சினிமா விமர்சனம்: தாவரங்களின் நாவும் மனித தற்கொலைகளும் - The Happening

அம்மா தினமும் காலையில் எழுந்தவுடன் வீட்டின் எதிர்புறத்தில் இரும்பு கதவில் ஊர்ந்து கிடக்கும் கொடியைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பார். ஒவ்வொருநாளும் அதன் அளவு நீண்டு கொண்டே இருக்கும். அதனைப் பார்த்தப்படியேதான் எங்களின் காலை பொழுதுகள் விடிந்து வெளியில் காத்திருக்கும். கொடி ஊர்வதைப் போல எங்களுக்குள் வீட்டைச் சுற்றியிருக்கும் தாவரங்கள் மீதான அன்பும் ஊர்ந்து ஊறிக் கிடக்கின்றன.

அப்பா கொண்டு வந்து சேர்த்த செடிகளில் வர்ணங்கள் எப்பொழுதும் வேறுவேறாகத்தான் தெரியும். காலையில் பார்க்கும்போது இருந்த வர்ணம் மாலையில் சூழலுக்குத் தகுத்தமாதிரி மங்கிப் போயிருக்கும். தாவரங்கள் சூரியன் மறைந்த பிறகு தற்காலிகமாக தற்கொலைச் செய்து கொள்கின்றன போல. தூரத்திலிருந்து எங்கள் வீட்டைப் பார்ப்பவர்கள் அது வீடென்பதைக் கிரகித்துக் கொள்ள கொஞ்சம் தடுமாறிவிடுவார்கள். அந்த அளவிற்குப் பூச்செடிகளும் இரும்பு கம்பிகளில் வேலிகளில் என்று ஊடுருவி பரவிய கொடிகளும் தனது இருப்பைப் பலப்படுத்தி வைத்திருந்தன.

சிறுவயதிலிருந்து தாவரங்கள் அடர்ந்த சூழலில் வாழ்ந்ததால், அந்த வாழ்தலில் கிடைத்த அனுபவத்துடன் இயற்கையின் மேலான பரிவு நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துக் கொண்டிருந்தது. அன்மையில் பார்த்த the happening என்ற திரைப்படம் தாவரங்கள் மீதான அக்கறையையும் அன்பையும் சிறிதளவு அசைத்துப் பார்த்துவிட்டது என்றே கூறவேண்டும். வெறும் திரைப்படம்தானே என்று அவ்வளவு எளிதாக அந்தத் திரைப்படத்தில் வெளிப்பட்ட மனித மனநிலைகளை ஒதுக்கிவிட இயலவில்லை.

தாவரங்கள் மனிதர்களின் மீது ஏற்படுத்தும் வன்முறையை மிகவும் முரண்பாடான சூழலில் உலகப் பார்வையை ஈர்க்கும் வகையில் தயாரிக்கப்பட்ட படம்தான் M.Night shyamalan அவர்களின் the happening திரைப்படம். இவரின் பெரும்பாலான படங்களில் நீண்டு கிடக்கும் கதைக்கான களம் இருண்மையைச் சார்ந்ததாகவே இருக்கின்றன. சில படங்களில் மிகவும் ஆழமான குறியீடுகளை இருண்மை பாணியில் சொல்ல முயற்சித்ததால் சாமன்ய இரசிகர்களுக்குக் கதைக்கான மூலக் கரு விளங்காமலே போய்விடுகிறது. இருந்தபோதும் the happening திரைப்படம் கொண்டு வரும் செய்தி தாவரப் பிரியர்களுக்கும் இயற்கையைச் சுரண்டும் ஏகாத்திபத்திய வளர்ச்சி நிறுவனங்களுக்கும் பெரிய மிரட்டலையே ஏற்படுத்தியுள்ளது.

நாம் புறக்கணிக்க முயலும் ஒன்று நம் வளர்ச்சிக்காகக் கொன்று குவிக்கப்படும் ஒன்று இந்தப் பூமியிலிருந்து நம்மை அப்புறப்படுத்த காற்று வழி மரணமாக வருவதை மிகவும் அபூர்வமாக இந்தப் படத்தில் M.Night Shyamalan பதிவுச் செய்துள்ளார். நீயு யோர்க்கிலுள்ள சென்ரல் பார்க்(central Park) எனும் ஒரு பூங்காவில் நடமாடிக் கொண்டிருக்கும் மனிதர்களின் இருப்பு திடீரென்று இயக்கம் இழந்து சிலையாகிறது. மரத்தின் அடியிலுள்ள இருக்கையில் அமர்ந்திருக்கும் இரு பெண்களின் உரையாடல் தடைப்படுகிறது. பக்கத்தில் அமர்ந்திருக்கும் பெண் ஏதேதோ உலறுகிறாள், பிறகு சுயமிழந்து தலையிலுள்ள பின்னை உருவி கழுத்தில் சொருகிக் கொள்கிறாள். அதன் பிறகு சிலையாகிய மற்றவர்களின் மனநிலையும் அதேபோல் பாதிக்கப்பட்டு உள்ளார்ந்த நிலையில் அவர்களுக்குள் பெரிய பிரளயம் ஏற்பட்டு சொந்தமாகத் தற்கொலை செய்து கொள்கிறார்கள். தன்னைக் காயப்படுத்திக் கொள்ள துடிக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு உடலாக மண்ணில் சாய்கின்றன. அடுத்து வரும் காட்சியில் உயரமான கட்டடத்திலிருந்து ஒவ்வொருவராகக் குதிக்கிறார்கள். கீழே விழுந்து சிதறும் அவர்களின் உடல்கள் திடீர் பீதியையும் குழப்பத்தையும் ஏற்படுத்துகின்றன.

முதலில் இது தீவிரவாதிகளால் தொடுக்கப்படும் இராசயண வெடிக்குண்டு (airbomp chemical toxin) எனக் கருதப்பட்டாலும் படத்தின் நடுப்பாகத்தில் இது தாவரங்கள் வெளிப்படுத்தும் ஒருவகையான chemical response என்று வரையறுக்கப்படுகிறது. எங்கெல்லாம் மனிதக் கூட்டங்கள் நிரம்பி வழிகின்றனவோ அங்குதான் முதலில் இந்தக் காற்று பரவி முதலில் அவர்களின் பேச்சில் குழப்பத்தை ஏற்படுத்துகிறது(confuse of speak) பிறகு அவர்களின் கவனம் நிலை தப்புகிறது(lost direction) இறுதியாக அவர்கள் மன ரீதியில் பலவீனப்படுத்தப்பட்டு தம்மைத் தாமே அழித்துக் கொள்கிறார்கள். சாலையில் போய்க் கொண்டிருக்கும் கார்கள் நின்று விடுகிறது. அதிலிருந்து வெளியேறும் ஒவ்வொருவரும் துப்பாக்கியால் சுட்டுக் கொள்வதும் கண்ணாடியில் மோதி முகத்தைச் சிதைத்துக் கொள்வதும் என தற்கொலைகள் வினோதமாக நிகழ்கின்றன.

அந்தத் தாவரங்களின் தீயக் காற்று பரவும் நகரங்கள் அடையாளம் காணப்படுவதால் ஒருசிலர் அங்கிருந்து கிளம்பி வேறு திசையை நோக்கிப் புறப்படுகிறார்கள். அந்தக் குழுவில் இந்தப் படத்தின் கதாநாயகனான mark wahlberg (அறிவியல் ஆசிரியர்) அவனுடைய மனைவியும் நண்பனின் பிள்ளையும் இடம் பெறுகிறார்கள். அந்தக் குழுவில் இவர்கள் மட்டுமே கடைசியில் உயிர் தப்பிக்கிறார்கள். முழுக் கூட்டமாக நகர்வதால் அந்த விஷக் காற்று நம்மை தாக்கிவிடுகிறது என்பதால் இரண்டு குழுக்களாகப் பிரிந்து ஓடுகிறார்கள். மனித நடமாட்டம் அதிகமில்லாத சூழலில் மட்டுமே தன்னைத் தற்காத்துக் கொள்ள முடியும் என்ற புரிதலில் ஆளுக்கொரு திசையில் மறைகிறார்கள்.

அந்தக் காற்று தாக்கிய மறுகணமே துப்பாகியால் அவர்கள் சுட்டுக் கொண்டு இறப்பதை வெறும் ஒலியினூடாகச் சில இடங்களில் காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அங்கிருந்து தப்பிக்கும் கதாநாயகனும் அவனது காதலியும் ஒரு வயதான பெண்ணின் வீட்டில் அடைக்களம் பெறுகிறார்கள். பிந்தைய காட்சியில் அந்த வயதான பெண்ணும் தாவரங்களின் விஷக் காற்றால் பாதிக்கப்பட்டு தன் வீட்டுக் கண்ணாடிகளிலே மோதிக் கொண்டு இறப்பது பெரும் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்துகின்றது.

பின்னனியில் நீண்ட சோகத்தின் குறியீடாக ஒலிக்கும் வைலின் இசையுடன் தொடங்குகிற படம் அடுத்து வருக் காட்சிகளில், மனிதர்களைத் துரத்திக் அவர்களின் மூளையின் செயலைத்தளங்களை சேதமாக்கி மூளையின் முக்கியச் செயலாக்கமான பிறப் பாகங்களுக்கு தகவல் அனுப்புவதை தடைச்செய்வதாகக் கதை நீள்கிறது. விழிப்பு நிலை இழந்து தன்னைக் காயப்படுத்திக் கொண்டு (self damaging)மனிதர்கள் இறக்கிறார்கள்.

கதைக்கான களம் பூங்காவில் தொடங்கி பிறகு சிறு நகரத்தில் நுழைந்து சாலை வழியாகப் பயணிக்கின்றது. சிறு நகரத்தில் இருப்பவர்கள் விஷக் காற்று பாதிக்கப்படாத இடங்களை

நோக்கி ஓடுகிறார்கள். செல்லும் வழியில் மரங்களில் மனிதர்கள் தூக்கிலிட்டு சாலைகள்தோறும் தொங்கிக் கிடக்கும் காட்சி தற்கொலையின் உச்சக்கட்டத்தைக் காட்டுகிறது.

இயற்கைக்கு மனிதன் ஏற்படுத்தும் அழிவை ஒரு காலக்கட்டம்வரை ஏற்றுக் கொள்ளும் இயற்கை திடீரென்று இரசாயண பகிர்வு வழியாக மனித அழிவை ஏற்படுத்தி தம்மைப் பாதுகாத்துக் கொள்வதைப் போல படமாக்கப்பட்டிருக்கும் இந்தத் திரைப்படத்தினூடாக தாவரங்களும் செடிக் கொடிகளும் தம்முடைய எதிர்ப்பு சக்தியை இருந்த இடத்திலேயே இப்படியான இராசயண வெளிப்பாடுகள் மூலம்தான் தெரிவிக்கிறது என்பதும் சொல்லப்பட்டுள்ளது. The happening திரைப்படத்தை நிகழ்வு சார்ந்த எச்சரிக்கையாகவே அணுக முடிகிறது. இது ஒருவகை தீர்க்கத்தரிசின முறையில் உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் கோட்பாடாகவும் இருக்கலாம்.

இதன் மூலம் இரண்டு மனநிலைகளை உணர முடிகிறது. ஒன்று இயற்கையின் அழிவில் நமக்கெல்லாம் பங்கு இருப்பதால் இனியும் கவனமாகச் செயல்பட வேண்டும் என்பதும் மற்றொன்று வீட்டைச் சுற்றியுள்ள தாவரங்களைப் பார்க்கும்போது அவையுடன் நட்பு பாராட்டி நம்மைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதும். எங்காவது நகர மேண்மைக்காக அழிக்கப்படும் மரங்களைப் பார்க்கும்போது அது வெறும் நிகழ்வாகத் தெரிவதில்லை. ஒருநாள் the happening நிகழும் என்பதற்கான எதிர்கால குறியீடாகத்தான் அர்த்தப்படுத்திக் கொள்ள முடிகிறது. இயற்கையின் நாவு வெகுத் தொலைவில் இல்லை.

நன்றி: யுகமாயினி 2009 இதழில் பிரசுரமானது.

ஆக்கம் : கே.பாலமுருகன்

சுங்கைப்பட்டாணி, மலேசியா

சிறுகதை: மூனாம் நம்பர் அறை எங்க இருக்கு?

தாத்தாவிடம் சொல்லிக்கொள்ளாமல் வந்திருக்கக்கூடாதுதான். என்ன செய்வது? பின்வாசல் கதவைச் சத்தமில்லாமல் திறந்து மூடும்போது தாத்தாவின் முகம் ஒரு பூச்சாண்டியைப் போல விரிந்து எழ, ஒரு சிறு தடுமாற்றம். எப்படியோ அவருக்குத் தெரியாமல் பள்ளிக்கு வந்தாயிற்று. 10 நிமிடம் நடந்தால் தாத்தா பள்ளியை வந்தடைந்துவிடும் அளவிற்குப் பள்ளியின் நெருக்கம் மேலும் பயமுறுத்தியது. தாத்தா இன்று காலையிலேயே குடித்திருந்தார்.

“டெய் உங்கப்பன் மவனே!” எனக் கத்திக் கொண்டே தாத்தா பள்ளியின் வாசல்வரை வந்து நின்றுவிட்டால், அன்று நான் தொலைந்துவிடுவது நிச்சயம். குறிப்பாக என் வகுப்பில் பயிலும் குமரனும் தர்மேந்திரனும் அடுத்த ஒரு வாரத்திற்கு என்னைப் பற்றி அரட்டையடிக்க கிளம்பிவிடுவார்கள்.

வழக்கமாகச் சொல்வது போல “குடிக்கார தாத்தா பெத்த மவனே” என்பார்கள். என்னை என் தாத்தா பெற்றெடுக்கவில்லை எனச் சொன்னாலும் நம்பமாட்டார்கள். தாத்தாவுடன் இருக்கும் ஒரு காரணத்திற்காக தாத்தா வெளியில் வாங்கிக் கட்டிக் கொண்டு வரும் அவப்பெயர்களில் எனக்கும் சிறிய பங்குக் கிடைத்துவிடுவது உறுதி. உயரமான தோற்றம், மெலிந்துபோன உடல், நரைத்துப் போன மயிர். தடிப்பான மீசை. ஏறக்குறைய தமிழ் சினிமாவின் வில்லன் போலத்தான் இருப்பார். அமைதியாகப் பேசுவதோ அல்லது மலாய்மொழி கலக்காமல் பேசுவதோ தாத்தாவிற்குக் கைவராது.

போட்டிக்கு வந்திருக்கும் அனைத்து மாணவர்களையும் அழைத்தார்கள். இன்னும் சிறிது நேரத்தில் இலக்கியப் போட்டிகள் துவங்கப்படவுள்ளது. கவிதை ஒப்புவிக்கும் போட்டிக்காகப் பாரதியார் கவிதை ஒன்றைத் தேர்வு செய்து பயிற்சியும் எடுத்துவிட்டு, இன்று எப்படியாவது வெற்றியடைய வேண்டும் என்கிற ஆர்வத்துடன் நின்றிருந்தேன்.

