் கழித்துக்கொண்டிருந்தனர். சாக்கடை கருமையாகி ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

அங்கிருந்து அறந்தாங்கி ஊருக்குப் பேருந்தைப் பிடிக்க வேண்டும். உறவுக்காரர் கார்த்திக்கை மீண்டும் அழைத்து ஊர் பெயரை உறுதிப்படுத்திக்கொண்டேன். அம்மா பிறந்த கிராமத்துக்குச் செல்வதாகத் திட்டம். அம்மாவுக்கு இன்னமும் சிவப்பு பாஸ்ப்போர்ட். மாற்றலுக்குப் பலமுறை முயற்சி செய்தும் தடைப்பட்டுக்கொண்டேயிருந்ததால் அவரால் இந்தியா வரமுடியவில்லை. ஆகையால் என்னைக் கட்டாயம் அவர் பிறந்த கிராமத்திற்குச் சென்று சொந்தக்காரர்களையும் அம்மாயியையும் பார்த்து வரச்சொன்னார். கார்த்திக் அம்மாயின் பேரன். அவர் கோலாலம்பூருக்கு வேலைக்கு வந்தபோதுதான் எங்களையெல்லாம் கண்டுப்பிடித்து உறவை ஏற்படுத்திக்கொண்டார். அம்மா பாட்டியுடன் 7 வயதில் அக்கிராமத்தைவிட்டு மலாயா வந்தவர். ஆகையால் கிராமத்தில் எல்லோரும் அம்மாவை மட்டும்தான் ஞாபகத்தில் வைத்திருக்கிறார்கள்.

அறந்தாங்கி பேருந்து நிலையத்துக்கு வந்துவிட்டால் கார்த்திக் நேரில் வந்து அழைத்துப் போவதாகச் சொன்னார். அறந்தாங்கி போனால் கிராமம் அருகில்தான் இருக்கும் என்ற கற்பனையுடன் பேருந்தில் ஏறி அமர்ந்தேன். அருகில் ஒரு நடுத்தரவயதையுடைய நபர் அமர்ந்திருந்தார். வாயில் வெற்றிலையைக் குதப்பிக்கொண்டிருந்தார். அவரே முதலில் பேசினார். அறந்தாங்கியில் யார் இருக்கிறார் எனத் தொடங்கிய பேச்சு ஜெயலலிதா அரசியல் மாற்றங்கள்வரை நீடித்தது. ஏதோ ஒருவகையில் என் ஒரு மணி நேரப் பேருந்து பயணத்தின் களைப்பைச் சரிக்கட்ட முடிந்தது. தொடர்ந்து 3 நாட்களாக அரசு பேருந்தில்தான் பயணம். ஆகையால் என் உடலின் சோர்வு குறித்த பிரக்ஞையை மறக்கவே முயற்சி செய்தேன். பயணம் அடுத்து எனக்கு வைத்திருக்கும் அதிசயங்கள் அனுபவங்கள் மீதுள்ள ஆர்வத்தைக் கூட்டினேன்.

அறந்தாங்கி சிறுநகரம். பேருந்தை விட்டு இறங்கியதும் கார்த்திக் சிரித்த முகத்துடன் அருகில் வந்தார். வேட்டிக் கட்டியிருந்தார். அவருக்கும் எனக்கும் ஒரே வயது. மீண்டும் இங்கிருந்து பேருந்து ஏறி ஆவுடையார் கோவில் போகவேண்டும் எனச் சொல்லிவிட்டு அடுத்தப் பேருந்தில் ஏற்றினார். அநேகமாக முதுகுக்கும் பிட்டத்துக்கும் வாயிருந்திருந்தால் கதறியிருக்கும். ஆவுடையார் கோவில் என்பதை அப்பொழுதுதான் கேள்விப்படுகிறேன். கல்லநேர்ந்தல் அம்மா பிறந்த கிராமம். ஆனால் இப்பொழுது பலர் அங்கிருந்து ஆவுடையார் கோவில் பகுதிக்கு இடம்பெயர்ந்து வந்துவிட்டார்களாம். ஆக, பெரும்பாலானவர்கள் ஆவுடையார் கோவிலில் வசிக்கிறார்கள். அவர்களின் வயல்வரப்பெல்லாம் கிராமத்தில் வைத்துப் பராமரிக்கப்படுவதாகக் கார்த்திக் கூறினார்.

ஆவுடையார் கோவிலுக்கு வந்ததும் கார்த்திக் வீட்டுக்குப் போனேன். அங்கு கார்த்திக் குடும்பத்தினர் அனைவரையும் பார்த்துப் பேச மனதிற்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. மிகுந்த அன்புடன் கவனித்தனர். கார்த்திக் அம்மா எனக்கு சித்தி முறை வரும். மேலும் அம்மாயின் மகன்கள் ஒரு சிலர் வந்து என்னைப் பார்த்துவிட்டுச் சென்றனர். ஓரளவிற்குக் கிராமத்தைப் பற்றி மேலும் பல விவரங்களைத் தெரிந்துகொள்ள முடிந்தது. ஆவுடையார் கோவில் ஊரின் மிகச்சிறப்பான விசயம் அங்குள்ள ஆவுடையார் கோவில். அக்கோவிலின் பெயர்தான் அந்த ஊருக்கும். மறுநாள் காலையில் ஆவுடையார் கோவிலுக்கு அழைத்துச் செல்வதாகக் கார்த்திக் சொன்னார்.

