வெண்ணிற இரவுகள் ஒரு பார்வை: மலேசியத் தமிழ் சினிமாச்சூழலின் புதிய துவக்கம்

கடந்த பல வருடங்களாகத் தொடர்ந்து உலக சினிமாக்களையும் மலேசிய சினிமாக்களையும் பார்த்துக் கவனித்தும் வருகிறேன் என்பதைவிட இப்படங்களை விமர்சிப்பதற்கு வேறேதும் விஷேசமான தகுதிகள் தேவையில்லை என்றே நினைக்கிறேன். ஒரு திரைப்படத்தை விமர்சிக்க திரைப்படத்தை இயக்கியவரால்தான் முடியும் என்றால் உலகில் அகிரா குரோசாவா தன் சக இயக்குனர்களின் திரைப்படங்களுக்குச் சினிமா விமர்சனம் எழுதியிருக்கக்கூடும் அல்லது வங் கார் வாய் தன் சக ஹங் காங் சினிமாக்களுக்குச் சினிமா விமர்சனம் எழுதியிருக்கக்கூடும். ஆனால் உலக அளவிலேயே அப்படி நடக்காதபோது, கலையை விமர்சிக்க அதன் தீவிரமான இரசிகனாக இருப்பதே சிறப்பு எனத் தோன்றுகிறது.

மலேசிய மலாய் சினிமா, சீன சினிமாவோடு தமிழ்ச்சினிமாவின் வருகையையும் அடைவையும் ஒப்பிட்டே பேச வேண்டியுள்ளது. ஒரு நிலத்தின் வெவ்வேறு படைப்பு வெளிப்பாடுகளை விமர்சனத்தில் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியுள்ளது. யஸ்மின் அமாட், அமீர் போன்றவர்கள் மலாய் சினிமாவின் ஆளுமைகளாக அறியப்பட்டதோடு அவர்களின் படங்கள் உலகத் திரைப்பட விழாக்களில் கவனமும் பெற்றுள்ளன. யஸ்மின் அமாட் அவர்களின் திரைப்படமான செப்பேட் 2009ஆம் ஆண்டிலேயே உலகத் திரைப்பட விழாக்களில் சிறப்பான வரவேற்பைப் பெற்றது குறிப்பிடத்தக்கது. ஆனாலும் அவரது சினிமா அரசியல் ரீதியில் கட்டியெழுப்பப்பட்ட புனிதங்களை உடைத்து மீண்டும் அதையே இன்னொரு புனித செயல்பாடாக மாற்றுவதால் தீவிர விமர்சனத்திற்கும் உள்ளாகின்றது.

அதே போல சீன சினிமாக்களும் தொழில்நுட்ப ரீதியிலும் கதைத் தேர்வுகளிலும் பல மாற்றங்களை அடைந்துள்ளது என்றே சொல்லலாம். சமீபத்தில் வெளிவந்த ‘The journey’ திரைப்படம் மலேசிய சினிமா வசூலை முறியடித்திருக்கிறது. பொதுமக்களின் கவனத்தை அதிகமாக ஈர்த்ததோடு வெற்றியும் அடைந்திருக்கிறது. சீனக் கலாச்சார வாழ்வைக் காட்டியிருப்பதோடு அதனை உடைத்து மீறி வெளிப்பட முடியும் என்ற சாத்தியத்தையும் படம் பேசுகிறது. யஸ்மின் அமாட் உருவாக்கி வைத்திருக்கும் கலைப்படம் என்கிற மாயையை இப்படம் தன்னுடைய நுண்ணரசியலால் மிஞ்சி நிற்கிறது என்றே சொல்ல முடிகிறது.