“டெ. கவிதையும் வேணாம் ஒரு மண்ணும் வேணாம். இன்னிக்குத்தான் சுக்குள் நாள் இல்லையே, எவன் வைக்கறான் உனக்குப் போட்டி?”

“தாத்தா. . இந்த மாதிரி போட்டிலாம் சனிக்கிழமைத்தான் வைப்பாங்க. பிளிஸ் தாத்தா. ஒரு வாட்டி போய்ட்டு வந்துர்றேன்”

“அடி. . பிஞ்சிரும். ஒழுங்க வீட்டுலெ இரு. அப்பறம் இன்னிக்கு வேற உனக்கு காசு தரனும். காசா முளைக்குது இங்க?”

தாத்தா காலையிலேயே கத்திவிட்டு மீண்டும் படுத்து தூங்கிவிட்டார். அணிந்திருந்த பள்ளிச்சீருடையுடன் கையில் வைத்திருந்த பாரதியார் கவிதையும், இன்னும் விடியாத வெளி இருளும் மங்கிக் கொண்டிருந்தது. தப்பித்தோம் பிழைத்தோம் என யாரிடமும் சொல்லாமல் ஓடி வருவது மிரட்டலாக இருந்தது. யாரோ பின்னால் துரத்திக் கொண்டு வருவது போன்ற பிரமையில் இதயம் படபடக்க பள்ளிக்கு வந்து சேர்ந்தேன்.

“கவிதை ஒப்புவித்தல், மூன்றாவது அறைக்குச் செல்லலாம்”

ஞாபகம் திரும்பியதும் நான் நின்றிருந்த மாணவர் வரிசை மெல்ல நகர்ந்தது. தூரத்தில் தாத்தா பள்ளியின் வெளிவாசல் கதவைத் திறந்துகொண்டு வருவதும் தெரிந்தது. பகீரென்றிருந்தது. கால்களும் கைகளும் நடுங்கத் துவங்கின. வரிசையிலிருந்த மாணவர்களின் பின்னால் ஒளிந்துகொண்டே படி ஏறிவிட்டேன். தாத்தா கட்டாயம் யாரிடமாவது என்னைப் பற்றி விசாரிப்பார். அல்லது ஏதாவது கெட்ட வார்த்தையில் திட்டிக் கொண்டு என்னைத் தேடி அலைவார், அல்லது தலைமை ஆசிரியரைப் பார்த்து அவமரியாதையாகப் பேசுவார். ஏதாவது ஒன்று நடந்தாலும் என்னை அவர் தரதரவென பள்ளியிலிருந்து வெளியிலுள்ள சாலைக்கு இழுத்துக் கொண்டு போவது உறுதியாகிவிடும். போட்டிக்கு வந்திருக்கும் வேறு பள்ளி மாணவர்களுக்கும் என்னைப் பற்றி தெரிந்துவிட்டால்?

மூன்றாவது மாடியை அடைந்ததும், கீழே எக்கிப் பார்த்தேன். தாத்தா கோபு வாத்தியாருடன் பேசிக் கொண்டிருந்தார், கட்டாயம் என்னைத் தேடி வருவார் என உறுதியாகிவிட்டது. கவிதை ஒப்புவிக்கும் போட்டியும் அதன் போட்டியாளர்களும் என்னைவிட்டுத் தூரமாக விலகிச் செல்வது போல ஆகிவிட்டது. எனக்குப் பிடித்ததைச் என்னால் செய்ய முடியாதா? கையில் வைத்திருந்த பாரதியார் கவிதையை ஒருமுறை உற்றுப் பார்த்தேன். அதன் சொற்கள் இடம் மாறி நகர்வது போல தோன்றியது. மீண்டும் கீழே எக்கிப் பார்த்தேன். தாத்தா படிக்கு அருகில் வந்து நின்றிருந்தார். பாக்கேட்டில் எதையோ தேடிக் கொண்டிருந்துவிட்டு மீண்டும் அருகில் யாரோ ஒருவரை அழைத்து எதையோ கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்.

“மூனாம் நம்பர் ரூம்பூ எங்க இருக்கு?” எனத் தாத்தா கட்டாயம் கேட்டிருப்பார். அந்த நபர் கையை மேலே உயர்த்தி இந்த மூன்றாவது அறைக்கு வரும் வழியைக் காட்டியிருக்கக்கூடும். இன்னும் 5 நிமிடத்தில் தாத்தா இங்கு வந்து என்னை அடித்து இழுத்துக் கொண்டு போகும்போது, “பொய் சொல்லிட்டு வீட்டுலேந்து ஒடியாந்துட்டியா” எனச் சொல்வார். அப்பொழுது எல்லோருக்கும் தெரிந்துவிடும் நான் பொய்க்காரன் என. இங்கிருந்து ஓடிவிடலாம் எனவும் தோன்றியது. போட்டிக்கான முதல் நபரைக் கவிதையை ஒப்புவிக்க அழைத்தார்கள். நான் மூன்றாவது போட்டியாளர். ஒருவேளை தாத்தா கொஞ்சம் தாமதமாக இந்த மூன்றாவது அறையைக் கண்டுபிடிக்க நேர்ந்தாலும், எனது கவிதையை ஒப்புவித்து முடித்துவிடுவேன்.

மீண்டும் அறைக்கு வெளியே தலையை நீட்டி பார்த்தேன். மூன்றாவது மாடியின் வரந்தா கோடியில் தாத்தா ஒவ்வொரு அறையாகப் பார்த்துக் கொண்டே வந்தார். எனக்கு வயிறு வலிப்பது போல் இருந்தது. கைகளின் நடுக்கம் அதிகரித்திருந்தது. மனதை எப்படித் திடப்படுத்துவது எனக்கூட தெரியவில்லை. கையில் வைத்திருந்த பாரதியார் கவிதை இனி பயன்படாது என்கிற முடிவுக்கு வந்துவிட்டேன். அதை எடுத்து சுருட்டி பாக்கெட்டில் வைத்துவிட்டேன். தாத்தா மூன்றாவது அறையின் வாசலில் வந்து நின்றார்.

“சுகுமாறன் இருக்கானா?” கவிதை ஒப்புவிக்கும் போட்டியை நடத்திக் கொண்டிருப்பவரைப் பார்த்து தாத்தா சத்தமாகக் கேட்டார். எனக்குப் பாதி உயிர் போய்விட்டது. வீட்டிலிருந்து ஓடிவரும் போது பின்வாசல் கதவை அடைக்க மறந்தது இப்பொழுது ஞாபகத்திற்கு வந்தது.

“சுகுமாறன் யாரு?”

எழுந்து நின்றேன். தாத்தா கையைக் காட்டி வெளியில் அழைத்தார். பயத்துடன் வெளியில் போய் நின்றேன். அறையில் இருந்த எல்லோரும் என்னையும் தாத்தாவையும் பார்த்தார்கள். தாத்தா அருகில் நெருங்கி வருவதைப் பார்த்ததும் அநேகமாக இங்கு ஒரு குட்டி யுத்தம் நிகழப் போவதை எல்லோரும் வேடிக்கைப் பார்த்துச் சிரிக்கப் போகிறார்கள் எனத் தீர்மானித்துவிட்டேன். புறமுதுகைக் காட்டியவாறு திரும்பினேன். தாத்தா என் கையை இழுத்துப் பிடித்தார்.

“டெ! வந்துட்டெ சரி. . காசு வாங்கனயா? என்னத்தெ சாப்டுவெ? இந்தா பிடி 1 வெள்ளி இருக்கு. வச்சிக்க” எனக் கூறிவிட்டு தாத்தா மீண்டும் நடக்கத் துவங்கினார்.

ஆக்கம்: கே.பாலமுருகன்

சுங்கைப்பட்டாணி, மலேசியா

சினிமா விமர்சனம்: நான் என் கடவுளிடமிருந்து கற்றுக் கொண்ட முதல் சொல் தண்ணீர் - Black

எப்பொழுது நான் எனது முதல் சொல்லைக் கற்றுக் கொண்டிருப்பேன்? நான் எழுதிய முதல் எழுத்து என்னவாக இருக்கும்? யார் என் கையைப் பிடித்து எழுத வைத்திருப்பார்? நான் எனக்கான முதல் சொல்லையோ அல்லது எழுத்தையோ கற்றுக் கொண்ட பிறகு எப்படியெல்லாம் அதைக் கொண்டாடியிருப்பேன்? குறைந்தது அம்மாவிடமோ அல்லது அப்பாவிடமோ அதைச் சொல்லி மகிழ்ந்திருக்கக்கூடும்?

மிசேல் தனது 40 வருடப் போராட்டத்திற்குப் பிறகு இறுதியில் ஒரு கலைப்பிரிவில் பட்டத்தாரியாக வெற்றிப் பெறுகிறாள். பிறப்பிலேயே கண் தெரியாத காது கேளாத மிசேல் பட்டமளிப்பு விழாவில் மேடையில் பேசுவதற்கு அழைக்கப்படுகிறாள். உடல் மொழியால் அவள் அங்கிருக்கும் பட்டதாரிகளுக்குச் சொல்வதை அவளுடைய அம்மா மொழிப்பெயர்த்துக் கூறுகிறாள்.

மிசேல் எனும் அந்தப் பெண் உதிர்க்கும் ஒவ்வொரு வார்த்தைகளையும் எனக்கு முதல் சொல்லைக் கற்றுக் கொடுத்த எனது ஆசிரியர்களுக்கு நன்றியுடன் சமர்ப்பிக்கின்றேன். அந்த ஆசிரியர் என் அம்மாவாக இருக்கலாம் அல்லது என் அக்காவாக இருக்கலாம் அல்லது ஆரம்பப்பள்ளி ஆசிரியராகவும் இருக்கலாம். பெயரும் அடையாளமும் மறந்துபோன அந்த ஆசிரியர் எனக்குச் சொற்களையும் அந்தச் சொற்களின் வழி இந்த உலகத்தையும் அறிமுகப்படுத்தியிருக்கிறார்.

மிசேல் வெளிச்சமான இந்த உலகத்தின் முன் தன்னுடைய 40 வருட இருளிலிருந்து எடுத்து சமர்ப்பிக்கும் வரிகள் இவைதான்:

“சின்ன வயசுலேந்து நான் எதையாவது தேடிக்கிட்டேதான் இருப்பேன். என் விரல்கள் எதையாவது தொட்டு தேடிக்கிட்டே இருக்கும். ஆனால், கடைசிலெ வெறும் இருட்டு மட்டும்தான் மிஞ்சும். ஒருநாள் என் அம்மா என்னை அந்நியமான ஒரு ஆளுகிட்ட ஒப்படைச்சாங்க. அவர் எல்லோரையும் விட வித்தியாசமானவரா இருந்தாரு. அவர் ஒரு மந்திரவாதி. பல வருட முயற்சிகளில் அவர் என்னை என்னுடைய இருட்டிலிருந்து வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு வந்தார். கடவுள் என வந்துவிட்டால் எல்லோரும் குருடுதான். இங்குள்ள யாரும் கடவுளைப் பார்த்திருக்க மாட்டீங்க, அவரு பேசுவதைக் கேட்டிருக்கவும் மாட்டீங்க. ஆனால் நான் அப்படி இல்லை. நான் கடவுளைத் தொட்டுப் பார்த்தேன். அவரை உணர்ந்தேன். அவர் இருப்பதை என்னால உணர முடிந்தது. I have felt his presence. நான் அந்தக் கடவுளை “டீச்சர்” என அழைத்தேன். I call him tee. . (teacher) என்னைப் பொருத்தவரை எல்லாமே இருட்டுதான். ஆனால் என் ஆசிரியர் இருளின் புதிய அர்த்தத்தைக் கற்றுக் கொடுத்தார். கருப்பு என்பது வெறும் இருள் மட்டும் அல்ல, It is the colour of achievement. The colour of knowledge. The colour of graduation robe ”

மீசேலை அவளது வன்மையான இருளிலிருந்து காப்பற்றுவதற்கு அவளுடைய பெற்றோர்கள் தீர்மானித்துப் பல முயற்சிகளையும் செய்து பார்க்கிறார்கள். அவர்களின் இறுதி நம்பிக்கையாக அவளுக்குப் புதிய ஆசிரியராக மிசேலின் 8ஆவது வயதில் வந்து சேர்கிறார் அமித்தாப். ஏற்கனவே கண் தெரியாத காது கேளாத மாணவர்கள் பயிலும் பள்ளியில் ஆசிரியராகப் பணியாற்றிய அனுபவம் அவருக்குண்டு. முன்பொரு சமயம் அவருடைய அணுகுமுறையின் மீது நம்பிக்கை இல்லாத காரணத்தினாலும் அவருடைய குடிப் பழக்கத்தினாலும் அங்கிருந்து அந்தப் பள்ளிலிருந்து அமித்தாப் வெளியேற்றப்படுகிறார். இதைப் பற்றி அமிதாப் விவரிக்கும்போது, ‘என்னுடைய கண் தெரியாத காது கேளாத மாணவர்கள் நான் அவர்களிடமிருந்து நீங்கும்போது என்னை வழியனுப்பும் வகையில் வேறு திசையைப் பார்த்து கையசைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள், ஆனால் நான் அவர்களிடமிருந்து பிரிந்து வந்தது வேறு திசை, இதைவிட கொடுமை ஒரு ஆசிரியருக்கு நேர்ந்துவிடுமா?’ என கண்ணீர் மல்க உண்மையான ஒரு ஆசிரியரின் சோகத்தை வெளிப்படுத்துகிறார். அதுவும் இத்தகையதொரு குழந்தைகள்/மாணவர்கள் எப்பொழுதும் வித்தியாசமான கடவுளின் படைப்பு எனவே அமித்தாப் அடையாளப்படுத்துகிறார்.

அமித்தாப் மிசேலை அசாதரண படைப்பாகக் கருதி அவளை அவளுடைய இருண்மையான வன்முறைமிக்க உலகிலிருந்து வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு வருவதற்கு வித்தியாசமான உத்திகளைக் கையாளுகிறார். இருவருக்கும் மத்தியில் நடக்கும் போராட்டத்தைப் பார்க்கும்போது வார்த்தைகளும் வர்ணங்களுமற்ற இருளுக்கும் எல்லாம் நேர்த்திகளுமுடைய வெளிச்சத்திற்கும் நிகழும் வாழ்வு குறித்த தர்க்கம் போல புரிந்துகொள்ளக்கூடும். அவளுடைய எட்டாவது வயதில் அவள் உலகம் வெறும் இருளால் நிரம்பியிருக்கிறது. அவளிடம் பேசுவதற்கும் பிறரிடம் பகிர்ந்துகொள்வதற்கும் வெறும் ஒலியும் வன்முறையும்தான் மீந்திருக்கிறது. உணவு சாப்பிடுவது தொடங்கி, அறையில் கண்ணாடி பொருள்களைத் தூக்கி வீசி உடைப்பது முதல் எல்லாவற்றிலும் ஒரு கொடூரத்தையும் அழுகையையும்தான் சுமந்து கொண்டிருக்கிறாள் மீசேல்.