7 மணி வரை எல்லோரும் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தோம். மலேசிய வாழ்க்கைமுறை, குடும்பம் என அனைத்தையும் கேட்டு விசாரித்தனர். ஆவுடையார் கோவில் இரவில் குளிர்ச்சியாக இருந்தது. 7.30மணிபோல கிளம்பி கல்லநேந்தலுக்குச் சென்றோம். கார்த்திக்கின் மாமா அவருடைய பெரிய மோட்டாரில் என்னை ஏற்றிக்கொண்டார். 15 நிமிடத்தில் உள்ளே கிராமத்தைச் சென்றடைந்தோம். அம்மாயி வீடு கிராமத்தின் முடுக்கில் ஓரமாகத் தனித்திருந்தது. உள்ளே நுழைந்ததும் மலேசியா தோட்டப்புற வீடுகளின் ஒரு அடர்ந்த சூழலைப் போல உணர முடிந்தது. தூரத்தில் மண்ணெண்ணை விளக்கின் ஒளி சுவரில் நெளிந்து கொண்டிருந்தது. அது மட்டுமே வீட்டுக்கான வெளிச்சம். அம்மாயி என்னைப் பார்த்ததும், ‘சுசிலா மவனா? வாயா அம்மா எப்படி இருக்கு? சின்ன வயசுலே அது இங்கேந்து போவும்போது அழுந்து அழுந்து பிள்ளே பாவம்..வாடிருச்சி” என அவரிடம் அம்மாவைப் பற்றிய ஒரு நினைவு தொகுப்பு திடத்துடன் சேமிக்கப்பட்டிருந்தது. கதை கதையாக தாத்தா பற்றி நிறையவே சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். அம்மா வழி தாத்தாவின் ஒரே தங்கைத்தான் இந்த் அம்மாயி.

அம்மா பிறந்த வீடு அது. ரொம்பவும் சிறியது. முன்பு ஓலையில் கட்டப்பட்டிருந்தது. இப்பொழுது அரைச்சுவர் எழுப்பப்பட்டிருந்தது. ஆங்காங்கே கட்டி முடிக்கப்படாத பகுதி வானத்தையும் வெளியையும் வெறித்துக்கொண்டிருந்தன. மங்களான விளக்கு வெளிச்சத்தில் அம்மாயின் கையைப் பிடித்து 500 ரூபாயைக் கொடுத்தேன். “ஊருக்குப் போனனா அம்மாவெ ஒரு தடவ கூட்டியாந்து காட்டிருப்பா.. இன்னும் எவ்ள நாளு இருப்பேன்னு தெரில.. இந்த அம்மாயி சாவறத்துக்குள்ளாறே கூட்டியாந்துரு” எனக் கூறிவிட்டு திர்நீரையும் குங்குமத்தையும் ஒரு பொட்டலத்தில் கட்டிக்கொடுத்தார். இருள் கிராமம் முழுக்கப் பரவியிருந்தது. வண்ணநிலவனின் எஸ்தர் கதையில் ஆட்கள் காலியாகிவிட்ட கிராமத்தின் இருளை மிகவும் கூர்மையாகப் பதிவு செய்திருப்பார். அது ஒரு பயத்தைப் பற்றியது. இருள் சூன்யத்தை நினைவுப்படுத்தியே தீரும்.

“பாலா மணியாச்சி.. போலாம.. காலையிலெ வரலாம்”எனக் கூறிய கார்த்திக்கைப் பார்த்தேன். கல்லநேந்தல் கிராமம் இருண்டு போயிருந்தது.

- தொடரும்-

கே.பாலமுருகன்

கவிதை: ஆண்களின் கழிப்பறை

2011-12-29T08:59:00.000+08:00

மன்னிக்கவும்
உள்ளே நுழைவதற்கு 30 சென் செலுத்தியாக வேண்டும்
வசூலிக்க ஆள் இல்லாவிட்டாலும் சிதிலமடைந்துவிட்ட மேசையின் மீதுள்ள
பழைய தகற குவளையில் நீங்கள் போடும் சில்லறைகள்
பேரோசையாகக் கேட்க வேண்டும்.

இடம்: நெடுஞ்சாலையின் ஓரம்
சூழல்: அமிழ்ந்து எரியும் ஒரு நீளமான பல்ப்
விட்டு விட்டு ஒழுகும் நீர்க்குழாய்
பாதி உடைந்து தொங்கும் நிலைக்கண்ணாடி
தூரமாகக் கேட்கும் யாரோ ஒருவனின் பாடல் முணுமுணுப்பு.

விதிமுறைகள்:
உள்ளே நுழையும்போது தாழிடப்பட்டுள்ள கதவுகளையும்
பாதித் திறந்து முதுகு தெரிவதையும் பார்க்கக்கூடாது.
ஆள் அரவமற்றிருக்கும்போது ஏதாவது ஒரு பாடலைப் பாடி அமைதியைச்
சீர்க்குலைக்க வேண்டும்.
சுவரில் பொருத்தப்பட்டிருக்கும் சிறுநீர்க்குழாயை வெகுநேரம் பார்க்கக்கூடாது.
சிறுவர்களுக்கென குட்டையாக்கப்பட்டிருக்கும் தொட்டியை அசுத்தப்படுத்தக்கூடாது.
அமிழ்ந்து எரியும் பல்ப் பற்றி வெளியே சொல்லக்கூடாது.

மன்னிக்கவும்
கொடுத்த 30 காசுக்கான நேரம் முடிந்துவிட்டது.
இதற்கு மேலும் உள்ளே இருக்க அனுமதி இல்லை.

ஆண்களின் கழிப்பறையில் கட்டாயமாகத் தவிர்க்கப்பட வேண்டியவை:
திசு காகிதங்களை உபயோகித்துவிட்டு தொட்டியில் போடுவது
சுவரில் தொங்கும் தொட்டிக்கு மேலே உள்ள விசையை அழுத்தாமல் விடுவது
தொட்டிக்கு வெளியே சிறுநீர் கழிப்பதைப் பெருமையாக நினைப்பது
முக்கியமாக மூக்கைப் பொத்தி கழிப்பறையை அவமானப்படுத்துவது.
இந்தக் கவிதையில் அப்படி என்னத்தான் இருக்கிறது எனக் கேட்டு மீண்டும் வாசிக்க முற்படுவது.

