சொல்ல மறந்த சினிமா – ஜிகர்தாண்டா ,மெட்ராஸ், அட்டக்கத்தி, ஜீவா & ஆதலால் காதல் செய்வீர்

திடீரென முதன்முறையாக என் சினிமா விமர்சனக் கட்டுரையைப் படிப்பவர்கள் எனக்கும் சினிமாவிற்கும் என்னத் தொடர்பு என்பதைப் போலவே சந்தேகிப்பார்கள். ஆகவே, அவர்களிடம் நான் சொல்வது இரண்டு விசயங்கள். ஒன்று, இதுவரை சினிமா சார்ந்து விரிவான விமர்சனக் கட்டுரைகள் அடங்கிய நூலை மலேசியாவில் யாரும் வெளியிட்டதில்லை. நான் வல்லினம் பதிப்பகம் மூலம் உலகச் சிறுவர் சினிமாக்களின் முழு ஆய்வுக் கட்டுரைகள் அடங்கிய ‘தீர்ந்து போகாத வெண்கட்டிகள்’ நூலை எழுதி 2012ஆம் ஆண்டு வெளியிட்டுள்ளேன். இது தற்புகழ்ச்சி அல்ல. என் கட்டுரைக்குள் எவ்விதத் தடையும் சந்தேகமும் இல்லாமல் பயணிக்க வாசகனுக்கு நான் கொடுக்கும் ஆதாரம்.

இரண்டாவது, நான் இதற்கு முன் எழுதிய அனைத்து சினிமா விமர்சனக் கட்டுரைகளும் என் வலைத்தலத்தில் வாசிக்கக் கிடைக்கின்றன. ஆகவே, இது என்னுடைய முதல் சினிமா விமர்சனக் கட்டுரை அல்ல என்பது புரியும். (http://bala balamurugan.blogspot.com/search/label/%E0%AE%9A%E0%AE%BF%E0%AE%A9%E0%AE%BF%E0%AE%AE%E0%AE%BE%20%E0%AE%B5%E0%AE%BF%E0%AE%AE%E0%AE%B0%E0%AF%8D%E0%AE%9A%E0%AE%A9%E0%AE%AE%E0%AF%8D )

வெகுஜன இரசனை

பொதுமக்களின் பெரும்பான்மையான இரசனையின் வளர்ச்சியே கலையை நகர்த்துகிறது, கலையைப் பொருளாதார ரீதியில் வெற்றியடைய வைக்கிறது. ஒரு கலைக்கு நிச்சயம் பொருளாதார வெற்றி ஒரு தலையாய பொருட்டே கிடையாது. ஆனால், கலையை வளர்க்கவும் அடுத்தக்கட்டத்திற்கு நகர்த்தவும் பொருளாதாரம் நிச்சயம் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றது.

ஆகவே, இன்றைய கலையின் பொருளாதார வெற்றியை நிர்ணயம் செய்வது பொதுமக்களின் இரசனையே. இரசனை என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட காலக்கட்டத்தில் வாழும் சமூகத்தினரால் தீர்மானிக்கக்கூடியவை. அனைவருக்குமான ஒன்று எனச் சமூகம் அதிகார்வப்பூர்வமற்ற நிலையில் தனக்கான இரசனையைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்கிறது. அதன் வழியில் வரக்கூடிய அனைத்தையும் அச்சமூகம் வரவேற்று வெற்றியைத் தேடித் தருகிறது. சமூக இரசனைக்கு எப்பொழுதுமே ஒரு போராட்டமும் போட்டியும் அவசியமாகத் தேவைப்படுகிறது. காலம் முழுக்க சினிமா துறையில் மட்டுமே இந்தப் போட்டித்தன்மை பின்பற்றப்பட்டும் வருகின்றது.