அமித்தாப் அவளுக்கு ஏதாவது ஒரு மாயம் நடக்கக்கூடும் எனவும் அந்தக் கணத்தில் அவள் அவளுடைய இருளிலிருந்து முதல் வெளிச்சத்தை அடைவாள் எனவும் மிகவும் தீர்க்கமாக நம்பிக்கை கொண்டு அவளுக்கான பயிற்சிகளைத் தொடங்குகிறார். முதலில் உணவைக் கரண்டியால் அமைதியாக நாற்காலியில் அமர்ந்து சாப்பிடுவதை அவளுக்குக் கற்றுக் கொடுக்கிறார். அவளோ மிகவும் வன்மையாகப் பிறர் சாப்பிடும் தட்டிலிருந்து உணவை அள்ளி அல்லது பறித்து அதை வாயில் அப்பிக் கொள்கிறாள். அவளுடைய நடத்தைகளை வன்மையிலிருந்து நிதானத்திற்குக் கொண்டு வர, அவளைச் சுற்றியுள்ள உலகத்தை உணர்ந்து கொள்ள, மெல்ல மெல்ல அமிதாப் பலவிதமான பயிற்றுமுறைகளைக் கையாளுகிறார்.

. மிசேலால் எந்தவித ஒலியையும் எழுப்ப இயலாததால், அவள் இருக்கும் இடத்தை அறிந்து கொள்வதற்காக அவளது உடலில் மணியைக் கட்டி வைத்திருப்பார்கள். அவள் எங்கிருந்தாலும் அவள் உடல் அசைவிற்கேற்ப ஒலியை எழுப்பும் மணியை வைத்து அவளின் இருப்பை அடையாளம் கண்டு கொள்வார்கள். இது அந்த வீட்டிலிருப்பவர்களின் வசதிக்காக மிசேலின் உடலில் தொங்கவிடப்பட்டுருக்கிறது. இதைப் பார்த்த அமிதாப் நீங்கள் வளர்ப்பது குழைந்தையை மிருகத்தை அல்ல என அவளை அதிலிருந்து மீட்கிறார். அந்த மணியைக் கழற்றி தூக்கி எறிந்துவிடுகிறார். அமிதாப்பின் வித்தியாசமான பயிற்சிகளைக் கண்டு அவளது பெற்றோர்கள் வெறுப்படைகிறார்கள். அமிதாப் ஒரு குடிகாரன் என்பதால் அவரது ஆளுமை சந்தேகிக்கப்படுகிறது. மிசேலை வன்மையாக கொடூரமான முறையில் எதிர்க்கொள்வதாக அவளது பெற்றோர் குற்றம் சுமத்துவதையும் பொருட்படுத்தாமல் மிசேலை அவளது அடர்ந்த இருளிலிருந்து மீட்பதற்காகப் போராடுகிறார் அமிதாப்.

மிசேலுக்கு ஆசிரியராக வந்த இரண்டாவது நாளிலேயே மிசேலின் தந்தை அமிதாப்பின் சேவையை விரும்பாமல் அவரை அங்கிருந்து மறுநாள் திரும்பிவிடும்படி கூறிவிட்டு 20 நாட்கள் வேலையாக வெளிமாநிலம் சென்று விடுகிறார். ஆனால் அமிதாப் அந்தச் சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு மிசேலின் அம்மாவைச் சமாதானம் செய்து, 20 நாளில் மிசேலின் வாழ்வில் ஏதாவது ஒரு சிறு மாற்றத்தையாவது உருவாக்குவேன் எனக் களத்தில் இறங்குகிறார் அமிதாப். ஆகையால் அவருக்கு இருக்கும் கடைசி சந்தர்ப்பம் அந்த 20 நாட்கள் மட்டுமே. முதலில் மிசேலின் தந்தையின் படிக்கும் அறையை மாற்றம் செய்து மிசேலை அங்குக் கொண்டு வருகிறார் அமிதாப். ஒரு புது இடத்திற்கு வந்திருப்பதை மிசேல் உணர வேண்டும் மேலும் தன் அம்மாவின் வாசம் படாத ஒரு வெளிக்குள் அவள் இருக்க வேண்டும் என ஏற்பாடுகளைச் செய்து அவரது பயிற்சிகளை தொடங்குகிறார்.

பார்வையற்ற குழந்தைகளின் உலகத்தைப் புரிந்துகொள்வதில் அமிதாப் வேறொரு மனவெளியைக் கொண்டுருக்கிறார். அவர்களிடமிருந்து வெளிச்சம் பிடுங்கப்பட்டுருக்கிறது. பிடுங்கப்பட்ட அந்த வெளிச்சம் சிறுக சிறுக இறந்துகொண்டிருக்கிறது என அவர் நம்புகிறார். “the light is dying”. வெளிச்சம் பறிக்கப்பட்ட அந்தக் குழந்தைகளிடம் மீண்டும் அவர்களுக்கான வெளிச்சத்தை மந்திரம் போல கொடுக்க வேண்டும் எனவும் நினைக்கிறார்.

மிசேல் இருளில் தொலைந்து போனவள், அவளுக்குச் சொற்களால் ஆன சிறகுகளை வரமாகக் கொடுப்பேன். வெளிச்சத்தை நோக்கி பறப்பதற்குக் கற்றுக் கொடுப்பேன் எனத் தீவிரமாக அவளை மீட்டெடுப்பதில் அமிதாப் காட்டும் அக்கறையும் அன்பும் கவனிப்பும் மெய்சிலிர்க்கச் செய்கிறது. அது அடர்ந்த ஓர் இருளுக்குள்ளிருந்து வெளிச்சம் என்கிற முதல் புள்ளியை இட்டு நிரப்பும் அசாத்தியமான முயற்சி எனக்கூட சொல்லலாம்.

“கடவுளால் அரைகுறையாக விடப்பட்ட நான் என் ஆசிரியரால் முழுமைப் பெற்று எனக்கான வாழ்வை அடைகிறேன்” என மிசேல் தன் சுயசரிதையை எழுதும் போது குறிப்பிடுவது மிக முக்கியமான வரிகளாகும். உலகத்தில் இத்தகையதொரு இருளில் விடப்படும் குழந்தைகளுக்கென அவர்களின் உலகத்தை வர்ணங்களால் தீட்டக்கூடிய அன்பின் விரல்கள் படைக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். அமிதாப் போல அவர்களின் மீது அக்கறை கொண்டு ஒலியும் ஒளியும் இல்லாத அவர்களின் வெளியில் தனது முதல் வர்ணத்தை அள்ளி வீசக்கூடிய கரங்கள் வேண்டும். அப்படியொரு அருமையான கதைப்பாத்திரத்தில்தான் அமிதாப் நடித்திருக்கிறார். படம் முழுக்க காது கேளாத கண் தெரியாத மாணவர்களுக்குரிய ஆசிரியராக தனது உடல் மொழியாலும் முகப்பாவனைகளாலும் வாழ்ந்திருக்கிறார். இத்துனைப் பிரமாண்டமான ஓர் அசல் வெளிப்பாட்டை இந்திய சினிமா உலகில் வேறு யாராலும் தர இயலுமா என வியக்கும் அளவிற்கு அமிதாப்பும் ராணி முக்கர்ஜியும் படம் முழுக்க நிறைந்திருக்கிறார்கள்.

அமிதாபிற்கு இருந்த அந்த 20 நாள் முடிவடைந்து அவர் புறப்படுவதற்குத் தயாராகுகிறார். இருந்தபோதும் மிசேலினின் வெளிச்சத்தை அவளிடம் கொடுக்க வேண்டும் என்கிற பிடிமானம் அவரிடமிருந்து நீங்குவதாக இல்லை. மிசேலைத் தூக்கிக் கொண்டு போய் குளத்தில் போடுகிறார். அவளுக்கு தண்ணீர் என்றால் நடுக்கம். தண்ணீருக்குள் விழுந்த பிறகு அவள் அதை உணர்கிறாள். முதன் முதலாக தண்ணீர் மீதான பயம் நீங்கி, அதை முழுவதுமாக உணர்கிறாள். அந்தப் புள்ளியிலிருந்துதான் அவளுடைய அகம் திறந்து தனது முதல் வெளிச்சத்தை அடைகிறது.

அமிதாப் அவளுடைய கையை எடுத்து தன் உதட்டில் வைத்து “water” என உச்சரிக்கிறார். மிசேல் மீண்டும் அமிதாப்பின் கையை எடுத்து அவளது உதட்டில் வைத்து அதே போல கொஞ்சம் தெளிவில்லாமல் தண்ணீர்(water) என உச்சரிக்கிறாள். அவள் கற்றுக் கொள்ளும் முதல் சொல் “தண்ணீர்” ஆகும். அதனை அவள் கொண்டாடுகிறாள். திடல் முழுக்க ஓடி பூக்களையும் புற்களையும் தொட்டு தொட்டு அள்ளி வீசுகிறாள். இதுவரை அவள் அடைந்திருந்தாத பரவசத்தை தன்னிலையை அடைந்து அர்த்தம் கொள்கிறாள். தன்னுடனே இருந்த அந்த இருட்டும் கருப்பும் இப்பொழுது அர்த்தமுள்ளதாக மாறுகிறது. இதைத்தான் அமிதாப் விந்தை எனச் சொல்கிறார்.

இப்படியாக தொடர்ந்து அவளுடைய இருண்ட அகத்தையும் புலனையும் சொற்களாலும் முறையான பார்வையற்ற கல்வி முறையினாலும் வளர்த்தெடுக்கிறார் அமிதாப். அவள் உபயோகப்படுத்தும் பொருள்களுக்கும், அவள் தொட்டுணரும் பொருள்களுக்கும், அவளைச் சுற்றி இருக்கும் அனைத்திற்கும் பெயர் இருப்பதையும் அர்த்தம் இருப்பதையும் அவளுக்குப் புரிய வைக்கிறார். தன்னால் பார்க்க முடியாத ஒன்றின் பெயரையும் அர்த்தத்தையும் அறிந்து கொள்ளும்போது உலகம் அவளை நெருங்கி வருகிறது. அவளுடைய இருத்தல் பயன்மிக்கதாக மாற்றப்படுகிறது. இறுதியாக எல்லோரும் பயிலும் பல்கலைக்கழகத்திலேயே படிப்பதற்கு மிசேலுக்கு நேர்காணல் பரிசோதனைகளுக்குப் பிறகு வாய்ப்பு வழங்கப்படுகிறது. 40 வருட முயற்சிகளுக்குப் பிறகு பற்பல தோல்விகளைத் தழுவி சோர்வடைந்து உற்சாகம் கொண்டு மீண்டும் மீண்டும் உழைத்து கடைசியாக அவள் பட்டதாரியாக ஆகிறாள்.

ஆனாலும் அவளுடைய உலகத்தில் வெளிச்சத்தைப் பாய்ச்சுவதற்காக தனது ஆயுள் முழுவதையும் தியாகம் செய்த மிசேலின் ஆசிரியர் அமிதாப் மெல்ல மெல்ல முதுமையை அடைந்து தன் சுயநினைவுகளை இழக்கிறார். அவருடைய உலகம் எல்லாம் நினைவுகளையும் வார்த்தைகளையும் இழந்து காலியாகிறது. வெறும் வன்மையான வெளிச்சம் மட்டுமே அர்த்தமில்லாமல் தேங்கி நிற்கிறது. முன்பொரு சமயத்தில் அவளிடமிருந்து தொலைந்து போகும் அமிதாப் மீண்டும் ஓர் பூங்காவில் கண்டுப்பிடிக்கப்படுகிறார். வெறும் உடலுடன் தன்னைப் பற்றிய எந்தச் சிந்தனையும் இல்லாமல் சுற்றி இருப்பவர்களையும் அடையாளம் காண முடியாத நிலையில் மிசேல் அவரை அழைத்துக் கொண்டு போய் அவருடைய நினைவுகளை மீட்பதற்குப் பல முயற்சிகள் செய்து பார்க்கிறாள். தனக்கு இந்த உலகத்தைப் புரிய வைத்த என் ஆசிரியர் என் கடவுள் அவருடைய உலகத்தைத் தொலைத்துவிட்டு நிற்பதைக் கண்டு பெரும் வேதனை அடைகிறாள். அவரிடமிருந்து பெறப்பட்ட அந்த நேர்மையான அன்பும் அக்கறையும் அவளை இயக்கியது போல மிசேலின் அன்பும் அக்கறையும் அவரை மீட்கும் என நம்புகிறாள்.

பட்டமளிப்பு விழா முடிந்ததும் அவரைப் பார்க்க அந்தக் கருப்பு அங்கியை அணிந்துகொண்டு மிசேல் மருத்துவனைக்குப் போகிறாள். அங்கே அமிதாப் சங்கிலியால் கட்டப்பட்டிருப்பதைக் கண்டதும் அதைத் தன் பலத்தைக் கூட்டி அறுத்து எறிகிறாள். இந்த இடத்தில் தன் ஆசிரியடரிமிருந்து பெறப்பட்ட மனிதர்களை மனிதத்தன்மையுடன் பார்க்கும் தன்மை மேலோங்கி அன்பை உயர்த்திக் காட்டுகிறது. மிசேலைக் கருப்பு அங்கியில் பார்க்கும் அமிதாப்பின் கண்களிலிருந்து நீர் வழிகிறது. சன்னலைத் திறந்து வெளியே தூறிக் கொண்டிருக்கும் மழைநீரை இருவரும் தொட்டுணர்ந்து “ தண்ணீர்” என்கிறார்கள். படம் நிறைவடைகிறது. இந்தக் கடைசி காட்சிக்காக அமிதாப்பிற்கும் ராணி முக்கர்ஜிக்கும் கட்டாயம் விருதை வழங்கலாம். அத்தகையதொரு உயிர்ப்பான வெளிப்பாடு.

மேலும் படத்தில் மற்றுமொரு முக்கியமான அம்சம் ஒளிப்பதிவாகும். ரவி.கே.சந்திரன் மிசேலின் உலகத்தை அடர்ந்த இருளிலிருந்து மிதமான வெளிச்சத்தை நோக்கி நகர்வதாகக் காட்டி, படம் முழுவதையும் ஓர் அழகான பரிணாமத்திற்குள் கொண்டு வருகிறார். மழை நேரத்தில் வெளியில் பரவும் இருளும், பனி தூவும் வெளியில் அங்குமிங்குமாக ஒட்டிக் கிடக்கும் இருளும், மிசேலின் பெரிய வீட்டில் சுவரிலும் தரையிலும் அவளையொட்டி கரையும் இருளும் என இருளையும் அதனைக் கடந்த இன்னொரு வெளிச்சத்தையும் அற்புதமாகக் கையாண்டுள்ளார். அடுத்ததாக பின்னனி இசை மிசேலின் துயரத்தையும் வளர்ச்சியையும் கொண்டாட்டங்களையும் எந்த ஒப்பனையுமின்றி அசலாகப் படைப்பதற்குப் பெருங்காற்றியுள்ளது என்றே சொல்லலாம்.