நீங்கள் செலுத்தியது வெறும் 30 சென் என்பதை மறக்க வேண்டாம்.
அதையும் மீறி கவிதைக்குள் எதையாவது தேடினால்
நீங்கள் எப்பொழுதோ கழிப்பறையில் கசக்கிப்போட்ட ஒரு திசு காகிதத்தைக்
கண்டடையக்கூடும்.

மொத்தச் சொற்கள்: 152
கழிப்பறை என்ற சொல் 4 முறை, வேண்டும் என்ற சொல் 3 முறை
கூடாது என்ற சொல் 4 முறை.

கே.பாலமுருகன்

கலை இலக்கிய விழாவும் – நான்கு மலேசியப் படைப்பாளிகளின் நூல் வெளியீடும்

2011-12-25T21:51:00.000+08:00

நண்பர்களின் கவனத்திற்கு,

வருகின்ற பிப்ரவரி மாதம் வல்லினம் பதிப்பகம்-இதழ் , கலை இலக்கிய விழாவை நடத்தவுள்ளது. தமிழக எழுத்தாளர்களும் சிந்தனையாளர்களுமான ஆதவன் தீட்சன்யா மற்றும் அ.மார்க்ஸ் அவர்களும் இவ்விழாவில் சிறப்புரை வழங்கவுள்ளனர். மேலும் மலேசிய இளம் எழுத்தாளர்களின் 4 நூல்களும் விழாவில் வெளியீடப்படும்.

1. கே.பாலமுருகன்-‘தீர்ந்து போகாத வெண்கட்டிகள்’- குழந்தைகள் சினிமாவைப் பற்றிய பதிவுகள்

2. ம.நவீன் – ‘கடக்க முடியாத காலம்’ சமீபத்தில் நவீன் எழுதிய கட்டுரைகள்/பத்திகள் தொகுப்பு

3. சிவா பெரியண்ணன் -‘என்னை நாயென்று கூப்பிடுங்கள்’- கவிதைகள்

4. யோகி – ‘துடைக்கப்படாத இரத்தக் கறைகள்’- பெண்களின் வாழ்வியலைப் பதிவு செய்யும் கட்டுரைகள்

(இதைப் பற்றி ஏற்கனவே நண்பர் நவீன் முகநூலில் தெரிவித்திருந்தார்)

நூல் பற்றிய விவரங்கள்: 4 நூல்களையும் பெற விரும்புபவர்கள் ரிங்கிட் மலேசியா 50 வெள்ளியைச் செலுத்தினால் போதுமானது. உங்களுக்கு 4 நூல்களையும் தபால் வழி அனுப்பிவைக்கப்படும். அல்லது நீங்களே நிகழ்வில் வந்து நூல்களைப் பெற்றுக்கொள்ளலாம். நூல்களைப் பெற விரும்பும் நண்பர்கள் அழைப்பேசியின் வழியாகவோ அல்லது முகநூல் வழியாகவோ எனக்கு தெரியப்படுத்தவும். உங்கள் பெயரைப் பதிந்துகொள்கிறேன்.

மலேசிய படைப்பாகளின் புத்தகங்களுக்கு ஆதரவு தெரிவிக்க அன்புடன் கேட்டுக்கொள்கிறேன். இதன் மூலம் பெறப்படும் அனைத்துத் தொகையும் தொடர்ந்து பல முக்கியமான எழுத்தாளர்களின் நூல்களைச் சிரமம் இல்லாமல் பிரசுரிக்கப் பயன்படுத்தபடும் என்பதைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன். நல்ல முயற்சிகளை ஆதரிக்கவும்.

குறிப்பு: தொலைவில் உள்ளவர்களுக்கும் நிகழ்ச்சிக்கு வரமுடியாதவர்களுக்கும் என்னுடைய வங்கி எண் வழங்கப்படும். பணத்தைச் செலுத்தி நூலைப் பெற்றுக்கொள்ளலாம்.

கே.பாலமுருகன்/ தொ.எண்: 016-4806241/ 0060164806241

இந்தியப் பயணம்(3) – பாரதியார் தேசம்

2011-12-22T22:12:00.004+08:00

(barathiyar house)

(நான் பயணத்தைத் வரிசைக்கிரகமாக-தொடராக எழுதவில்லை, ஆகையால் இது நான் இந்தியா சென்ற ஐந்தாவது நாள்) கழுகு மலைக்குச் சென்று வந்த மறுநாள், எட்டயப்புரம் போவதாகத் திட்டம். பாரதியார் பிறந்த வீட்டைப் பார்க்க வேண்டும் என ஏற்கனவே செல்மாவிடம் சொல்லியிருந்தேன். அதைப் பற்றி மறந்திருப்பினும் கோணங்கி அண்ணன் இத்தனை தூரம் வந்தாயிற்று, எட்டயப்புரம் அருகாமையில்தான் இருப்பதாகக் கூறி காலையிலேயே அழைத்துச் செல்வதாகக் கூறியிருந்தார். காலையில் எழுந்ததும் கோணங்கி அண்ணன் வீட்டில் மேல்மாடியிலிருந்து கோவில்பட்டி இரயில் தண்டவாளத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அவர் வீட்டு மொட்டைமாடி விசித்திரமாக இருந்தது. தாராளமான இடம். அவர் குடியிருப்பிலேயே நான்குக்கு மேற்பட்ட வீடுகள் அவர்களுக்குச் சொந்தமாக இருந்தன. கோணங்கி இருந்த வீட்டிலிருந்து கொஞ்ச தூரம் தள்ளி அவருடைய அப்பா தனி அறையில் வசித்துக்கொண்டிருந்தார். முதல் நாள் இரவே அவரையும் சென்று சந்தித்திருந்தோம். அவரும் ஒரு வரலாற்று நாவலாசிரியர்.