மூன்று வகையில் மலேசிய சினிமாவை புரிந்துகொள்ளலாம் என நினைக்கிறேன். முதலாவதாக அம்மொழியில் இதற்கு முன் வந்த திரைப்படங்களை அப்படம் அரசியல் ரீதியிலும் கதை ரீதியிலும் மிஞ்சுவது, அடுத்ததாக தமிழ்நாட்டு சாயலைக் கொண்டிருப்பது மற்றும் கலைப்படம் என்கிற மாயையில் சிக்கிக்கொண்டு வெளிப்படுவது. இந்த மூன்றும் மலேசிய சினிமாவை மேலும் ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ள உதவக்கூடும். முதலில் இந்த மூன்றைப் பற்றியும் தனித்தனியாகப் பேசலாம்.

அரசியல் / கதை

மலேசியாவின் நிலத்தையும் வாழ்வியலையும் கூர்மையாகப் பார்க்கும் ஒரு விமர்சனப் பார்வை எல்லாம் படைப்பாளிகளுக்கும் இருக்கின்றதா? மலேசிய வாழ்வின் ஆழத்தைக் கவனிக்கும் விமர்சன அணுகுமுறை இருக்கும் படைப்பாளிகளால்தான் மலேசியத்தனமிக்க படைப்பைக் கொடுக்க முடியும். மலேசியாவில் எடுக்கப்படும் ஒரு தமிழ்ச்சினிமாவில் தமிழ் வாழ்க்கையையும் தமிழர்களையும் மட்டும் காட்டுவது போலித்தனமானதுதான். நம் அன்றாட வாழ்வில் ஒரு மலாய்க்காரரோ ஒரு சீனரோ கட்டாயம் இடம் பெற்றிருப்பர். ஒரு பன்முக கலச்சார சூழலோடு பிணைந்திருக்கும் மலேசிய வாழ்வு இப்படியாகத்தான் அமைந்திருக்கிறது.

கத்தி திரைவிமர்சனம்: மாஸ் ஹீரோவும் விவசாயிகளின் பஞ்சமும்

'சினிமா என்பது சமூகத்தைவிட்டு தனியாகப் பயணிக்கக்கூடியதல்ல; சினிமா சமூகத்தோடு, சமூகத்தின் பாரம்பரிய சிந்தனைகளில், புரிதல்களில், கருத்தியலில், இரசனைகளில் பாதிப்பை உருவாக்கியபடியே நகரக்கூடியது' அகிரா குரோசவா , (உலகத் திரைப்பட மேதை, அகிரா. புதுமைப்பித்தன் பதிப்பகம், 2002)

அகிரா குரோசாவின் ரஷமோன் படம் 1951ஆம் ஆண்டு யுத்தத்திற்குப் பிறகு உலக மக்களிடையே திரையிடப்பட்டது. எது தரமான சினிமா எனப் பிரித்தறிய முடியாத ஐரோப்பிய இரசிகர்கள் நிறைந்த காலக்கட்டம் அது என சத்ய ஜீத்ரே 'singular samurai' முன்னுரையில் அதனைக் குறிப்பிடுகிறார். ஆனால், அதுவரை யாரும் நம்பாத வகையில் ரஷமோன் என்கிற புதிய முயற்சி மாபெரும் வெற்றி அடைந்து ஒரே கணத்தில் உலகின் கவனத்தை ஈர்த்தது. ஐரோப்பிய இரசனைகளில் பெரும் தாக்கத்தை உருவாக்கி அடுத்தடுத்து வித்தியாசமான சினிமாக்கள் வெற்றியடையும் வகையிலான ஒரு பாதையை ஏற்படுத்திவிட்டது. இதற்கு முந்தைய ஜப்பானிய சினிமாக்களின் வெற்றியை உள்வாங்கிக் கொண்டு அகிரா அடுத்த கட்டத்தை நோக்கி ஜப்பான் இரசிகர்களையும் உலக இரசிகர்களையும் நகர்த்தினார். ஏற்கனவே இருக்கும் ஜப்பானிய இரசனைகளோடு அவர் சமரசம் செய்துகொள்ளவில்லை. ஆகையால், அவர் என்ன தோல்வியடைந்துவிட்டாரா? அல்லது ஜப்பானிய சமூகப் பிரச்சனையைப் பேச முடியாமல் போய்விட்டாரா?