அடுத்ததாக இந்தப் படத்தை இயக்கிய சஞ்சய் லீலா உண்மையிலே ஓர் அற்புதமான மனம் கொண்டவர்தான் என நினைக்கத் தோன்றுகிறது. உடல் அங்கவீனம் எனும் மட்டும் அடையாளப்படுத்தக்கூடிய இது போன்ற குழந்தைகளின் இருளையும் அந்த இருளுக்குள் அகப்பட்டுக் கிடக்கும் அவர்களின் துயரத்தையும் கருப்பொருளாகக் கொண்டு அவர்களுக்கு விடுதலையளிப்பதில் ஓர் ஆசிரியருக்கு இருக்கக்கூடிய கடைமையையும் கலை உணர்வுடன் சொல்லி படைத்துக் காட்டியிருக்கிறார். மிசேலின் இருள் அர்த்தமுள்ளவை, மிசேலின் இருள் அறிவால் ஆனவை, மிசேலின் இருள் அற்புதமானவை. 2005-ல் வெளியான இப்படம் 19க்கும் மேற்பட்ட பல இந்திய விருதுகளை வென்றுள்ளது. மேலும் இதே போல நோயால் பாதிக்கப்பட்டு தன் வாழ்வால் உழைப்பால் உயர்ந்த ஹெல்லன் கெல்லர் அவர்களின் சுயச்சரிதையான “The Story of My Life” எனும் புத்தகத்தின் பாதிப்பால் உருவானதுதான் இந்த “பிளாக்” திரைப்படம்.

“மிசேல் தன்னுடைய இருளுக்குள்ளிருந்து பேசிக் கொண்டிருக்கிறாள் அவளுடைய மொழியில், அவளுடைய உலகத்தைப் பற்றி, அவளது இசையைப் பற்றி”

ஆக்கம்: கே.பாலமுருகன்

சுங்கைப்பட்டாணி, malaysia

சிறுகதை: வெள்ளைக்குடையும் இரண்டாவது மழை நாளும்

இரண்டாவது மழை நாளின் ஒரு மதியத்தில்

அன்றும் வெள்ளம் பெருக்கெடுத்து ஓடியது. பெரும்பாலான சீனர்கள் மேட்டுப் பகுதிகளுக்குச் சென்றுவிட்டிருந்தனர். அப்பாவையும் அம்மாவையும் வீட்டின் மேற்கூரைக்கு அடியிலுள்ள சுயமாகக் கட்டி வைத்த வாங்கின் மீது அமர வைத்திருந்தோம். வீட்டை அப்படியே விட்டுச் செல்ல யாருக்கும் மனமில்லை. அக்கா பையனும் நானும் சாமி அறைக்குள் நுழைந்து கொண்டிருந்த நீரை அள்ளி வெளியே வீச வேண்டியிருந்தது. எத்துனை முயன்றாலும் தண்ணீர் சிறு சிறு ஓட்டைகளின் வழி உடைந்து உள்ளே வருவது உறுதியென தெரிந்தும் கைகள் ஓயாமல் இயங்கிக் கொண்டுதானிருந்தது.

“டெ. ஜோனி அடிச்சிக்கிட்டுப் போவப் போது. . கட்டி வச்சிருந்தான்”

அப்பாவால் உயரத்தில் அமர்ந்திருக்க முடியவில்லை. கால்களில் புண், மேலும் நீரிழிவு நோய் இருப்பதால் அவரைத் தண்ணீரில் இறங்க அனுமதிக்க இயலவில்லை. வெறுமனே வீட்டின் தரையில் தண்ணீர் பாய்ந்து ஓடிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தபடி, அவ்வப்போது எதையாவது ஞாபகப்படுத்தி எச்சரித்துக் கொண்டே இருந்தார்.

வீட்டில் அரை இருள் கவ்வியிருந்தது. வெளியில் பெய்து கொண்டிருந்த மழையின் அடர்த்தி கம்பம் முழுவதும் ஒரு வரட்சியையும் அமைதியையும் பரப்பிவிட்டிருந்தது. முன் வாசல் கதவின் மேற்பரப்பை முட்டிக் கொண்டிருந்த நீர் ஓட்டத்தைக் கட்டுப்படுத்த செங்கல்களை முட்டுக் கொடுத்திருந்தேன். அதை அடிக்கடி சரிப்பார்த்து கொள்ளவில்லையென்றால் நீர் ஓட்டம் சட்டென கதவைத் தள்ளிக் கொண்டு குப்பைகளையும் பூரான் பாம்புகளையும் சேர்த்து கட்டி இழுத்துக் கொண்டு உள்ளே வந்துவிடும்.

வீட்டிற்கு வெளியிலுள்ள சாலையில் யாரும் இல்லை. வெறும் தண்ணீர் மட்டும் சலசலத்துக் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. தூரத்தில் யாரோ வெள்ளை குடையைப் பிடித்துக் கொண்டு வருவது தெரிந்தது. மழையின் அடர்ந்த தூரலில் அந்த உருவம் கண்களுக்குச் சரியாகச் சிக்கவில்லை. கண்ணாடியை இறக்கி கூர்ந்து கவனித்தேன். மழைப் பெய்து எங்கள் கம்பத்தில் வெள்ளம் ஏறிவிட்டால் அருகாமையிலுள்ள

குடியிருப்பிலிருந்து அப்பாவிற்குத் தெரிந்த நண்பர்கள் உதவிக்கு வருவதுண்டு. ஒருவேளை கர்ணாவின் அம்மாவாக இருக்கக்கூடும் எனப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். சிறுக சிறுக அந்த உருவம் ஒரு வெள்ளைக் குடையாகவே பெருத்துவிட்டது போல இருந்தது. அருகில் வந்ததும் அது அனுராதாவின் தம்பி சாமியைப் போன்ற உருவம் எனத் தெரிந்துகொள்ள முடிந்தது.

அடர்ந்த மழை நாள் ஓர் ஆபத்திற்குரிய பொழுதாக இருக்கக்கூடும். சட்டென கண்ணாடியை அடைத்துவிட்டு மூச்சிரைக்க அம்மாவும் அப்பாவும் அமர்ந்திருக்கும் வாங்கிற்குக் கீழாகப் போய் நின்று கொண்டேன். உடல் முழுவதும் நடுக்கம் கூடியிருந்தது. பிறர் அதைக் குளிரால் ஏற்பட்டதென நினைக்கக்கூடும். வெளியில் நின்று கொண்டிருப்பது அனுராதாவக்கூட இருக்கலாம். அவளும் அவளுடைய தம்பி சாமியும் பார்க்க ஒரே மாதிரித்தான் இருப்பார்கள். வெறுமைக்கு அடியில் கால்கள் சிக்கியிருந்தன.

குறும்பகுதி 1

அனுராதா குடும்பம் அன்றுதான் கம்பத்திற்குப் புதியதாக வந்திருந்தார்கள். எங்கள் வீட்டிலிருந்து 4 வீடு தள்ளி ஒரு சீனக் கிழவனுடைய வீட்டிற்குப் புதியவர்கள் வரப்போகிறார்கள் என அம்மா சொல்லிக் கேட்டிருந்தேன். சிவப்பு ஆமைக் காரில் அவர்கள் வந்து சேர்ந்த நேரம் கம்பத்தில் அடர்ந்த மழைப் பெய்து கொண்டிருந்தது.

“இதுங்க வரும்போதே மழ பேயுது. எங்க உருப்படறது”

பக்கத்து வீட்டு அம்மாளு அக்கா அம்மாவிடம் கூறியதைக் கேட்க முடிந்தது. நான் ஆர்வத்துடன் அவர்களின் கார் நகர்ந்து செல்வதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அந்தக் காரில் இரு பிள்ளைகள் இருப்பதைப் பார்க்க நேர்ந்த மறுகணத்திலிருந்து கம்பத்தில் புதிய சிறுவர்கள் வந்துவிட்டார்கள் என உள்ளுக்குள் குதுகலமாக இருந்தது.

“டேய். அதுங்ககூடல்லாம் போய் பேசி வெளாண்டுகிட்டு இருக்காதெ. என்னா?”

அந்த அம்மாளு அக்கா கண்களை அகலமாக விரித்து மிரட்டினார். நான் அம்மாவைப் பார்த்தேன். அம்மா ஏதோ முனகிவிட்டு உள்ளே போய்விட்டார். 4 வீடு தள்ளி குடிவந்திருக்கும் அனுராதாவின் குடும்பத்தில் மொத்தம் நான்கு பேர்தான். அவளுடைய அப்பா, அம்மா, அனுராதா, அவளது தம்பி சாமிநாதன். சாமிநாதனுக்கும் எனக்கு ஒரே வயது. அவனுக்கு அப்பொழுதே உடும்பு பிடிப்பதில் திறமை இருந்திருக்கிறது.

அன்று மாலை இலேசான மழைத்தூரல். சாமிநாதன் அவன் அக்காவுடன் எங்கள் வீடுவரை வந்திருந்தான். வெளியில் அவர்கள் ஒரு வெள்ளைக் குடையுடன் நின்றிருப்பதைக் கண்டதும் எனக்கு ஆர்வம் மிகுந்தது. கதைவைத் திறப்பதற்குள் அம்மாளு அக்காவின் தம்பி கணபதி அவர்களுடன் பேசத் தொடங்கியிருந்தான். அநேகமாக அவனுக்கும் அனுராதாவிற்கு ஒத்த வயதாக இருக்கலாம் போல. இருவரும் ஒரே உயரத்தில் இருந்தனர்.

“தோ. . இவந்தான் இந்த வீட்டுப் பையன். குமாரு.”

என்னைக் காட்டி கணபதி அண்ணன் அவர்களிடம் அறிமுகப்படுத்தினான். எனக்கு வெட்கமாக இருந்தாலும் அதைச் சமாளித்துக் கொண்டு சிரித்து வைத்தேன். இருவரும் மழையில் பாதி உடை நனைந்தவாறு அந்தச் சிறு குடைக்குள் நெருக்கமாக நின்றிருந்தார்கள். அனுராதா அணிந்திருந்த கருப்புப் பாவாடையின் விளிம்பிலிருந்து நீர் சொட்டிக் கொண்டிருந்தது. மழையில் இலேசாக நனைந்திருந்த அவளின் கூந்தல் தலையோடு ஒட்டியிருந்தது.

“வந்திருச்சிங்களா? ஐயோ! வீட்டுப் பக்கமே சேக்கக்கூடாது”

அம்மாளு அக்கா கத்திக் கொண்டே வெளியே ஓடி வந்தார்.

குறும்பகுதி 2

அனுராதாவின் வீட்டில் அந்த மரணம் நிகழ்ந்திருக்கக்கூடாது. அவளுடைய அப்பாவை அறையிலுள்ள சட்டத்திலிருந்து இறக்கினார்கள். கழுத்தில் நெறித்துக் கொண்டிருந்த புடவையும் விழிப் பிதுங்கிய அனுராதாவின் அப்பாவின் உடலும் மிரட்டலாக இருந்தது.

“பாய் எதாச்சாம் இருக்கா?”

கீழே விரிக்க அனுராதாவின் வீட்டில் பாய் இல்லை. சாமிநாதன் அறைக்குள் சென்று அம்மாவின் இன்னொரு புடவையைக் கொண்டு வந்து நீட்டினான். அவன் கண்களைக் கூர்ந்து கவனித்தேன். அவன் அழமால் எல்லோரையும் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டே இருந்தான். எனக்கு வியப்பாக இருந்தது. எனக்குத் தெரிந்து பலர் சொல்லியிருக்கிறார்கள், அப்பா அல்லது அம்மா இறந்துவிட்டால் பிள்ளைகள் அழுவார்கள் என. சாமிநாதன் மட்டும் எப்படிச் சிரித்துக் கொண்டிருக்கிறான்?

அனுராதா வீட்டிற்குள் யாரும் நுழையவில்லை. எல்லாரும் வெளியில்தான் நின்றிருந்தார்கள். அவளுடைய அம்மா சுவரின் மூலையில் அமர்ந்துகொண்டு யாருக்கும் கேட்காதபடிக்கு சத்தமில்லாமல் அழுது கொண்டிருந்தார். அவள் வீட்டில் கவ்வியிருந்த அரை இருளில் எல்லாமும் பயங்கரமாகத் தெரிந்தது.

“செத்தவங்க வீட்டுலெ ஆவி இருக்கும். . வா போலாம்” என அம்மா என்னைப் பிடித்து இழுத்தார். அடை மழைப்பிடித்த போது எல்லாரும் அவரவர் வீட்டிற்கு ஓடினர். அனுராதாவின் மாமாவும் சித்தாப்பாக்களும் சேர்ந்து அங்கு ஏதோ செய்து கொண்டிருந்தனர். வெள்ளைக்குடையைப் பிடித்துக் கொண்டு சாமிநாதன் வெளியில் நின்றிருந்தான்.

இரண்டாவது மழை நாளின் ஒரு மதியத்தில்

மழை இன்னமும் நிற்கவில்லை. வெள்ளத்தின் அளவு இலேசாகக் கூடியிருந்ததில் எனக்குள் பயம் அதிகரித்தது. வெளியில் அந்த வெள்ளைக்குடை மிதப்பது போல தெரிந்தது. கண்ணாடியைத் திறந்து பார்வையிடவும் தைரியமில்லை. அக்கா பையன் வந்து கேட்டான்.

“மாமா தாத்தாவையும் பாட்டியையும் கூட்டிட்டுப் போயிரலாமா? இது நிக்காது போல”

வேண்டாம் என மறுத்துவிட்டேன். மழை நின்றுவிட்ட பிறகு வெள்ளம் தனிந்துவிடும் என நம்பினேன். ஒவ்வொருமுறையும் இப்படித்தான் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. அப்பா அசதியில் உறங்கிவிட்டிருந்தார். அம்மா அவரின் தோளைப் பிடித்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தார். வாசலில் தெரிந்த வெள்ளைக்குடை எனக்கு மட்டும் தெரியக்கூடிய மாயையாக இருக்கக்கூடுமோ? அங்குப் பார்ப்பதைத் தவிர்த்துவிடவே நினைத்தேன். காட்சிகள் சுருங்க வெறும் வெள்ளைக்குடையும் மழைத் துளிகளும் கண்களில் தூரத் துவங்கின.

“டே! ஜோனியெ பாத்தியா?”