(கோணங்கிக்குத் தெரிந்த நண்பர் குடும்பத்தாருடன்)

எட்டயப்புரத்திற்குப் புறப்படும் முன் லேல்மாடியில் நான் யவனிகா செல்மா மற்றும் கோணங்கியும் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தோம். நேற்றைய இரவு பேசியதன் மீள்பார்வையாக இருந்தது. யவனிகா தொடர்ந்து நான் மலேசியாவில் அந்நியமாகிவிட்டிருக்கிறேன் எனக் கூறினார். அதனால்தான் இவ்வளவு தூரம் இலக்கியத்துக்காகவும் இலக்கியவாதிகளைச் சந்திப்பதற்காகவும் தாய் பிறந்த மண்ணைப் பார்ப்பதற்காகவும் தனியாகப் பயணப்பட்டுள்ளேன் என்றும் இனி இது போன்ற பயணங்கள் என்னை மாற்றியமைக்கும் என்றும் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தார். அந்நியமாகுதல் என்பதை முதலில் புரிந்துக்கொள்ள சிரமமாக இருந்தது. வழமையிலிருந்தும் மரபார்ந்த பின்பற்றுதல்களிலிருந்தும், அதிகாரத்திடமிருந்தும் அந்நியமாகுதல் என்பதே அவரின் அடையாளப்படுத்தலின் நீட்சியாக இருந்தது.

எட்டயப்புரம் புறப்பட அனைவரும் தயாரானோம். வெளியேறுவதற்கு முன் கோணங்கி அண்ணனின் வீட்டிற்கு வெளியே தனியொரு வீட்டில் வசிக்கும் அவருக்குத் தெரிந்த ஒரு குடும்பத்திடம் என்னை அறிமுகப்படுத்தி வைத்தார். வயதான ஒரு பாட்டி, கையில் அழகான குழந்தையுடன் ஒரு அம்மா, கைலியைக் கட்டிக்கொண்டு வாசலில் அமர்ந்திருக்கும் நடுத்தர வயதை ஒத்த ஒருவர் என வீட்டில் அடுப்பு எரிந்துகொண்டிருந்தது. அவர்கள் மிகவும் அன்பாகப் பழகினர். புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டு அங்கிருந்து கிளம்பினோம்.

(யவனிகா, நான், கோணங்கி)

எட்டயப்புரம். பாரதியார் பிறந்த மண். தமிழ் சாதிய சூழலில், பெரும் புரட்சியை ஏற்படுத்தியவர். தமிழுக்குள் முதல் நவீன சிந்தனையாளனாக மாற்றங்களை உருவாக்கியவர். உலக இலக்கிய பரிச்சயத்துடன் தமிழ் இலக்கியத்திற்குள் உரைநடையை நிறுவியவர். இன்று பாரதி குறித்து பல சர்ச்சைகளும் விவாதங்களும் நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கின்றன. அவர் வாழ்ந்த காலத்தில் அவர் குறித்த எந்த அங்கீகாரங்களும் கவனங்களும் ஏற்படவில்லை. அதைப் பொருட்படுத்தாமல் இயங்கியவரும்கூட. எட்டயப்புரத்தை அடைந்ததும் தெருக்கள் வழி பயணித்தோம். கோணங்கி ஒரு தெருவைக் காண்பித்து, இங்கெல்லாம் பாரதியார் நடந்திருக்கிறார் என்றும் இதுதான் பாரதி காலத்தில் பிராமணர்கள் குடியிருந்த தெரு என்றும், பாரதியார் இங்கெல்லாம் சர்ச்சையை உண்டாக்கியுள்ளார் என்றும் கூறினார். காலம் எவ்வளவோ மாறியிருந்தாலும் அப்பகுதியை முதன் முதலாக வரலாற்றுத் தகவலுடன் தரிச்சிக்கையில் புத்துணர்ச்சிப் பெற முடிகிறது. பாரதியாரை மீண்டும் அங்குப் பார்ப்பது போன்ற பரவசம் மனதில் பரவியது.

“பாரதி பிறந்த வீடு’ என நீல வர்ணத்தில் ஒரு பழைய போர்ட் வாசலிலேயே மாட்டிவைக்கப்பட்டிருந்தது. வெளியேயிருந்து வீட்டைப் பார்க்கும்போது, அது உள்ளே ஓர் இருளை நோக்கி நீண்டிருந்தது. எல்லாம் இடங்களையும் சுற்றிப் பார்த்தோம். பாரதியாரின் பிறந்த இடம். அநேகமாக அங்கு முன்பு தொட்டில் இருந்திருக்கக்கூடும். இரும்பு கம்பிகளால் அவ்விடத்தைச் சுற்றி வேலி அமைத்திருந்தார்கள். மேலும் பாரதியார் வீட்டுக்கிணறு, அவருடைய அறைகள், அவர் எழுதிய கடிதங்கள்(பெரிதாக்கப்பட்டுச் சுவரில் மாட்டப்பட்டிருந்தன), குடும்பப் புகைப்படங்கள், வம்சாவழியின் வரைப்படம் என அனைத்தையும் பார்க்க நேர்ந்தது. ஏதோ ஓரளவிற்கு மட்டுமே அந்தத் தேசிய கவிஞனின் இல்லம் பராமரிக்கப்பட்டு வருவதாகத் தோன்றியது.