அகிரா, ஜப்பானிய சமுராய் மரபிலிருந்து தன் சினிமாவைத் துவங்கி, ஜப்பானிய நவீன சமூகத்தின் சிதறல்கள் வரை சமூக அக்கறையுடன் செயல்பட்ட ஒரு திரைப்பட இயக்குனர் ஆவார்.

கத்தி திரைப்படத்தைப் பற்றி சிலர் தன் விமர்சனங்களில், படத்தின் முதல் பாதியைவிட அடுத்த பாதியே விறுவிறுப்பாகப் போகின்றது எனச் சொல்கிறார்கள். நன்றாகக் கவனித்தால், படத்தின் முதல் பாதியில்தான் விவசாயிகள் பஞ்சம் காரணமாகத் தன் கிராமங்களைவிட்டுத் துரத்தியடிக்கப்பட்ட நிலையையும், தற்கொலை செய்துகொண்ட அவலத்தையும், குற்ற உணர்ச்சியைக் கிளப்பிவிடும் வகையில் சொல்லயிருப்பார்கள். இரண்டாம் பாதி விஜயின் மாஸ் ஹீரோவின் அதிரடியே நிறைந்திருக்கும். ஆகக், கத்தி படம் நிரம்ப சமூக அக்கறை நிரம்பிய படமாக இருந்தாலும் ஒரு பொதுஜன இரசனை என்பது அதை நீக்கியெறிந்துவிட்டு அதை விஜய் படமாகவே வலுக்கட்டாயமாகப் பார்க்க ஆரம்பிக்கிறது.

கத்தி திரைப்படம் ஆபத்தான படம் கிடையாது. மற்ற படங்களைப் போல இரட்டை அர்த்தமிக்க வசனங்களோ ஆபாசமான செய்கைகளோ இல்லை. வழக்கமான தமிழ் சினிமா பாணியை விட்டுக் கொஞ்சமும் நகராமல் ஒரு புதிய கருத்தை, சமூகம் மறந்துபோன அவலத்தைப் பேசியுள்ளது. ஆனால், என்னை அது கொஞ்சமும் பாதிக்கவில்லை. சினிமா குறித்த குறைவான தேடல் உள்ளவர்களுக்கும், சினிமாவை வெறும் பொழுதுபோக்குக்கான அம்சமாகவே பார்ப்பவர்களுக்கும் இப்படம் சட்டென அவர்களின் மண்டையில் அடித்திருக்கக்கூடும் அல்லது குறைந்தபட்சம் முதுகைச் சொறிந்துவிட்டிருக்கும். மேலும் அவர்களுக்கு இது முதன்முறையாக விவசாயிகளின் பிரச்சனையைப் பேசிய படம் எனத் தோன்றக்கூடும். நான் முன்பே குறிப்பிட்டதைப் போல , 2010 ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த இந்தித் திரைப்படமான 'பெப்லி' படத்தைப் பார்க்க நேர்ந்தவர்களுக்கு இரு திரைப்படங்களின் சமூக அக்கறை புரிந்திருக்கும். பெப்லி படம், எந்த மாஸ் ஹீரோவின் உதவியுமின்றி இந்திய மக்களின் மனத்தையும் உள்ளுக்குள் உறைந்துபோன பொறுப்புணர்வையும் அதன் அடிவேர்வரை சென்று கிளறிவிட்டது. பல விமர்சகர்கள் அப்படத்தை முன்னிறுத்தி விவசாயிகளின் பிரச்சனைக்களை அக்காலக்கட்டத்தில் பேசியிருக்கிறார்கள்.