அப்பா திடீரென எழுந்ததும் முதலில் ஜோனியைப் பற்றித்தான் கேட்டார். ஜோனி எங்கள் வீட்டு நாய். 13 வருடத்திற்கும் மேலாக வீட்டில் வளர்கிறது. பலமுறை பக்கத்து கம்பத்தில் இருக்கும் மலாய்க்கார சிறுவர்கள் ஜோனியைக் கொல்ல நினைத்தும், அவர்களின் முயற்சிகளை முறியடித்து தப்பி வந்துவிடும் ஆற்றலுடையது ஜோனி. சாமிநாதனுக்கு எங்கள் வீட்டு ஜோனியை ரொம்ப பிடிக்கும். பலநாள் ஜோனியைத் தொட்டுப் பார்ப்பதற்காக முயன்றிருக்கிறான். ஆனால் அம்மாவும் அம்மாளு அக்காவும் அவனை உள்ளேயே விடுவதில்லை. எதாவது சொல்லி அவனை விரட்டி விடுவார்கள்.

கதவைத் திறந்து வெளியே செல்ல வாய்ப்பில்லை. வேறு எப்படி ஜோனியை அங்கிருந்து தூக்கிக் கொண்டு வரமுடியும் எனவும் தெரியவில்லை. எங்கேயோ தூரத்தில் ஜோனி குரைத்துக் கொண்டிருப்பது போல கேட்டது. அது பிரமையாகக்கூட இருக்கலாம்.

“டேய்! ஜோனி கொரைக்கரெ மாதிரி இல்லெ?”

அப்பாவிற்கும் அதே பிரமையாக இருக்கக்கூடும். புலம்பலுக்கு நடுவே கூரையில் தெரியும் சிறு ஓட்டையில் வெளியே பார்த்தார்.

குறும்பகுதி 3

அனுராதா குடும்பம் வந்த பிறகு பெய்த கனத்த மழை அது. ஒரு வாரம் இடைவிடாமல் பெய்து கொண்டிருந்தது. மழையின் மூன்றாவது நாளில் வழக்கம் போல வெள்ளம் ஏற்பட்டது. சாமிநாதனுக்கு இது அதிர்ச்சியாக இருக்கக்கூடும். அவன் அம்மா அவனைத் தலையில் வைத்துத் தூக்கிக் கொண்டு வெளியே வருவதைப் பார்த்தேன். அவன் அழுது கொண்டிருந்தான். அன்றுதான் சாமிநாதன் அழுவதைப் பார்த்தேன்.

அம்மாளு அக்கா அந்த வெள்ள நிலையிலும் அவர்களைப் பார்த்து ஏதோ கூறிவிட்டு காரி துப்பினார். எனக்கு அப்பொழுதும் அவர்களின் இருப்பு பற்றி கவலையாக இருந்தது. சாமிநாதன் அழுதுகொண்டே எங்கள் வீட்டைக் கடந்து சென்றான். அவன் முகத்தில் ஏக்கம் தெரிந்தது. அன்றென்னவோ மழை கடுமையாகத்தான் இருந்தது. அனுராதாவை அழைத்துக் கொண்டு வர அவரின் அம்மா மீண்டும் மேட்டுப் பகுதியிலிருந்து கீழே இறங்கினார். சாமிநாதன் மேட்டில் பலருக்கு மத்தியில் தனியாக நின்று கொண்டிருப்பான் போல.

அனுராதாவின் அம்மாவின் கால்கள் சதக் சதக் என தண்ணீருக்குள் மூழ்குவதும் மீண்டும் எழுவதுமாக இருந்தது. அம்மாளு அக்கா வீட்டை நெருங்கியதும் அந்த அம்மா சட்டென நின்றார். பலம் கொண்டு கால்களை உயர்த்தி முன்வாசல் கதவை ஓங்கி ஓர் உதைவிட்டார்.

“கழிச்சில போவ. உன் வாயில புழு பூத்து சாவெ” எனக் கூறிவிட்டு வேகமாக நடந்தார்.

குறும்பகுதி 4

அம்மாளு அக்கா இங்குக் கம்பத்திற்கு வந்து 6 ஆண்டுகள் இருக்கும். அன்றாடம் இரவில் அவருக்கும் அவளின் கணவனுக்கும் சண்டை நிகழ்வது அந்தச் சீனக் கம்பத்தில் அங்குமிங்குமாக குடியிருக்கும் எல்லாம் இந்தியர்களுக்கும் பெருத்த அவமானமாக இருக்கும். வீடு புகுந்து இருவரையும் அடித்து நொருக்க வேண்டும் எனக்கூட மேட்டு வீட்டு பாபுஜி அங்கள் சொல்லியிருக்கிறார். இருவரும் பேசிக் கொள்ளும் கெட்ட வார்த்தைகள் சுளிர் சுளிரென காதுகளைக் கிழித்துக் கொண்டு குருகி உள்நுழைந்து இம்சைப்படுத்தும்.

“உங்கம்மாளே. . . கட்டையிலெ போறவனெ”

“ஆமாம் நான் வச்சிருக்கென், நீ பாத்தியா?”

அநேகமாக அவர்கள் வீட்டில் குழந்தைகள் இருந்திருந்தால் அவர்களின் காதுகளில் இரத்தம் வடிவது உறுதி. அம்மாளு அக்கா வெளியே எங்காவது நடக்க நேரிட்டால் எல்லோரும் அவளுக்கும் அவளுடைய கணவனுக்கும் நடந்த சண்டையைப் பற்றி கேட்டுக் கொள்வார்கள். அது நாளுக்கு நாள் அவளுக்கு வெறுப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தது. ஆகையால் எல்லோர் மீதும் வெறுப்புக் கொள்வதற்கு அவளிடம் ஏதாவது அர்த்தமற்ற காரணங்கள் இருக்கவே செய்கின்றன. வீதியில் நடக்கும் போதெல்லாம் அவமதித்துப் பேசி திட்டுவதற்கும் வசைப்பாடுவதற்கும் கிடைத்தவர்கள் அனுராதாவின் குடும்பத்தார்தான்.

மேல் வீட்டு மணியம் அண்ணனுக்கும் அம்மாளு அக்காவிற்கும்தான் அடிக்கடி வாக்குவாதம் முற்றிவிடும். இருவரும் தன் சுய வாழ்க்கையின் பலவீனங்களைப் பேசி அவமானப்படுத்திக் கொள்வார்கள். மேல் வீட்டு மணியம் அண்ணன் அன்று கொஞ்சம் கடுமையாகவே பேசிவிட்டிருந்தார். நானும் அம்மாவும் தவுக்கே கடையில் மேகி மீ வாங்குவதற்காகக் குடையைக் கையில் பிடித்துக் கொண்டு நடந்து கொண்டிருந்தோம். கணத்த மழைக்கு நடுவே மேல் வீட்டு மணியன் அண்ணன் அம்மாளு அக்காவின் பின்கொண்டையைப் பிடித்து சாலையில் தரதரவென்று இழுத்து வந்து சாக்கடையில் தள்ளிவிட்டார்.

“டெ.. . செத்துருவடா நீ. அந்த அனுராதா அம்மாவுக்கு புருசன் இல்லன்னு போய் படுத்துக்கிட்டியாம்? உண்மையெ சொன்னா பொத்துக்கிட்டு வருதாடா நாயெ.” அம்மாளு அக்கா சாக்கடையிலிருந்து எழுந்து நின்றாள். அவளுடைய கால்கள் வழுவை இழந்திருந்தன.

“நீ வந்து எட்டிப் பாத்ததானெ? வாயெ மூடு. சும்மா கதை அளக்காதெ. உனக்கு என்ன வந்துச்சி?” மணியம் அண்ணன் கையில் இப்பொழுது ஒரு கட்டையை வைத்திருந்தான்.

“பறைச்சிகூட உறவு வச்சிக்கிட்டு எவன் வீட்டுல நீ தைரியமா கை நனைப்பெ?”

கம்பத்தில் உள்ளவர்கள் எல்லோரும் அம்மாளு அக்கா சொன்னதைக் கேட்டார்கள். அம்மாளு அக்கா தளர்ந்திருந்த தன் கைலியைத் தூக்கிக் கட்டியவாறு வேகமாக நடந்தார்.

மறுநாள் அனுராதாவின் வீட்டில் இரண்டு மரணங்கள் நிகழ்ந்திருந்தன. சாமிநாதனின் வாயில் நுரை தள்ளியிருந்ததைச் சரியாகப் பார்க்க முடியவில்லை. சின்ன பிள்ளைகள் செத்துக் கிடப்பதைச் சின்ன பிள்ளைகள் பார்க்கக்கூடாது என அம்மா என்னை அனுராதா வீட்டுப் பக்கமே வரவிடவில்லை.

இரண்டாவது மழை நாளின் ஒரு மதியத்தில்

அது நடந்து முடிந்து 10 வருடங்களுக்கும் மேலாகிவிட்டது. பக்கத்து வீட்டு அம்மாளு அக்காவின் கணவன் ஓடிப் போனப் பிறகு அம்மாளு அக்காவும் எங்கோ ஜோகூர்பாருவிற்குச் சென்றுவிட்டிருந்தார். அதன் பிறகு அவரைப் பற்றி தகவல் ஏதும் வருவதில்லை.

“டெ. . ஜோனிய பாருடா. . அது கத்தற மாதிரி இருக்கு”

அப்பாவிற்கு இனியும் சமாதானம் தேவைப்படாது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. ஜோனியைத் தூக்கிக் கொண்டு வந்து அப்பாவிடம் காட்டினால் மட்டுமே அவருடைய தவிப்பு அடங்கும். வெளியில் தெரியும் அந்த வெள்ளைக்குடையைப் பற்றி அக்கறை கொள்ள வேண்டாம் என முன்கதவை மெல்ல திறந்து வெளியேறினேன். அம்மாளு அக்காவின் வீட்டில் இருளின் அடர்த்தி வீட்டை முழுமையாகப் போர்த்தியிருந்தது. வெளியிலிருந்து அடித்துக் கொண்டு வந்த குப்பைகள் மூட்டைகள் எல்லாம் அவளின் வீட்டிற்குள் நுழைந்து அடைத்துக் கொண்டன.

ஜோனியை அடைத்து வைத்திருந்த கூண்டு சற்று மேலே தூக்கி வைத்து கட்டப்பட்டிருப்பதால் கொஞ்சம் எக்கினால் மட்டுமே ஜோனியை அங்கிருந்து காப்பாற்ற முடியும். வீட்டின் பின்புறத்திலுள்ள அந்த அறைக்கு வந்தேன். பாதிக்கு மேல் இருளுக்குள் காணாமல் போயிருந்தது. மேலே கட்டப்பட்டிருந்த கூண்டிற்குள்ளிருந்து சத்தம் குறைந்திருந்தது. கதவைத் தாராளமாகத் திறந்துவிட்ட பிறகு உள்ளே நுழைந்தேன். மெல்லிய வெளிச்சத்தில் கூண்டிற்கு அருகே அனுராதாவின் அம்மாவும் அப்பாவும் வாயில் நுரையுடன் சாமிநாதனும் நின்றிருந்தார்கள்.

ஆக்கம்: கே.பாலமுருகன்

சுங்கைப்பட்டாணி, மலேசியா

http://bala-bamalurugan.blogspot.com/

ஒரு வகுப்பறையை உருவாக்குதல்

வகுப்பறையை உருவாக்குதல் என்பது சுவருக்குச் சாயம் அடித்தல், நாற்காலி மேசைகளை அடுக்கி வைத்தல், வர்ணப் படங்களைச் சுவரில் தொங்க விடுதல் என்பதுடன் முடிந்து விடக்கூடியதா? அத்தகைய புறத்தை உருவாக்கும் செயலுக்கும் அப்பாற்பட்டு அந்த வகுப்பில் படிக்கக்கூடிய சுப்புவிற்கும் குப்புவிற்கும் என்ன செய்யப் போகிறோம் என்பதன் கேள்வியிலிருந்து அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர்கிறது வகுப்பறை எனும் உலகம்.

சுவரை அலங்கரித்தலும், சாயம் பூசுதலும் வெறும் கண்துடைப்பு நடவடிக்கையாக இருக்குமாயின் அங்கு உருவாகி வருவது கட்டாயம் வகுப்பறை கிடையாது, அது அந்த ஆசிரியருக்குக் கிடைக்கப் போகும் புள்ளிக்கான அறை மட்டுமே எனக் கருதுகிறேன். பலமுறை முயற்சித்தும் சில சமயங்களில் வகுப்பை அலங்கரிப்பதிலும் அழகுப்படுத்துவதிலும் தீவிரமான பங்களிப்பைக் கொடுக்க முடிவதில்லை. அடுக்கி வைக்கும் புத்தகங்களும் தொங்கவிடப்படும் படங்களும் சுவரிலிருந்து கோணலாகச் சாய்ந்து கொண்டு கேலியாகப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கின்றன.

சமீபத்தில் கல்வி அமைச்சு சந்திப்புக் கூட்டத்தில் மலாய்ப்பள்ளியில் தமிழ் ஆசிரியராகப் பணிப்புரியும் ஒருவரைச் சந்திக்க வாய்ப்புக் கிடைத்தது. சர்மிளா சாந்தி எனும் அவர் பட்டவெர்த் தாமான் செனாங்கான் எனும் தேசிய பள்ளியில் கடந்த 3 வருடங்களாகப் பணியாற்றி வருகிறார். தமிழ் சார்ந்த வகுப்பறையை உருவாக்குவதில் அவருக்கு இருந்த ஆர்வத்தையும் ஆற்றலையும் உணர நேர்ந்தபோது ஓர் ஆசிரியரின் ஆக்கச் சிந்தனையை அதுவும் மலாய்ப்பள்ளியில் அதை அவர் உபயோகிக்கும் விதத்தையும் தெரிந்துகொள்ள முடிந்தது.

தமிழ்ப்பள்ளி ஆசிரியர்களுள் அத்தகைய சிந்தனை உடையவர்கள் பலர் இருப்பதும் உண்மையே. ஆனால் இந்த ஆசிரியை மலாய் மாணவர்களுக்கும் சேர்த்துதான் அந்தத் தமிழ் வகுப்பறையைச் சுயமாகத் தன் சொந்த செலவில் உருவாக்கிக் காட்டியிருக்கிறார். இனப்பேதமின்றி மொழியின் மகத்துவத்தை வெளிப்படுத்தும் வகையில் நல்ல தரமான கற்றல் சூழலை உருவாக்கிக் காட்டியிருக்கும் இவரைப் போன்ற ஆசிரியர்கள் அடையாளம் காணப்பட்டு அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டும். கடந்த 2008 ஆம் ஆண்டு முதல் அந்த வகுப்பைச் சிறுக சிறுக முறையாக வடிவமைத்து கட்டமைத்துள்ளார்.

2000க்கும் மேற்பட்ட பணச் செலவில் குமாரி சர்மிளா உருவாக்கியிருப்பது வெறும் வகுப்பறை மட்டும் அல்ல என்பதை உணர முடிந்தது. அதில் மாணவர்கள் கலகலப்புடனும் புதியதாக முளைத்த தெம்புடனும்

கற்றல் கற்பித்தலில் பங்கெடுத்துக் கொள்கிறார்கள். குப்பனையும் சுப்பனையும்கூட ஆர்வமாகப் படிக்க வைக்கும் சூழலை உருவாக்கி வெற்றி பெறுவதுதான் வகுப்பறையை உருவாக்கும் உன்னதமான செயலின் வெளிப்பாடாகும்.