(நூல் வெளியீடு- என் கவிதை தொகுப்பு)

திடீரென கோணங்கி அண்ணனும் யவனிக்காவும் சேர்ந்து என் கவிதை நூலை அங்கு வைத்து வெளியீடலாம் என முடிவு செய்தனர். செல்மாவும் காரிலுள்ள என் கவிதை நூலை எடுத்து வரச்சொல்லி, கோணங்கி அண்ணன் வெளியீட கவிஞர் யவனிகா பெற்றுக்கொண்டார். (என் கவிதை நூலை நான் மலேசியாவில் இன்னமும் வெளியீடவில்லை. வெளியிடவும் திட்டம் இல்லை) எதிர்பாராவிதமாக நடந்த ஒரு நூல் வெளியீடு அது. அங்கு நூல் வெளியீட்டு மரபையெல்லாம் அவர்கள் பின்பற்றுவதில்லை. அதற்கென உருவாகியிருக்கும் சில சடங்குகளையெல்லாம் மீறி பல மாற்றுமுயற்சிகளுடன் நூல் வெளியீடுகள் நடந்துகொண்டுத்தான் இருக்கின்றன. ஒரு பக்கம் வழக்கம்போல பதிப்பகங்கள் நூல் வெளியீடுகளை ஆடம்பரமாகச் செய்துகொண்டிருக்க எங்கோ ஒரு சில இடங்களில் மிகவும் எளிமையாக வித்தியாசமான முறையில் நூல் வெளியீடுகள் நடந்துகொண்டிருக்கின்றன. சமீபத்தில் அஜயன்பாலா அவர்களின் நூல் ஒன்றை இப்படித்தான் இரயில் பயணத்தில் வெளியீட்டார்கள் என்றும், வெளியீட்டுக்குப் பிறகு நூல் ஒன்றை இரயிலிலிருந்து வெளியே வீசிக் கொண்டாடினார்கள் என்றும் தெரிவித்தார்கள்.

(பாரதியார் வீட்டில் நான்)

பாரதியார் இல்லத்தைப் பார்த்தது என் வாழ்நாளின் மறக்க முடியாத அனுபவமாக மாறியிருந்தது. கல்லூரியில் இருந்த காலக்கட்டத்தில் விரிவுரையாளர் தமிழ்மாறன் அவர்களின் வழியே நான் பாரதியாரைக் கண்டடைந்தேன். அதற்கு முன் பாடத்திற்காகவும் பரீட்சைக்காகவும் பாரதியார் கவிதைகளை அணுகியதுண்டு. அது ஒரு மனப்பாடம் அனுபவமாக மட்டுமே தேங்கியிருந்தது. ஆனால் தமிழ் மாறன் அவர்களின் வழி பாரதியை மறுவாசிப்பு செய்ய முடிந்தது. அதன் மூலம் பாரதிக்குள் நுழைய முடிந்தது. தொடர்ந்து பாரதியாரை வெவ்வேறு சூழலில் புரிந்துகொள்ளும் மனநிலையும் சலிப்படையாமல் எனக்குள் சேகரிக்க முடிகிறது. பாரதியார் இல்லத்தை அடுத்து இன்னொரு ஆச்சர்யமும் காத்திருந்தது. என் வாழ்வின் முதன் முதலான ஒரு திருப்புமுனை அது. ஒரு புதிய அனுபவத்தை நுகரப்போகும் ஒரு தருணம். எட்டயப்புரத்தையொட்டிருக்கும் பாரதியாரின் ‘கஞ்சாகுடி மண்டபத்தை’ நோக்கி விரைந்தோம்.

-தொடரும்-
கே.பாலமுருகன்

some pictures of barathiyar house:

(பாரதியார் பிறந்த இடம்)

(பாரதியார் வீட்டுக்கிணறு)

சிறுகதை: குளியல்

2011-12-20T18:19:00.001+08:00

துண்டை இழுத்துக் கட்டும்போது அது தொடைவரை இறங்கி கால்களைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொள்கிறது. என்னுடைய குளியல் நேரம் சரியாக 6 மணிக்குத் தொடங்கும். முன்கதவை அடைத்துவிட்டு அறைக்கதவை தாழ்ப்பாள் போட்டுவிட்டு முதலில் ஆடையைக் களைவேன். சிறிது நேரம் நிர்வாணமாக இருப்பதற்கு ஒரே ஒரு வாய்ப்பு குளியலுக்கு முன்பும் குளியலின் போதும் உருவாகும் இந்தக் கணம் மட்டுமே. 5 நிமிடம் வந்து போகும் என்னுடைய நிர்வாணம் ஒட்டு மொத்த உலகையே கேலி செய்வது போல இருக்கும்.

நான்சுவர் இல்லாமல், கதவு இல்லாமல், மறைப்பேதும் இல்லாமல், ஒரு சவர்க்காரம், தண்ணீரை அள்ள ஒரு கை வாலி, இது மட்டும், பிறகு ஒரு

திறந்தவெளி. ஆள் அரவம் அடைக்கும் ஒரு சாலைக்கு நடுவில் இப்படி ஆயாசமாகக் குளித்துக் கொண்டிருந்தால் எப்படி இருக்கும்? சட்டென என் குளியலை இந்த உலகிடமிருந்து மறைத்துக் காட்டும் அனைத்தும் தகர்ந்து நான் ஒரு பொதுவெளிக்கு வருவது போல தோன்றும். குளிக்கும்போது மட்டும்தான் இப்படியெல்லாம். உச்சந்தலையை நனைக்கும் தண்ணீரின் சிலுசிலுப்பு இறுக்கங்களைக் குறைக்கிறது.

கண்களை இறுக மூடும்போது என் குளியலறை காடாகவும், தலையிலிருந்து வடியும் குழாய் நீரின் பாய்ச்சல் அருவி நீராகவும் மாறுகின்றன. குளியலின்போது கண்களை மூடுவது அத்தனை பாதுகாப்பானது அல்ல. ஒரு சமூத்திரத்தில் தவழ்ந்து கொண்டிருப்பது போன்ற பீதி ஏற்படுவதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. ஒவ்வொருமுறையும் கண்களை மூடும்போது இடைக்குறுக்கலாக அந்தப் பயம் கடலலைப் போல நுழைந்து விடுகிறது. ஆகையால் பெரும்பாலும் நான் கண்களை மூடி குளியலை இரசிப்பதில்லை. அது ஒரு மரணம் வந்து போகும் கணநொடி மாதிரி. குளிக்கும்போது இறந்தவர்களை எனக்கு நன்கு அறிமுகம் உண்டு. அவர்கள் மூச்சி திணறியிருக்கிறார்கள், தண்ணீர் தொட்டியில் வழுக்கி விழுந்து மயங்கி செத்திருக்கிறார்கள். மாறடைப்பு வந்து குரலெழுப்ப முடியாமல் மயங்கி செத்திருக்கிறார்கள், அல்லது வலிப்பு வந்து நுரை தள்ளி செத்திருக்கிறார்கள். குளியல் என்பது உடலைச் சுத்தப்படுத்தும் ஒரு நடவடிக்கை மட்டுமல்ல உடலை அப்புறப்படுத்தவும் செய்யும் எனத் தோன்றியது.