மலேசியாவின் முதல் சிறுவர் மர்மத்தொடர் நாவல் : மர்மக் குகையும் ஓநாய் மனிதர்களும்

மலேசியாவின் சிறுவர் இலக்கியம் நன்னெறிக் கதைகள், நீதிக்கதைகள், சிறுவர் பாடல்கள் என்பதோடு மட்டும் சுருங்கிவிடக்கூடாது என்ற நோக்கத்திலேயே 'மர்மக் குகையும் ஓநாய் மனிதர்களும்' எனும் மலேசியாவின் முதல் சிறுவர் மர்ம நாவலை எழுதித் தொடக்கி வைத்திருக்கிறேன். மேற்கத்திய வாசிப்புச் சூழலில் பெரும் தாக்கத்தை உருவாக்கிய 'ஹாரி போட்டர்' நாவலைப் போல, இந்தச் சிறுவர் மர்ம நாவலும் மாணவர்கள் மத்தியில் ஒரு புதிய ஆர்வத்தை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறது.

2014ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 20ஆம் திகதி சுங்கை பட்டாணியில் என்னுடைய சிறுவர்களுக்கான மர்ம நாவல் அதிகாரப்பூர்வமாக வெளியீடுக் கண்டது. இதுவே மலேசியத் தமிழ்ச் சூழலில் சிறுவர்களுக்காக எழுதப்பட்ட முதல் மர்மத் தொடர் நாவல் ஆகும். மொத்தம் 112 பக்கங்களும் 15 ஓவியங்களும் அடங்கிய இந்த நாவல் தமிழ்க்கல்வியில் உள்ள புனைவு இலக்கிய ஆற்றலை வளர்க்கும் நோக்கத்துடன் எழுதப்பட்டது ஆகும்.

இந்த நாவலில் மூன்று சிறுவர்களே மையக்கதைப்பாத்திரம். அவர்களைச் சுற்றியே கதை நகர்கிறது. அனைத்துச் சமப்வங்களிலும் அவர்களே முன்னிலைப்படுத்தப்பட்டுள்ளார்கள். அவர்களின் மொழியிலேயே கதையின் அனைத்துக் காட்சிகளும் வருகின்றன. எங்கேயும் பெரியவர்களுக்கான புத்திமதி சொல்லும் தொனி இல்லாமல் முழுக்க முழுக்க அவர்களின் உலகத்திற்குள் வைத்து மொழியும் கதையும் கட்டமைத்துள்ளேன். கடந்த நான்கு வருடமாகச் சிறுவர் சிறுகதைகள் எழுதி, சிறுவர் சிறுகதைப் பட்டறைகள் நடத்தி அதன் வழி பெற்ற அனுபவத்தினூடாகவே இந்தச் சிறுவர் நாவலை எழுத முடிந்தது.

ஒவ்வொரு வருடமும் மலேசியா முழுக்க பல தமிழ்ப்பள்ளிகளுக்குச் சென்று சிறுகதை பட்டறைகள் நடத்தி வருகிறேன். பெரும்பாலும் மலேசிய இந்திய மாணவர்களின் படைப்பிலக்கிய ஆற்றல் மொழி ரீதியிலும் சிந்தனை ரீதியிலும் முன்னகர வேண்டிய நிலை உள்ளதோடு பெரும்பாலும் ஆசிரியர்களின் சவாலாக இலக்கியமே இருந்து வருகின்றது. நல்ல தரமான வாக்கியங்கள் அமைக்க முடிந்த சிறுவர்களால் வர்ணனையுடன் ஒரு கதையைச் சொல்லத் தடுமாறுகின்றனர். ஆகவே, மலேசியக் கல்வி அமைச்சின் எதிர்ப்பார்ப்பின்படி மாணவர்களின் கற்பனை ஆற்றலை தமிழ்க்கல்வியின் மூலம் வளர்க்க இது போன்ற சிறுவர் மர்ம நாவலும் வாசிப்பின் தீவிரமும் உதவும் என நம்பினேன்.