நாங்கள் சரஸ்வதி (சுங்கைப்பட்டாணி) தமிழ்ப்பள்ளியில் ஆறாம் ஆண்டு பயிலும்போது புதியதாகக் கட்டப்பட்ட கட்டிடத்திற்கு அனுப்பப்பட்டிருந்தோம். புதிய வகுப்பறை, தரையிலிருந்து கசிந்து வெளிப்பட்ட காரையின் வாசம் மிகுதியாக நுகரப்பட்டது. சுவர் முழுவதும் வெறுமை மட்டுமே அப்பியிருந்தது. ஆகையால் நாள் முழுவதும் எந்த ஆர்வமுமின்றி நத்தை போல நகர்ந்தது மணித்துளிகள் என்றே சொல்லலாம். ஆனால் எங்களின் தமிழ் ஆசிரியை திருமதி.சந்திரிக்கா முதன் முதலில் சுவரில் திருக்குறளும் அதன் பொருளும் அடங்கிய எழுத்து அட்டையை ஒட்டினார். அதுவும் அட்டையின் ஓரத்தில் திருவள்ளுவரின் படமும் இருந்தது.

சுவர் முழுவதும் அன்று வர்ணம் தீட்டப்பட்டது போல அழகாகக் காட்சியளித்தது. நான் வெறுமையில் பார்த்துப் பழகிய அந்தச் சுவருக்குள் முதலில் வந்தவர் திருவள்ளுவர்தான். “யாரும் சுவரைக் கிறுக்கக்கூடாது” என்கிற அறிவுரைகளும் அவ்வப்போது வழங்கப்பட்டும் மாணவர்கள் எதையாவது கிறுக்கிப் பார்ப்பதில் பரவசம் கொண்டார்கள். வெறுமையையும் காலியான சுவரையும் மாணவர்கள் எப்பொழுதும்

வெறுப்பார்கள் என்பதும் நிதர்சனம்.சர்மிளாவின் தமிழ் வகுப்பறையில் மாணவர்கள் கிறுக்குவதற்கு இடமில்லாத அளவிற்கு அவர்களின் மனதையும் அறிவையும் செம்மைப்படுத்தும் வகையில் பல பயிற்றுத்துணைப்பொருள்களைச் சுயமாகச் செய்து அங்கே வைத்திருக்கிறார்.

சுவரில் தொங்கவிடப்படும் படங்களும் பயிற்றுத்துணைப் பொருள்களும் வெறும் அழகை நிரப்புவதாக இல்லாமல் ஏங்கித் தவிக்கும் மாணவர்களின் கல்வி தேவையையும் அறிவு தேவையையும் வளப்படுத்தும் வகையில் அமைக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். மாணவர்களின் உலகத்தில் நீட்டப்படும் அல்லது ஆடவைக்கப்படும் பொம்மலாட்டம் போல பாவை கூத்து போல வகுப்பறையின் சூழல் மகிழ்ச்சிகரமானதாக அமைந்திருக்க வேண்டும். வகுப்பறை என்பது மாணவர்கள் வீடு திரும்பும்போது தங்களின் தோளில் மாட்டிக் கொண்டு வீடுவரை எடுத்துச் செல்லும் விளையாட்டு பொம்மை போல ஆகிவிட்டிருக்க வேண்டும். அவன் தன்னுடனே வைத்துக் கொண்டு உறங்கும் பொம்மை போல பல அழகான வடிவமைப்புடன் மிக நெருக்கமான உணர்வுடன் வகுப்பறையை உருவாக்க முடியும் என்பது ஒரு தன்னம்பிக்கையாகும். அவர்கள்  சர்மிளா போல விதைக்கப்பட வேண்டும்.

ஆக்கம்: கே.பாலமுருகன்
                 சுங்கைப்பட்டாணி, மலேசியா

மலேசியாவில் சிறுவர் இலக்கியம் படைக்கப்படுவதில்லை

கடந்த 12 ஆண்டுகளுக்கும் மேலான மலேசிய கல்வியின் உற்பத்தி என்கிற முறையில் நான் கண்டறிந்த ஒரு சில பலவீனங்களை இங்கு முன்வைக்கிறேன். இது ஏற்கனவே எனக்குள் ஒரு கேள்விக்குறியாக மட்டுமே இருந்து வந்தது. சில தினங்களுக்கு முன் ஏற்பட்ட ஒரு சிலருடனான சந்திப்பிற்கும் கலந்துரையாடலுக்கும் பிறகு மலேசியாவில் இதுநாள் வரையில் முறையான சிறுவர் இலக்கியம் படைக்கப்படவில்லை. என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது.

முதலில், மலேசியக் கல்வி பாடத்திட்ட அமைப்பில் படைப்பிலக்கியத்தை ஒரு கூறாக இணைக்கவே இங்குப் பலத்தரப்பட்ட எதிர்ப்பு இருக்கிறது. படைப்பிலக்கியம் அனாவசியமான ஒன்றாகக் கருதப்பட்டு நிராகரிக்கவும் பல முயற்சிகள் எடுக்கப்பட்டுருக்கிறது. தேர்வை முதண்மையானதாக முன்னிறுத்தும் பொது குறிக்கோளைச் சிதைக்கும் அம்சமாகப் படைப்பிலக்கியத்தைக் கருதும் ஒரு கூட்டம் எப்பொழுதும் சிறுவர் இலக்கிய வெளி உருவாக்கத்திற்குத் தடையாக இருந்து வந்திருக்கின்றனர். ஆகையால்தான் இங்கு இலக்கியம் என்பது பெரியவர்களுக்குரிய மொழியில் பெரியவர்களின் உலகத்தைப் பற்றியதாக இருக்கிறது.

பொதுவாகவே இலக்கியத்தைச் சீரமைக்கவும் முறைப்படுத்தவும் கையாள வேண்டியதுதான் இலக்கணம் என்பதையும் இலக்கியம் என்பது மட்டுமே ஒரு மொழியின் ஆன்மா என்பதையும் புரிந்துகொள்ள யாரும் முன்வருவதில்லை. மேலும் மரபார்ந்து வழக்கத்தில் இருக்கக்கூடிய இலக்கியத்திற்குரிய அர்த்தமும் பொருளும்தான் பல நல்ல தரமான புதிய சிந்தனைகளும் புதிய இலக்கிய வடிவமும் தமிழுக்குள் வருவதற்குச் சிக்கலாக அமைந்துவிடுகிறது.(இந்தக் கருத்தை முக்கியமான ஒரு கல்வி பின்புலம் சார்ந்த அதிகாரி தெரிவித்தது). இதை முற்றிலும் நான் ஆமோதிக்கின்றேன். எப்பொழுதும் தமிழுக்குள் கொண்டு வரப்படும் புதிய சிந்தனைகளும் கோட்பாடுகளும், ஏற்கனவே தமிழில் உள்ள மரபார்ந்த அர்த்தங்களுக்கு எதிராகப் புரிந்துகொள்ளப்படுவதால், குறைந்தபட்சம் அதை விவாதத்திற்கு முன்மொழியும் சந்தர்ப்பங்களைக்கூட இழக்க நேரிடுகிறது.

ஆகையால்தான், கல்வி அமைச்சு யூ.பி.எஸ்.ஆர் தேர்வில் படைப்பிலக்கியத்தைக் கொண்டு வந்தபோது நாடளவில் அதற்கு எதிர்ப்பு உருவாகியது. சிறுவர்களின் உலகம் கதையால் ஆனவை, பல கதைச் சொல்லிகளைக் கடந்து உருவானதுதான அவர்களின் பால்யக்கால மனங்கள் மற்றும் அவர்களின் உலகத்தில் கதைகளுக்குத் தனித்த இடங்கள் உண்டு எனும் புரிதலுக்கு முற்றிலும் மாறுப்பட்ட எதிர்வினைத்தான் படைப்பிலக்கியத்தைத் தமிழுக்குள் கொண்டு வரக்கூடாது என்று ஒட்டு மொத்தமாக ஏற்பட்ட குரல் எனக் கருதுகிறேன். கதைகளைச் சிறுவர்களின் உலகத்திலிருந்து நிராகரிப்பது மிகப் பெரிய வன்முறையென கருதுகிறேன். அவர்களின் இயல்பான மனங்களைச் சிதைத்து வெறும் சமூக ஒழுக்க பிண்டங்களாகப் பிரதியெடுக்கும் ஒருமுயற்சிதான் கதைகளையும், பாடல்களையும் அவர்களிடமிருந்து பறிக்கும் செயல்.

மாணவர்களின் உளவியல் தத்துவங்களை நன்கு உணரக்கூடியவர்கள் மொழி, மரபு என்கிற கணமான மதிப்பீடுகளைக் கொண்டு சிறுவர்களைக் கட்டமைக்கிறோம் என்கிற பெயரில் அவர்களின் உலகத்தை வடிவமைக்க முயல மாட்டார்கள். மொழியின் மகத்துவத்தை உணர்த்தும் அல்லது பாடமாக நடத்துவதில் இருக்கின்ற தீவிரமும் நடவடிக்கைகளும் கதைகளால் ஆன அவர்களின் மனதை மீண்டும் கதைகளால் வளர்த்தெடுக்க முன்வருவதில் காட்டுவதில்லை. இதுவே சிறுவர்களின் மன அமைப்பிற்கு எதிரான வன்முறையாகக் கருதுகிறேன். பெரும்பாலான ஆசிரியர்கள் அவர்களுக்குப் பாடம் நடத்தவே முன்வருகிறார்கள். பாடம் முடிந்ததும் அன்று கற்பிக்கப்பட்ட எல்லாவற்றையும் வெறும் மனனமாகப் பதிக்கப்படுகின்றது. இதுவும்கூட தேர்வை முன்வைத்து உருவான ஒரு செயல்பாடுதான்.

மேலும் தற்பொழுது மட்டுமல்ல பலகாலங்களாக நடப்பில் உள்ள சிறுவர் இலக்கியம் குறித்து மதிப்பீடுகையில் இங்கு சிறுவர் இலக்கியமே இதுவரை படைக்கப்படவில்லை என்பதை உணர முடிகிறது. சிறுவர் இலக்கியம் என்பதற்குச் சிக்கலான புரிதலைக் கொண்டிருக்கும் பலர் சிறுவர்களைக் கதைப்பாத்திரங்களாகக் கொண்டிருக்கும் பெரியவர்கள் வாசிக்கக்கூடிய பிரதிகளைத்தான் கதைகளைத்தான் படைத்திருக்கிறார்கள். சிறுவர்களின் உளவியலுக்கும் மனம் செயல்படும் விதத்திற்கும் எதிரான, சற்றும் பொருந்தாத கதைகளைத்தான் சிறுவர்களுக்குக் கொடுத்து வருகிறோம்.

பெரும்பாலான சிறுவர் கதைகளில் இரண்டு விதமான கூறுகள் வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கும். ஒன்று, அந்தக் கதையில் வரக்கூடிய சிறுவன் மிகச் சிறந்த ஒழுக்கச் சீலனாகவும் வெறும் நல்லதை மட்டுமே செய்யக்கூடிய உயர்த்தர நல்லவனாகவும் காட்டப்பட்டிருப்பான். அவனைச் சுற்றி எல்லாமும் மிகச் சிறந்ததாகவும் கொஞ்சம்கூட சிறுவர்களுக்கே உரிய எவ்வித குறிப்புகளும் சேட்டைகளும் விளையாட்டுத்தனங்களும் இன்றி, புனிதமான படைப்பாக முன்வைக்கப்பட்டிருப்பான். இவ்விதமான கதையைப் படிக்கும் மாணவர்களுக்கு நெறித்தவறாத நன்னெறிப் பண்புகளை மட்டும் முன்வைக்கும் இடம்தான் கதைகள் எனும் புரிதல் ஏற்படும். ஆகவே கதை எனும் சிறுவர்களின் கனவு மெல்ல விலகி ஒரு நன்னெறி பிரதியாக மட்டும் நிறுவப்பட்டிருக்கும்.

அடுத்ததாக, சிறுவர் கதையில் வரக்கூடிய சிறார் கதைப்பாத்திரங்கள் பெரும்பாலும் பெரியவர்களால் அறிவுரைக்கப்படுபவர்களாவும், அல்லது கதையில் வைத்து சீர்ப்படுத்தக்கூடியவர்களாகவும் காட்டப்பட்டிருப்பார்கள். சிறுவர் கதைகளில் சிறுவர்கள்தான் முதண்மை கதைப்பாத்திரமாக உருவாக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும், ஆனால் இங்குப் பெரும்பாலான சிறுவர் கதைகளில் பெரியவர்கள்தான் கதைநாயகர்களாக வந்து சிறுவர்களைச் சீரமைக்கிறார்கள், சீர்ப்படுத்துகிறார்கள். ஆகவே இங்கும் கதை என்பது அறிவுரைக்கப்படும் இடமாகவும் சீர்ப்படுத்தும் பிரதியாகவும் சிறுவர்களிடமிருந்து விலகி நிற்கிறது.

இலக்கியப் பாடத்தையும் நன்னெறிப்பாடத்தையும் ஒன்றாக நடத்தக்கூடிய இயல்புதான் இங்கு நடைமுறையில் இருக்கின்றது. கதைகளில் நன்னெறிகளைப் போதிப்பதில் தவறில்லை, ஆனால் அதையே முதண்மையாக முன்வைத்து பூதாகரமாகக் காட்டி கதைக்குள்ளிருக்கும் நிதர்சனமான தன்மைகளைச் சாகடிக்கக்கூடாது. எனக்குத் தெரிந்த ஒரு கல்வி அதிகாரி அடிக்கடி இப்படியான ஒரு வார்த்தையைச் சொல்லிக் கொண்டே இருப்பார். “என் கட்சிக்காரனான சரவணன் என்கிற சிறுவனை எப்பொழுது ஜெயிக்க வைக்கப் போகிறீர்கள்? எப்பொழுது அவனைக் கதைநாயகனாகக் காட்டப்போகிறீர்கள்? எப்பொழுது அவன் அவனது கதையைக் கொண்டாடப் போகிறான்? எப்பொழுது அவன் அடர்த்தியான சமூக ஒழுக்கப் போதனைகளுக்கு அப்பாற்பட்ட கதைக்களத்தை நுகரப்போகிறான்?