எப்பொழுதும் ஒரு வெளிச்சத்துக்கு ஏங்கி நிற்பது எனக்கு மிகவும் பழக்கமானது. குளிக்கும்போது சன்னலின் வெளிச்சமோ அல்லது விளக்கின் வெளிச்சமோ பிரகாசமாக இருக்க வேண்டும். அது எனது பாதுகாப்பை மேலும் உறுதிபடுத்துகிறது. உடலைக் கவனித்தவாறு குளிப்பதை ஒரு தியானம் எனக் கருதலாம். அது ஒரு விதமான நெருக்கத்தைக் கொடுக்கிறது. குளியல் உடலோடு நம்மை நெருக்கமாக்குகிறது. இப்படியொரு வெளிச்சத்துக்காகத் தவம் கிடந்து குளித்த காலம் அத்தனை சாதரணமானது அல்ல. அப்பா, அம்மா, பெரிய தாத்தா, நல்லம்மா பாட்டி, என எல்லோரும் குளித்துவிட்டு ஓடி வந்து அறைக்குள் ஈர உடலுடன் நுழைவார்கள். அது ஒரு மரணத்திலிருந்து தப்பி வந்தவர்களுக்கான பாவனையைக் காட்டும் நிகழ்வுகள்.

20 பொத்தல்களிருந்து தண்ணீரை வட்டவட்டமாகப் பிரித்து தலையில் கொட்டும் நவீன குழாயைப் பெரும்பாலும் எக்கிப் பார்க்க முடிவதில்லை. அது முகத்தில் தண்ணீரை அடிக்கும் வேகமும் அளவும் அதிகம். சில சமயங்களில் மூச்சி திணறும். ஒவ்வொருமுறையும் முகத்திலிருக்கும் தண்ணீரை வழித்து கீழே தள்ள வேண்டும். கவனத்தை அதிகமாக எதிர்ப்பார்க்கிறது குளியல். முதுகில் வடியும் தண்ணீர் யாரோ விரலால் சுரண்டுவது போலவோ அல்லது தனது கூர்மையான நகத்தால் கீறுவது போலவோ உணர்வைக் கொடுக்கிறது. பயம் தொற்றிக்கொள்ளும் அந்தத் தருணத்தை எப்படி விவரிப்பது எனத் தெரியவில்லை. ஆனாலும் குளிக்கும்போது உருவாகும் மரணப் பயத்தைத் தடுக்க முடியாமல் தவிக்கிறேன். அது தனி கணம் போல எப்பொழுதும் உடலின் பாரத்தைக் கூட்டுகிறது.

“சீக்கிரம் குளிச்சிட்டு வாடா” அம்மா அவசரப்படுத்துவதில்லை. ஆனால் ஏனோ சத்தமாகக்கூட பேச முடியாது வயது முதிர்ந்த அம்மா எப்பொழுதும் அழைப்பது போலவே தோன்றுகிறது. குளித்து முடித்ததும் அறைக்கதவைத் திறந்து பார்த்தேன். அம்மா நல்ல உறக்கத்தில் இருந்தார். குளியலுக்கு ஆன்மா இருக்கிறது.ஒருமுறை உடலைக் கவனித்தேன். உடல் புதியதாகத் தெரிந்தது.

“என்னாடா இவ்ள நேரம் குளிச்சிக்கிட்டு இருக்கெ?”

வீட்டுக்குப் பின்பக்கம் தகற கதவு. இடையில் அதைத் தாங்கிப் பிடிக்க இரண்டு தடித்த கட்டைகள். ஒத்தையடி ஜாமான்கொட்டாய்க்கு அப்படித்தான் போயாக வேண்டும். பின்கதவைத் திறந்து வேடிக்கை பார்க்காமல் நடந்தால் மூன்று நிமிடத்தில் போய்விடலாம். அம்பாங் பாசா கம்பத்தில் அந்த ஒத்தையடி பாதையைப் பற்றி அவ்வளவாகத் தெரியாது. அக்கம் பக்கம் ஒரு 6 குடும்பங்களுக்கு ஒத்தையடி பாதையும் ஜாமான்கொட்டாயும் புழக்கத்திற்குரியது. 6 குடும்பத்தில் மொத்தம் 22 பேருக்கும் ஒத்தையடி பாதையில் இரண்டு ஜாமான்கொட்டாய்கள்தான் இருந்தன. காலையில் எழுந்ததும் அம்மா ஒத்தையடிக்கு சீக்கிரமே போய்விட்டு வருகிறார்.

“இதுல குளிச்சிட்டு வர்றதுக்கு ஆத்துலெ உழுந்து செத்துருலாம் போல..” பின்கதவைத் திறக்கும்போது அம்மா. கதவைத் திறந்து வெளியே போகும் அம்மா திரும்பவும் அக்கதவைத் தொடும்போது வேறு மாதிரியாக இருக்கிறார். ஒத்தையடி ஜாமான்கொட்டாய்க்குப் போய் வருபவரிடம் வெறும் புலம்பல் மட்டுமே மிச்சமிருந்தது. அதன் பிறகு நான் போயாக வேண்டும். கலர் துண்டு, கையில் சவர்க்கார டப்பா. ஜப்பான் சிலிப்பர். ஒரு கைலாம்பு. சில சமயங்களில் மெழுகுவர்த்தி. ஒத்தையடி ஜாமான்கொட்டாயில் பகலிலும் இருள் புகுந்திருக்கும். இரண்டு நனைந்த சட்டங்கள் இடைக்குறுக்காக ஓட, ஆங்காங்கே நெளிந்திருக்கும் தகறக் கதவு. திறக்கிறேன்.