எம்.ஜி.ஆர்- சிவாஜி, கமல் – ரஜினி, விஜய் – அஜித், இப்பொழுது சிவகார்த்திகேயன் – விஜய் சேதுபதி என இந்தப் பட்டியல் காலத்திற்கும் தொடர்கின்றது. இந்தப் பட்டியலையும் போட்டியையும் உருவாக்குவது அந்தந்த நடிகர்கள் அல்ல. இது ஒரு வகையில் சமூகத்தின் இரசனை கொண்டாட்டம். தனக்கு பிடித்த ஒரு மாஸ் கதாநாயகனை முன்னிலைப்படுத்த என்னவெல்லாம் செய்ய முடியுமா அவர்கள் செய்யத் துவங்குகிறார்கள். அது ஒரு சங்கமாக மாறுகிறது. இப்படித்தான் சமூக பொது இரசனை கூட்டுச் சேர்க்கப்பட்டு ஒரு கொண்டாட்டமாகவும் போட்டியாகவும் மாறுகிறது. அஜித் ஒரு குப்பை படம் நடித்துக் கொடுத்தாலும் அது வெற்றியாவதற்கு இதுபோன்ற கூட்டுமுறையிலான இரசனையே காரணம் என நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

இரசனைக்கும் சமூகத்திற்குமான தொடர்பைப் புரிந்துகொள்ள முதலில் அந்தச் சமூகம் எவ்வித மனநிலையில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது என்பதையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டிய நிலை உள்ளது. தமிழ்நாட்டின் பெரும்பான்மையான மக்கள் ஏதோ நெருக்கட்டிக்குள்ளும் வறுமைக்குள்ளும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். வெகுஜன சிந்தனை புரட்சி என்பதே அங்கு மிகவும் சொற்பமாகவே நடக்கின்றது. படித்த மக்கள் எப்பொழுதுமே எல்லாம் நாட்டிலும் பொதுபுத்தியை பொது இரசனையைத் தீர்மானிப்பவர்கள் அல்ல. அவர்கள் சிறுபான்மையினர்.

பெரும்பாலும் ஒரு நாட்டில் படித்தவர்களைவிட படிக்காதவர்களே அதிகமாக இருக்கிறார்கள். படித்தவர்கள் மட்டும் அப்படி என்ன தனித்துவமாக இருக்கிறார்கள் என்று கேட்டாலும் அதற்கும் பதில் இல்லை. அவர்கள் ஒரு உயர்த்தரக் கூலிகளாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். (விதிவிலக்குகள் உள்ளனர்). ஆனாலும், வெய்யிலுலும் புழுக்கத்திலும் மழையிலும் உழைத்துத் தொய்ந்து ஏதோ கிடைக்கும் கொஞ்ச நேரத்தில் வாழ்ந்துகொள்ளும் சராசரி மக்களே இன்று எல்லாம் நிலங்களிலும் குவிந்து கிடக்கிறார்கள். அவர்களை நோக்கியதாகவே சினிமா உலகம் வியாபார உத்திகளைப் பாவித்து வருகிறது. கலை உச்சம், கலை வெளிப்பாடு என்பது சொற்பமாகவும், தமிழ்நாட்டின் பெரும்பான்மை இரசனைகளை மனத்தில் கொண்டு வியாபார சந்தையைப் பெருக்கிக் கொள்ள ஏற்கனவே இரசனையாக்கப்பட்ட ஒன்றை எவ்விதத்திலும் கலைக்காமல் மீண்டும் மீண்டும் அதையே கொடுக்கும் ஒரு நிலைக்கு இன்று தமிழ் சினிமா ஆளாகிவிட்டது.

கனவுக்குள் ஒரு கனவு - Inception

இன்று எனது உறக்கத்தில் ஒரு கனவு. அந்தக் கனவுக்குள் நான் உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறேன். அப்பொழுது ஒரு கனவு வருகிறது. திடீரென அப்பா ஒரு பெரிய ஜீப்பில் வந்திறங்குகிறார். அப்பாவின் மரணத்திற்குப் பிறகு இதுவே அவர் என் கனவில் வரும் முதல் நாள். உறக்கத்திலிருந்து எழுந்து அப்பா வந்ததைக் கூற வீட்டிற்குள் ஓடுகிறேன். பிறகு அதுவும் கனவென தெரிந்து சடாரென்று எழுந்து கொண்டேன்.