மேலைநாட்டு சிறுவர் இலக்கியங்களை எடுத்துக் கொண்டால் வெறும் மாயங்களை வைத்தே உலகச் சாதனைகளை அடைந்திருக்கிறார்கள். குறிப்பாக harry potter நாவலை எழுதிய R.K.Rowling. இரயில் நிலையத்தில் இருக்கக்கூடிய ஒரு சுவருக்குள் இன்னொரு உலகம் இருப்பதைப் பற்றி இத்துனை மகத்துவமான கற்பனையை உலகமே வியக்கும் வகையில் படைத்துக் காட்டி, மேலும் அதில் இளையோர்களையும் சிறுவர்களையும் அவர்களின் சுயம் களையாமல் காட்டிப் படமாக எடுத்திருப்பதும் பாராட்டக்கூடிய முயற்சியாகும். மேலும் சிங்கப்பூரில் குழந்தைகளுக்கென பிரத்தியேகமாகப் பல சிறுவர் கதை நூல்கள் எழுதப்பட்டிருக்கின்றன.

78 வயது நிரம்பிய வே.இராமசாமி(சிங்கப்பூர்) 55க்கும் மேற்பட்ட குழந்தைகள் நூலகளை எழுதி அவற்றுள் 25 புத்தகங்கள் தமிழ் மாணவர்களுக்கு துணைப்பாட நூலாக இருக்கின்றன. மேலும் சிங்கப்பூரில் ஆசிய குழந்தை நூல் விழா அவ்வப்போது நடத்தப்படுகிறது, மேலும் சிறுவர் இலக்கியம் குறித்தான இரண்டுநாள் பட்டறைகளும் நடத்தப்படுகிறது. மலேசியாவில் இன்னமும் ஆசிரியர்களின் கைகளில் ஈசாப் நீதி கதை நூல்களும், காகமும் நறியும் நன்னெறிக் கதை புத்தகங்களும்தான் இருக்கின்றன. உலக அளவில் சிறுவர்களுக்கான இலக்கியம் அடுத்தக்கட்டத்தை நோக்கி அவர்களின் கதைகளை அவர்களின் உணர்வுகளைச் சொல்லக்கூடிய களமாக மாறி வருகையில் மலேசியாவில் பல இடங்களில் இன்னமும் ஆமையும் முயலும் மட்டுமே நன்னெறிப் பிம்பங்களாகப் போதிக்கப்படுகின்றன. பரிதாபத்திற்குரிய நம் மாணவர்கள் அவர்களின் சுய உணர்வுகள் பற்றி தெர்ந்துகொள்ளாமல், அவர்களின் உலகத்தில் நடப்பதைப் பற்றி தெரிந்துகொள்ளாமல் சமூகம் கொடுத்திருக்கும் ஆமை முயல் முகமூடிகளை அணிந்து கொண்டு ஏக்கமாக வகுப்பில் அமர்ந்திருக்கிறார்கள்.

பாப்பா பாடல்களை எழுதி படைத்து வரும் முரசு நெடுமாறனின் பங்கு சிறுவர்களின் இலக்கியத்திற்கு மிக முக்கியமானதாகும். பாடல்களையாவது எங்கோ தமிழ்நாட்டில் இருந்து எழுதும் கவிஞர்கள் போடுவார்கள் என ஏங்கித் தவிக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. நம் நாட்டிலேயே முரசு நெடுமாறன் எழுதி வருவது மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. ஆனால் சிறுவர்களுக்கான கதைகள்தான் எழுதப்படுவதில் மிகப்பெரிய தேக்கத்தை அடைந்திருக்கிறோம்.

“என் கட்சிக்காரனான சரவணனுக்கு எப்பொழுது அவனுக்குரிய கதை கிடைக்கும்?” சிறுவர் கதைகள் எழுதுவதற்கு முதலில் அந்த எழுத்தாளன் ஒரு சிறுவனின் மனநிலைக்குத் தன்னை மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும். மேலும் சிறுவர்களின் உளவியல் கூறுகளை நன்கறிந்திருக்க வேண்டும். ஒரு சிறுவனை வெறும் நல்லவனாக மட்டும் காட்டும் மரபிலிருந்தும் வெறும் நன்னெறிகளைப் போதித்தால் போதும் என்கிற மரபிலிருந்தும் விடுப்பட வேண்டும். தற்போதைய சமூகத்தில் நிதர்சனத்தில் சிறுவர்களின் உலகில் என்ன நடந்து கொண்டிருக்கிறது என்பதை உணர்த்தும் கதைகள் எழுதப்பட வேண்டும், அதே வேளையில் பொதுவான ஒழுக்க நெறிகளை மீறாத சிறுவர்களும், கற்பனை வளம் நிரம்பிய சிறுவர்களும் உருவாக்கப்படும் வகையிலும் புதிய கதைகள் எழுதப்பட வேண்டும். சிந்திப்போமாக.

நன்றி: கலந்துரையாடல் அங்கம்

கல்வி அதிகாரி

சக படைப்பாளர்கள்

ஆக்கம்: கே.பாலமுருகன்

சுங்கைப்பட்டாணி, மலேசியா

சிறுகதை: உடைய மறுக்கும் அதிகாலை மரணமும் சில பேருந்துகளும்

1

இருளை அறுக்க இயலாத

ஒளியின் தோல்விகளென

திட்டுதிட்டாய் தூறுகின்றன

அதிகாலை.

கனவுகளின் மீதங்களாய்

துள்ளியெழுகின்றன

கடக்க முடியாத மரணங்களாய்.

வழக்கம்போல 6.30மணிக்கு எழுந்துவிட்டால் பிரச்சனை இருக்காது. ஆனால் ஒரு கெட்டியான இருள் விழிக்கும் சமயத்தில் எப்பொழுதும் கட்டிலுக்கடியில் அல்லது அருகாமையில் நகர மறுக்கும் பிடிவாதத்துடன் காத்திருக்கிறது.

கவிதைகள் போல மறுக்க முடியாத இருப்புடன், அதிகாலையைச் சந்திக்கிறேன். அநேகமாக அது மரணத்தைப் பற்றிய கவிதையாக இருக்கக்கூடும். எனக்குள் விரியும் காட்சிகளாக ஆல்பத்திலிருந்து விடுப்பட்ட அல்லது காணாமல் போன ஒரு பிம்பத்தின் உடைவுகள் போல எங்கோ ஒலிக்கிறது, சில சமயங்களில் சன்னமாக சில சமயங்களில் சமீபத்தில்.

அலாரம் வைத்துவிட்டுப் படுக்கும் நம்பிக்கையின்மை என்னிடம் இல்லை. அது சோம்பேறிகளுக்குத் தன்மீது இருக்கும் சந்தேகத்தின் குறியீடு. எப்பொழுதோ பால்யத்தில் நண்பன் ஒருவன் கற்றுக் கொடுத்த வழிமுறை இன்றும் நீங்காத கரங்கள் போல என்னைத் தட்டி எழுப்பிவிடுகிறது.

“நீ படுக்கும்போது, தலகாணிகிட்ட மூனு தடவே தட்டி தட்டி. . காலைலெ 6மணிக்கு எழுப்பிவிட்டுடு காலைலே 6மணிக்கு எழுப்பி விட்டுடுன்னு சொல்லிட்டு படுடா. . கண்டிப்பா சரியா ஏஞ்சிறுவ”

இந்த வழிமுறை பால்யத்தில் நிறைவேறவே இல்லை. என் தலையணை என்னைச் சுயமாக எழுப்பிவிடும் அதிசயம் நிகழும் முன்னே அம்மாவின் கரங்கள் தடதடவென மேலே விழும். “டே மணியாச்சி ஏஞ்சிரு. .குளிக்கனும்”

எனது ஒவ்வொரு அதிகாலையும் ஒரு பறவையின் முனகலைப் போல தொடங்கி காகத்தின் அரவம் போல விரியும். இன்று சுயமாக எழுந்து கொள்கிறேன். தனியாகக் கிளம்புகிறேன். யாருடனும் பேசுவதில்லை. அதிகாலை ஓர் அடர்த்தியான மௌனத்துடன் கணமிழந்து மிதந்து கொண்டிருந்துவிட்டு சடாரென்று கரைந்துவிடுகிறது.

அதிகாலையில் கேட்கும் அம்மாவின் மீண்டும் மீண்டும் ஒலிக்கும் குரலோ அல்லது அப்பாவின் அதிகாலை நடமாட்டங்களோ இல்லாத இல்லாமல் போன ஒரு வெறுமையான அதிகாலை பொழுதுகளில் வேறென்ன இருக்க முடியும்?

சனிக்கிழமைகளில் எப்பொழுதாவது வழக்கத்திற்காக எதிராக அதிகாலையில் விழித்துக் கொண்டால், அந்தக் கெட்டியான இருள் மேலும் நகர்ந்து நெருக்கத்தில் வந்திருக்கும். அது வெறும் உப்பிய இருளின் மாயையாகவும் இருக்கக்கூடும். அல்லது நினைவிலிருந்து நீங்க மறுக்கும் அதிகாலை என்பதன் நீள்பதிவாகவும் இருக்ககூடும். பொருட்படுத்துவதில்லை என்றாலும் அறையையும் அறையிலிருக்கக்கூடிய பொருள்களையும் சுருக்கி ஒரு புள்ளியாக்கி ஏதோ ஒரு மையத்தில் வட்டமிடுகிறது அதன் அடர்த்தியும் நெருக்கமும்.

“முருகா! இன்னிக்கு பஸ்ஸுகார அங்கிள் தூக்கி வெளிய எறிஞ்சிர மாட்டாரே?”

இருள் தனது முதல் சொல்லை அதன் பல வருட மௌனத்தினூடாக எல்லாம் இறுக்கங்களையும் ஊடறுத்து இன்று உரையாடத் துவங்கியது. அறை மெல்ல கரைந்து உடல் பற்றிய பிரக்ஞை களைகிறது. எனக்கு முன்பான அந்தக் கெட்டியான இருள் உடையும்போது சப்தமில்லாமல் அசைந்து கொண்டிருக்கும் ஏதோ ஒன்றை வெகு சமீபத்தில் அடைகிறேன்.

நீண்டதொரு சாலை எல்லைக்கோடுகளை கடந்து விரிந்து தாவர மேடு போல கிடக்கிறது. ஒவ்வொரு பேருந்தாக மேடுகளைக் கரைத்து மரணங்களைத் தூவுகின்றன. மரணம் ஒரு விதை போல நிலத்தின் அடிவேர்களாய் வளர்ந்து ஒரு இருளாக முளைக்கிறது. மீண்டும் ஒரு மஞ்சள் பேருந்து. அதற்குப் பிறகான சூன்யத்தில் சிறு கைகளும் இன்னும் சரியாக முளைக்காத கால்களுமாய் யார் யாரோ ஓடி வருகிறார்கள். மேடு இரைச்சல்மிக்க பிரதேசசமாக மாறுகிறது. சூன்யம் உடைய அங்குமிங்குமாக வீசப்படுகின்றன அதிகாலை என்கிற மௌனமும் மௌளனத்தைக் களைக்கும் ஒரு உரையாடலும்.

அதிகாலை உடையும் சாலை

அலாரத்தின் ஒலி காதுக்கு எட்டும்போது அப்பா முன்வாசல் கதவைத் திறந்துவிட்டு வெளியே நின்றிருப்பது தெரிந்தது. அனேகமாக சுருட்டுப் பிடித்துக் கொண்டிருந்திருக்கக்கூடும். வீட்டின் நெருக்கமான பரப்பளவு மேலும் சுருங்கிப் போனது போல, கைக்கு அகப்படும் தொலைவில் எல்லாமும்.

கதவின் இடுக்கில் வெளி இருள் குளிர்ந்திருப்பதைப் பார்க்க நேர்ந்தது. பின்கட்டு விளக்கு மட்டும் எரிந்துகொண்டிருக்க நான் படுத்திருந்த அறையின் கதவு வெளியிலிருந்து கசிந்த அதிகாலை இருளை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தது.

அப்பே பேருந்தில் ஏறும் நண்பர்கள் என்னைவிட 15 நிமிடத்திற்கு முன்பாகவே எழுந்திருக்க வேண்டும். அது வழக்கமாக நிகழும் ஒரு கட்டாயம். சரியாக 6.15க்கு கம்பத்தின் மேட்டுப் பாதையில் அப்பே பேருந்து வந்து நிற்கும். அதிகாலை இரைச்சலை ஏற்படுத்துவதற்காகவே ஒரு மிகப்பெரிய சீன மாணவர்களின் கூட்டம் அங்கு இருக்கிறது. 8.00 மணிக்கு தொழிற்சாலை வேலைக்குச் செல்பவர்களுக்கென்று தனியான

அலாரங்களோ கடிகாரங்களோ கிடையாது. அப்பே பேருந்து வந்தவுடன் உடையும் அதிகாலையின் அமைதி மட்டுமே அவர்களுக்கான விடியலின் முதல் புள்ளி. இரைச்சல்களும் வேகமாக ஓடும் கால்களின் சப்தங்களும் ஒரு கனவு தேசத்தின் சிதைவாக உறங்கிக் கொண்டிருப்பவர்களின் பிரக்ஞைக்கு அப்பாற்பட்ட உலகத்திலிருந்து அவர்களை மீட்டுக் கொள்ளும்.

“ புடாக் புடாக். .”

பெட்டிக்கடை கிழவன் முன்வாசல் கதவை திறந்துவிட்டு அரக்க பறக்க ஓடும் மாணவர்களைப் பார்த்து சில சமயங்களில் கெட்ட வார்த்தையில் திட்டுவான். சில சமயங்களில் அவனுக்குள்ளாக அது ஒரு முனகலாக புதைந்துகொள்ளும். அப்பே பேருந்து வந்தவுடன் அந்தக் கிழவனும் தனது மோட்டார் சைக்கிளை எடுத்து வெளியே வைத்துவிட்டு கிளம்புவதற்குத் தயாராகிவிடுவான். அவனுக்கு அப்பே பேருந்துதான் அலாரம்.

தண்ணிமலை பேருந்து மிக நீளமானது. எங்கள் கம்பத்தில் நுழைய போதுமான இடவசதி இல்லையென்பதால் தண்ணிமலை அண்ணன் அங்கிருந்து மாணவர்களை ஏற்ற மாட்டார். ஒருமுறை பேருந்து தவறவிட்டதால், அம்மா பிடரியில் ஓங்கி அடித்து பெரிய சாலைக்கு இழுத்துக் கொண்டு போய் தண்ணிமலை அண்ணன் பேருந்தில் ஏற்றிவிட்டார்.

“சனியன். . பஸ்ஸ உட்டுட்டான். . ஏத்திட்டுப் போய்ட்டு விட்டுறங்கணே. . 1 வெள்ளி தந்துடறன்”

என் முன் சட்டை பையில் ஒரு வெள்ளியைத் திணித்துவிட்டு மீண்டும் பிடரியில் விழுந்த இரண்டாவது அடியுடன் தண்ணிமலை பேருந்தில் ஏறி அமர்ந்துகொண்டேன். அந்தப் பேருந்து சரியாக 7.05க்கு எங்கள் கம்பத்தைக் கடந்து போவது பலருக்கு வசதியாக இருந்தது. பேருந்தைத் தவற்விடுபவர்களுக்கென ஒரு சேவை தண்ணிமலை பேருந்தில் கிடைத்தது. ஆகையால் பேருந்து தவறவிட்டாலும் விடுமுறை என்கிற மிகப் பெரிய சுதந்திரம் எங்களின் அதிகாலை கனவு போல வெகு சீக்கிரத்திலேயே களைந்துவிடும்.