“கிரேங்ங்ங்ங்ங்ங்ங்ங்ங்ங்ங்ங்ங்ங்ங்”

காதைக் குடையும் நீண்ட ஒலி. ஒரு பெருங்குகைக்குள் நுழைந்துகொண்டிருப்பதாக உணர்த்தும். காத்திருக்கும் இருள் சட்டென பரவும். மீண்டும் கதவை அடைக்கும்போது மனம் படப்படக்கிறது. மேல்சட்டத்தில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் தகறக் குவளையை எக்கி எடுத்துக்கொண்டிருக்கிறேன். மரச்சட்டத் துகல்கள் அசூசையாக இருக்கிறது. கதவின் இடுக்கிலிருந்து ஒளி. காலுக்கடியில் பாம்பின் உடலாக. தலைக்கு மேல் இதற்கு முன் எப்பொழுதோ அங்குத் தொங்கிக் கொண்டிருந்த பல்ப்பின் பிடி அசைகிறது. கையிலிருந்த தகற குவளையை எடுத்து நீர்தோம்பில் போடுகிறேன். போட்டதும் அது காணாமல் போகிறது. நீரின் சலசலப்பு குளிக்க வேண்டியிருப்பதை நினைவுறுத்துகிறது. கலர் துண்டைத் தோளிலிருந்து அகற்றி கதவின் மேல் போடுகிறேன்.

கைலாம்பை சட்டத்தின் இறுகில் சொருகிவிட்டப் பிறகு நீர்த்தோம்பின் மேல் உராய்கிறது. இங்குக் குளிப்பதற்கு குறிபிட்ட நேரம் இருக்கிறது. அதற்கு மேல் பீதி பற்றிக்கொள்கிறது, பகல் என்ற பிரக்ஞை மறக்கடிக்கப்படுகிறது.

“தண்ணீ தோம்புலேந்து ஒரு கை வரும்.. அப்பெ நீ ஒரு ஆழத்துக்குள்ளெ போய்ருவ. இப்படி நெறைய பேரு ஒத்தையடி ஜாமான்கொட்டாய்லெ காணாம போய்ருக்காங்க, தெரியுமா?”

குளிப்பது அல்லது குளித்துக்கொண்டிருப்பது நம்மை ஆழமாக நினைவிழக்கச் செய்யும். குளித்தல் எதையோ நீக்குகிறது. நீங்காமல் அப்படியே இருப்பது ஒரு சவால். கண்களை இறுக மூடுகிறேன். சூழல் கருக்கிறது. பொருள்கள் இருக்கும் இடங்களைத் தொலைக்கிறேன். விரல் நுனி எட்டும்வரைக்கும் ஒன்றுமில்லை. நீர்த்தோம்பு சில்லிடுகிறது. ஆயிரம் இரகசியங்களின் உறைதல். ஏதோ ஒரு வரலாற்று நிகழ்வின் ஒரு முக்கியமான தருணம் அது. பனி மூடிய ஒரு குளத்தில் இறங்குகிறேன். அதுவரை நிசப்தத்தில் செத்துப்போயிருந்த நீரின் மேற்பரப்பு பிளந்து என்னை உள்ளிழுக்கிறது. நீர் நனைக்கும் உடல். உடலின் ஒவ்வொரு பாகமாக அது வளர்கிறது. இதற்கு முன் இருந்த உடலைக் கழற்றி எறியும் சடங்கு. எல்லாம் தீர்ந்துவிடும் என நம்புகிறேன். உடல் கூட்டை நடுங்க வைக்கும் ஒன்றிற்கும் வெறென்ன பெயர் வைப்பது.

ஜாமான்கொட்டாயின் மேல்கூரையைக் காற்றினால் உரசும் நெல்லி மரத்தின் கிளைகள். இன்னும் 5 நிமிடம். யாரோ நடந்து வருகிறார்கள். அல்லது வெளியே காத்திருக்கிறார்கள். அம்பாங் பாசா நடுத்தெரு. இப்பொழுது ஒத்தையடி ஜாமான்கொட்டாயில் குளித்துக்கொண்டிருந்தது யாராக இருக்கக்கூடும்?

“பெரிய தோம்புலெ உழுந்து செத்துட்டியா என்னா? இவ்ள நேரமா?”

பெரிய கங்காணி குளிக்கும்போது பழைய பாடலைக் கேட்டாக வேண்டும். ஆகையால் ஏரியலை உயரமாக இழுத்து, கொட்டாய்க்கு வெளியே சட்டத்திலிருக்கும் ஆணியில் எப்பொழுதும் ரேடியோ தொங்கிக்கொண்டேயிருக்கிறது. மேட்டு வீட்டுப் பக்கத்தில் அரை கால் தெரியும் அளவுக்குக் கொட்டாய். யாரும் குனிந்து பார்த்துவிடுவார்கள் என்ற அச்சத்துடன் குளித்து முடித்தாக வேண்டும். காலையில் முனியாண்டி கோவில் பூசாரி நடுக்கத்துடன் குளித்துவிட்டு ஓடும்போது ஒவ்வொருவராகத் தயாராகிவிடுவார்கள். குண்டு தக்கறில் இரவிலேயே நீர் நிரப்பப்பட்டிருக்கும். கைப்பிடி இல்லாத அலுமினிய பானை.