இது போல கனவுக்குள் கனவை நான் கண்டதே இல்லை. ஆச்சர்யமாக அப்பா என் கனவில் வராமல் கனவுக்குள் ஒரு கனவைத் தேர்ந்தெடுக்கின்றார். அவர் குறித்த என் நினைவுகள் ஆழ்மனத்தையும் தாண்டியதாகத் தோன்றுகிறது. இப்படி யாருக்காவது வந்ததுண்டா? இது ஏன் நடக்கிறது? கனவுக்குள் நான் உறங்குவதைப் போலவும் அங்கு இன்னொரு கனவு வருவதைப் போலவும். மிகவும் பயங்கரமான அனுபவம் அது. இயல்பு நிலையிலிருந்து தப்பித்து கனவுக்குள் போவதே ஆச்சர்யமானவை. ஆனால், அந்தக் கனவுலகிலிருந்து இன்னொரு கனவுலகத்திற்குப் போவது பயத்தை உருவாக்குகின்றது.

எனக்கு டிகாப்பிரியோ நடித்த 'inception' படம் ஞாபகத்திற்கு வருகிறது. ஒரு கனவுக்குள்ளிருந்து இன்னொரு கனவுக்குள் நுழைந்து இரகசியங்களைத் திருடும் ஏஜேண்டாக அவர் வருவார். ஒரு கனவிலிருந்து இன்னொரு கனவுக்குள் நுழையும்போது நேரம் வேறுப்படுவதைக் காட்டியிருப்பார்கள். அப்படி நுழைந்து ஒரு கனவுக்குள் மாட்டிக்கொள்ளும் ஒருவர் ஆயுள் முடியும்வரை அந்தக் கனவிலேயே இருந்து வாழ்ந்து முடித்து சலித்து இறக்கும்போது மீண்டும் கனவு கண்டு கொண்டிருக்கும் இடத்திற்குத் திரும்பினால் எப்படி இருக்கும்? இனி வாழ்வதற்கான ஒரு உந்துதலே இல்லாமல் போய்விடும். அப்படியொரு மிரட்டலான பின்நவீனத்துவப் படம் அது.

- கே.பாலமுருகன்

கவிதை: எதிர்ப்பாராத ஒரு மழைநாளில்

நான் அலட்சியமாகக் கவனித்துக்கொண்டிருந்த
ஒரு மழைநாளில்
கூடிவந்த சோம்பல்கள்
உடலைத் தீண்டி
தின்கையில்
வந்து சேர்ந்தன
நீ முன்பொருநாள் அனுப்பிய
அனைத்துக் காகிதக் கப்பல்களும்.

சொல்லத் தவறிய
உன் அனைத்து விளையாட்டுத்தனங்களும்
கவனியாமல் கடந்துபோன
உன் குறும்பு சிரிப்பும்
உயிர் பிழைத்துத் தப்பி
வந்திருந்தன.

கவிதை: கரை சேராதிருப்போமாக

கரையைச் சேர்ந்துவிடுவதைவிட
கரையைத் தேடி அலைவதில்தான்
அத்தனை ஆச்சர்யங்கள்.

கரையைக் கண்டுபிடிப்பதைவிட
கரையைத் தேடி அலைவதில்தான்
அத்தனை அனுபவங்கள்.

கரையின் திசையறிந்து சேர்வதைவிட
கரை அறியாமல் தேடுவதில்தான்
அத்தனை திருப்பங்கள்.

ஆகவே கரையைச்
சேராதிருப்போமாக.

கரை சேர்வது ஆபத்தானது.

நம்மை சோர்வாக்கிவிடும்
நம்மை ஆற்றுப்படுத்திவிடும்
நம்மை திருபதிப்படுத்திவிடும்
நம்மை நிதானமாக்கிவிடும்.
நம் பயணங்களை முடித்துவிடும்.