எதிர்வீட்டில் உள்ள மாணிக்கம் அண்னனின் மகன் செல்வா பாதி உறக்கத்தில் அழுதுகொண்டே வாசலுக்கு வருவது கேட்டது. இந்தக் கம்பத்தில் எல்லோரையும்விட முதலில் விழிப்பவன் செல்வா. அவனுக்குரிய அலாரம் சரியாக 5மணிக்கு கதறும். அப்பொழுது நான் இரவின் கைகளுக்குள் ஆழ்ந்துகிடந்த பிரக்ஞையின் முதல் தடுமாற்றங்களுடன் விழிக்க முயற்சி செய்துகொண்டிருக்கும் உடல்வாகுவுடன் படுத்திருப்பேன். எனக்குள்ளிருந்து பாதி மங்கிக் கிடக்கும் சோம்பல் நெளிய துவங்கும் கணத்தில் செல்வா அதிகாலை குளிரைத் தனது உடலில் சரியவிட்டிருப்பான்.

அவன் வீட்டில் சுடுத்தண்னீர் கிடையாது. காலையில் தொட்டியில் குவிந்து கிடக்கும் தண்ணீரை அள்ளி உடலில் ஊற்ற வேண்டும். அவன் கைகளில் அதிகாலை நடுங்கிக் கொண்டிருக்கும். மெதுவாக இரவு முழுக்க வெளியே பரவிய குளிரை தனது மேற்பரப்பில் சேமித்து வைத்திருக்கும் தொட்டித் தண்ணீரைச் செல்வா அள்ளும்போது, குளிருக்கு கைகளும் கால்களும் முளைத்திருக்கக்கூடும். அதன் தீண்டலில் அவன் அழுவதை என்னால் பல சமயங்களில் கேட்க முடிந்தும் அதற்கு பதில் கொடுக்க இயலாத, அடுத்து விழிக்க போகும் எனது துர்சந்தர்ப்பத்திற்காகக் காத்திருப்பேன்.

மாணிக்கம் அண்ணன் காலை சந்தையில் மீன் வியாபாரம் செய்பவர். காலையில் 6.10 போலவே வீட்டிலிருந்து கிளம்பி தஞ்சோங் டாவாய் ஆற்று முகத்துவாரத்திற்குச் சென்றாக வேண்டும். காலை 7 மணி போல அங்கு மீன்களை எடுத்துக் கொண்டு மீண்டும் சுங்கைப்பட்டாணி காலை சந்தைக்கு ஓட வேண்டும். அவர் வந்து சேர்வதற்குள் பாதி சீனர்கள் அவர்களின் மீன்களைப் பேரம் பேசியிருப்பார்கள். மாணிக்கம் அண்ணனுடன் செல்வாவும் எழுந்துகொண்டு போகும் வழியில் அவனைப் பள்ளியில் இறக்கிவிட்டுவிடுவார். பள்ளியின் உள்வாசலுக்கு அருகில் இருக்கும் நீண்ட நாற்காலியில் கண்களுக்கு அகப்படாத ஓர் இருளுக்குள் அமர்ந்துகொண்டு உடலில் மீதமாகத் தேங்கிக் கிடக்கும் உறக்கத்தில் தொலைந்து மீண்டும் மீள்வதே அவனது நாட்கள்.

“ம்மா குளுருதும்மா. . நான் குளிக்கல”

அதிகாலை எப்பொழுதும் வீடு முழுக்க தனது குளிர்ந்த உடலை பரவவிட்டிருக்கிறது. கண்னாம்பூச்சி விளையாடும் குழந்தைகள் போல எழுந்த பிறகு எதிர்க்கொள்ளும் அதிகாலையுடன் போராட வேண்டியிருக்கிறது, ஒளிந்து கொள்ளவும் நேர்கிறது.

“உன் காலெ தரதரன்னு இழுத்துக்கிட்டு போய் தொட்டியில போட்ட தெரியும்” இது அம்மா. அவர் எழுந்ததும் தலையை வாரிக் கட்டிக் கொண்டு காலை பசியாறை சமைத்துவிடுவார். அடுப்பின் இன்னொரு அடுக்கில் எனக்கான சுடுத்தண்ணீர் கொதித்துக் கொண்டிருந்தது.

“டே ஏஞ்சி வாடா. . தண்ணீ கொதிச்சிருச்சி, வெழாவ போறன்”

அப்பா இன்னமும் அதிகாலையின் மௌனத்துடன் பேசிக் கொண்டிருந்தார். அவர் மோட்டார் பட்டறையைச் சரியாக 6.30மணிக்குத் திறந்தாக வேண்டும். பட்டணத்திற்கும் தொழிற்சாலைகளுக்கும் வேலைகளுக்குச் செல்லும் அதிகாலை மனிதர்களுக்கு அப்பா கண்டிப்பாகத் தேவைப்படுவார். பத்து டூவா பெரிய சாலையின் ஓரம் என்பது சாமர்த்தியான இருப்பு. காலையில் கல்லூரிகளுக்குச் செல்லும் பேராசியர்களின் கார் முதல் ஆசிரியர்களின் மோட்டார்வரை அவசரத்திற்கு பெட்ரோல் எண்ணை தேவையென்றால் உடனே வாகனத்தை நிறுத்திவிட்டு இயந்திரத்தின் வயிற்றை நிரப்பிக் கொள்வார்கள்.

அப்பொழுதுதான் வானத்திலிருந்து உதிர்ந்து கொண்டிருக்கும் பகல். கடையின் வாசலில் லெண்டின் விளக்கை எரிய வைத்துவிட்டு அதிகாலை விலகுவதற்கு முன் உருவாகிக் கொண்டிருக்கும் சன நகர்வை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டே இருப்பார்.

“சுசி மணியாச்சி கெளம்புறேன்”

அப்பா கிளம்பும்போது நான் சிலுவாரை அணிந்துகொண்டு பாதி வெற்றுடலுடன் அறைக்குள் உறைந்து கிடந்தேன். மோட்டார் சத்தம் மெல்ல அகன்று தூரமாகும்வரை வெறுமனே நின்றிருந்தேன். தவுக்கே பேருந்தில் ஏறும் சீன மாணவர்கள் மௌனமாக என் அறையின் சன்னலைக் கடப்பது தெரிந்தது. அந்த தவுக்கே பேருந்தில் ஏறும் பல மாணவர்கள் பெண்கள்தான் என்பதால் எல்லோரும் காலையில் கிடைக்கக்கூடிய சிறு வெளிச்சத்திலேயே எதையாவது வாசிக்கத் துவங்கிவிடுவார்கள்.

10 நிமிடத்திலேயே முழுவதும் கிளம்பிவிட்டு புத்தகப்பையுடன் வெளியே வந்தேன். மணி சரியாக 6.40லிருந்து 6.45க்குள்தான் இருக்கும், மேட்டுப் பாதையில் மணியம் அண்ணன் பேருந்து வந்து நிற்கக்கூடிய நேரம். மேட்டுப் பாதையை அடைந்தவுடன் மிகப் பெரிய ஒரு ஹார்ணை அடித்துவிட்டு அதன் சத்தத்தின் அலைகள் அடங்குவதற்குள் மீண்டும் ஒரு பலமான சத்தம்.

“சீக்கிரம் வாங்கடா! பாசாருக்குப் போற மாதிரி வருதுங்க பாரு. பிள்ளிங்களா பெத்துப் போட்டுருக்காங்க. . ஆங் ஆங் சீக்கிரம். . உடியாடா”

மணியம் அண்ணன் அவரது இருக்கையிலிருந்து எழுந்து தூரத்திலிருந்து வேகமாக பதற்றத்துடன் ஓடி வரும் எங்களைப் பார்த்துக் கத்தினார். எப்பொழுதும் இப்படித்தான் கத்துவார். இங்கிருந்து புறப்பட்டு சுங்கை ஈபோர் கம்பத்திலும் 4 மாணவர்களை ஏற்ற வேண்டும் என்பதால் அதிகாலையில் எல்லாம் அமைதிகளும் முதலில் மிகவும் வக்கிரமாக உடைவது மணியம் அண்ணன் பேருந்தில் வைத்துதான்.

“எவனாது எழுந்து தலையெ வெளிய நீட்டுனிங்கனா அறுத்துருவேன். . “

எல்லோரும் கால்கள் இரண்டையும் பெண் பிள்ளைகள் போல இறுக்கிக் கொண்டு அமர்ந்து கொண்டோம். வழக்கமான விதிமுறைகளைப் பின்பற்ற வேண்டும். அன்று ஐயா பிள்ளை சாப்பிட்ட நாசி லெமாக் பொட்டலத்தின் தாளைக் கசக்கி வெளியே எறிந்துவிட்டிருந்தான்.

“டே. . உங்கப்பனா வந்து கூட்டறான் ரோட்டெ. சிவராமன் மவந்தானே நீ? வெளுத்துருவாண்டா உன்னெ. எங்கடா பஸ்ஸு காசு? 25 வெள்ளி கொடுக்க வக்கு இல்லெ. .”

மணியம் பேருந்தில் 25 வெள்ளியைச் சரியான நேரத்தில் கட்ட முடியாத பல வக்கில்லாதவர்கள் இருந்தார்கள். மாதத்தின் ஆரம்பத்திலேயே 25 ரிங்கிட் கொடுத்துவிட்டு நீல நிற பாஸ் புத்தகத்தில் மணியம் அண்னனின் கையெழுத்தையும் வாங்கிக் கொள்ள வேண்டும்.

“எல்லாம் கடன்காரனுங்களா வந்து சேந்துருக்கானுங்க!”

என் வீட்டு பின்புற வரிசையில் இருக்கும் காந்தராவ் பயத்தில் அமர்ந்திருப்பதைப் பார்க்க முடிந்தது. ஒரு நாற்காலி தள்ளிதான் தனது முகத்தைக் காட்டாதவாறு பதுங்கிக் கொண்டிருந்தான்.

“யேண்டா?”

“பஸ்ஸு காசு எடுத்து வரலடா. .”

“நாளைக்குக் கட்டிக்கயேன்”

“உஷ்ஷ்ஷ். . “முருகா! இன்னிக்கு பஸ்ஸு கார அங்கிள் தூக்கி வெளிய எறிஞ்சிர மாட்டாரே?”

இரண்டு நாட்களுக்கு முன்புதான் அவனைப் பேருந்தின் படிக்கட்டுகளின் மீது வைத்தே திட்டினார் மாணிக்கம்.

“ரோசம் இருந்தா. . 2 மாச காசு இன்னும் தரலே. கொண்டாந்து கொடுக்க சொல்லு. நாளைக்கு எடுத்து வரலே பஸ்லேந்து தூக்கி வெளிய வீசிருவேன் உன்னெ. புரியுதா?”

அவனது முகத்தில் தெரிந்த அவமானத்தின் சாயல் அவ்வளவு உக்கிரமானவை இல்லையென்றாலும் அன்று முழுவதும் ஒரு முதிர்ச்சிக்குரிய அழுகையுடன் தனியாகத் திரிந்து கொண்டிருந்தான். இன்றும் அவனுக்கு பணம் கிடைக்கவில்லை. ஒவ்வொரு கணமும் மணியம் அண்ணனின் கடுமையான வார்த்தைகளுக்கும் அந்த வார்த்தைகள் அவனைத் தூக்கி வெளியே வீசப் போகும் தருணத்திற்கும் மத்தியில் ஒரு திடப்பொருள் போல இறுகியிருந்தான்.

அதிகாலை இன்னமும் பின் தொடர்ந்தது. பள்ளியில் இறங்கும்போதுதான் இலேசாக விடிந்திருக்கும். சிங் தாத்தா பள்ளியின் வாசல் கதவைத் தரதரவென தள்ளிக் கொண்டும் சாத்திக் கொண்டும் அதிகாலை இரைச்சலின் கடைசி வருகையென நகர்ந்து கொண்டிருப்பார்.

பள்ளியின் வளாகத்தில் பேருந்து நுழைந்ததும், திடலின் வெகு தொலைவான மௌனத்திலிருந்து சிறுக சிறுக விடைப்பெற்றுக் கொண்டிருந்த இருளைப் பார்க்க முடிந்தது. எல்லோரும் இறங்குவதற்கு வரிசைக்கட்டி நின்றோம். தவறுதலாக காந்தராவ் வரிசையின் முதல் இடத்தில் நின்றிருந்தான். பேருந்து நின்றதும் இறங்கி ஓடி விட வேண்டும் என்கிற தீர்க்கமான முடிவு அவனை அவசரப்படுத்தியிருக்கக்கூடும்.

“டே. . கடன்கார பையா. .ஒளிஞ்சிக்கிட்டு ஓடப் பாக்கறியா?”

மணியம் அண்ணன் பேசி முடிப்பதற்குள் பதற்றத்தின் உச்சத்தில் இடறிய காந்தராவ் தடுமாறி பேருந்திற்கு வெளியே விழும்போது, கடைசியாகப் பார்த்த அவனது முகமும் விழுவதற்கு முன்பான யாருக்கும் கேட்காதபடிக்கு தவறிய அவனது சொற்களும், நடக்கப் போகும் அசம்பாவிதத்தைப் பற்றி எந்தக் கவலையும் இல்லாமல் தனது உடலை நகர்த்தி வெளிச்சத்திற்குச் சௌகரிகமான இடமளித்திருத்துக் கொண்டிருந்த அதிகாலையின் கரைதலில் தொலைந்துபோயின.

உடைய மறுக்கும் அதிகாலை

இன்றும் அதிகாலை வருகிறது. உடலைத் தீண்டும் பனி கூட்டம் யாருக்கும் தனது பிம்பத்தைக் காட்டாமல் கரைந்துவிடுகிறது. முன்வாசல் பக்கமாக வந்து நிற்கும் போது சுற்றிலும் விரிந்துகிடக்கும் இரும்பு காடுகளின் மீது படர்ந்து தோல்வியுற்று உடையாமல் காந்தராவின் மரணத்தைப் போல அல்லது ஓர் அதிகாலையில் மரணித்த அப்பாவின் நினைவுகள் போல ஒரு திடப்பொருளாக மாறிவிட்ட அதிகாலையைப் பரிதாபமாக மட்டுமே தரிசிக்க முடிகிறது.

அப்பே பேருந்தோ தவுக்கே பேருந்தோ மணியம் பேருந்தோ, இப்பொழுது எங்கே ஓடிக் கொண்டிருக்கும்?

நன்றி: மாத இதழ் உயிர் எழுத்து(மே) இந்தியா

              அநங்கம் காலாண்டிதழ் மலேசியா (டிசம்பர்)

ஆக்கம்: கே.பாலமுருகன்

மலேசியா