முதல் பெரட்டில் பெயர் கொடுத்தாக வேண்டும். எம்.ஜி.ஆர் பாடலை மட்டும் கக்கும் ஒரே ரெடியோ தன் வேலையைச் செய்து கொண்டிருந்தது. எனக்குப் பாடிக்கொண்டு குளிக்கப் பிரியம். நீர் இறங்கும் உடலின் நடுக்கம் பாடும்போது தெரியும். வெளியே கம்மியான குரலில் பாடிக்கொண்டிருக்கும் ரேடியோவை யார் காலையிலேயே திறந்துவிடுவார்கள் என்பது எப்பொழுதுமே தெரிந்ததில்லை. ரம்மியமான அமைதியில் வானம் வெறிக்கும் குளியல் அப்படியே காலத்தோடு உறைந்துவிடாமல் இருக்கப் பாடல் தேவைப்பட்டது. குறைந்தபட்சம் ஒலி. ஏதாவது ஓர் ஒலி. அது நிசப்தத்தின் நீட்சியை அறுக்கிறது.

தம்பிராஜா அண்ணன் காலை நடைக்கே புறப்பட்டுப் போய்க்கொண்டிருந்தார். குண்டு தக்கறில் நீர் சலசலக்கிறது. பானையில் அள்ளிய நீரில் சலனமில்லை. தடதடவென தலையில் அது குதித்து பாதம்வரை பாய்ந்தோடுகிறது. உடலின் எல்லாம் பாகங்களிலிருந்தும் வடியும் நீர். துயரம் கழுவப்படுவதாக ஓர் உணர்ச்சி. உடலிலிருந்து ஒரு கணத்த எடை குறைகிறது. மெலிதாகி போக முடியும் என்ற நினைப்பு. குளித்து முடிக்கும்போது கொஞ்சமாவது சதை பிடுங்கப்பட்டிருக்கலாம். பானையின் அடியிலிருந்த அலுமினிய தோல் நீரில் உடைந்து கரைகிறது.

இடுப்புத் துண்டுடன் கதவைத் திறக்கிறேன். இன்னமும் யாரோ குளிக்கிறார்கள். கால்களில் வடிந்து தேங்கும் நீரை உதறுகிறார்கள். உடல் நெளிந்து வலைந்து கொடுக்கிறது. பெரிய கங்காணி ஆப்பிஸ் மணியை எந்நேரமும் அடிக்கக்கூடும். வெகுதூரம் வந்தும் குளிக்கும் சத்தம் நிற்கவில்லை. உடல் நனைந்தபடியே இருக்கிறது.

“டேய்ய்ய் மணியம்... நேரத்தோட குளி”

குளிக்கும்போது கண்களை மூடுவது ஆபத்து. குளிக்கும்போது கொஞ்சம் வெளிச்சம் தேவை. குளிக்கும்போது கால் தெரியாமல் பார்த்துக்கொள்வது முக்கியம். குளிக்கும்போது வெளியே யாரும் காத்திருக்கக்கூடாது. குளிக்கும்போது மேல்சட்டத்தில் கை வைத்து எதையும் தேடக்கூடாது. குளிக்கும்போது நீர்த்தோம்பை எக்கிப் பார்க்கக்கூடாது. குளிக்கும்போது பிடியில்லாத அலுமினிய பானையைத் தலைக்கு மேலாக வெகுநேரம் சுமக்கக்கூடாது. குளிக்கும்போது பெரிய கங்காணி ரெடியோவில் பாடலைக் கேட்கக்கூடாது. குளிக்கும்போது அம்மா அழைப்பது போல தோன்றினாலும் தியானத்தைக் களைக்கக்கூடாது.

குளிக்கும்போது தூரத்தில் ஒரு பாடல் கேட்கும். அது குளித்தலுக்கே உரிய பாடல். எத்தனை கூர்மையாக்கினாலும் அதன் திசையைக் கண்டறியமுடியாத ஒலிப்பு. குளிக்கும்போது உலகின் மீது அனுமானங்கள் உருவாகிக்கொண்டே போகும். குளியல் ஒரு நிகழ்வாக இருந்து வெறும் உணர்வாக மாறும்.

“யாருப்பா உள்ளே? நான் குளிக்கனும்..கொஞ்சம் வெளிய வாங்க...”

கே.பாலமுருகன்

வல்லினம்(டிசம்பர்)

தீர்ந்துபோகாத வெண்கட்டிகள் - சினிமா புத்தகம்

2011-12-17T08:43:00.000+08:00

இவ்வருடம் வல்லினம் பதிப்பில் வரும் மூன்றாவது புத்தகம், கே.பாலமுருகனின் 'தீர்ந்து போகாத வெண்கட்டிகள்'. மலேசியாவில் முதன் முதலாக உலக திரைப்படங்கள் குறித்த கட்டுரைகள் அடங்கிய தொகுப்பு. வல்லினம் இணைய இதழில் இந்த வருடம் கே.பாலமுருகன் எழுதி 10 தொடர்களாக வந்த கட்டுரைகளைத்தான் இதில் தொகுத்துள்ளோம். - வல்லினம்

சினிமா என்பது கலை என மீண்டும் மீண்டும் நிருபிக்க வேண்டியிருக்கிறது. அசலான படைப்புக்கும் உலக சினிமாக்களைக் காப்பியடித்து மறுபிரதியெடுக்கும் கற்பழித்தல் முயற்சிக்கும் மத்தியில் எது உண்மையான படைப்பு எது சினிமா என அரைகுறை அறிவுக்கூட இல்லாதவர்களிடம் தொடர்ந்து சினிமா சார்ந்து உரையாட வேண்டியிருக்கிறது. சினிமா என்ற கலையைக் காலம்தோறும் மழுங்கடிக்கும் ஒரே விசயம் 'வெகுசன இரசனைத்தான்'. இன்னும் நூற்றாண்டு பல கடந்தாலும் சினிமா என்பதை அக்குளில் கிச்சுகிச்சு மூட்டி மகிழ்ச்சிப்படுத்தும் ஒன்றாக மட்டுமே புரிந்துகொள்ளப்படும் அவலம் இங்கிருக்கிறது. (மாற்று இரசனைக்குத் தயாராக வேண்டும்)